การพบกันที่ไม่มีใครคาดคิด

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลอ์ลไกเวทมนตร์ที่ร้อนจัดจนส่งเสียงฮัมเบาๆ ในอากาศ คือสิ่งแรกที่ยืนยันว่ารัศมีห้าสิบเมตรจากจุดที่ผมยืนอยู่ไม่ใช่พื้นที่ปลอดภัยอีกต่อไป เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่เหยียบย่ำลงบนพื้นหินแกรนิตโบราณของ 'สุสานแห่งปฐมกษัตริย์' ดังสะท้อนก้องกังวาน แรงสั่นสะเทือนนั้นส่งผ่านพื้นรองเท้าขึ้นมาถึงข้อเท้า ทำให้ผมต้องขยับตัวแนบชิดกับเสาหินแกะสลักรูปอสรพิษโบราณอย่างเงียบเชียบที่สุด ดวงตาภายใต้ฮู้ดสีเข้มหรี่ลงเหลือเพียงครึ่งเพื่อประเมินสถานการณ์ เบื้องล่างลานประกอบพิธีกรรม แสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์วับแวมสะท้อนเกราะเหล็กกล้าสีดำสนิท สัญลักษณ์รูปกางเขนหัวกลับบนผ้าคลุมไหล่บ่งบอกสังกัดได้อย่างชัดเจน—กิลด์มาเฟีย 'ไนท์ฮาวด์' (Night Hound) พวกมันไม่ใช่ผู้เล่นทั่วไปที่หลงเข้ามาในเขตดันเจี้ยนระดับสูง แต่เป็นมือสังหารรับจ้างที่ถูกซื้อตัวมาด้วยเงินจำนวนมหาศาลเพื่อกวาดล้างผู้เล่นอิสระที่บังเอิญล่วงรู้ความลับของระบบ "รื้อค้นให้ทั่ว! นายท่านสั่งไว้ว่าต่อให้เหลือแค่ซากข้อมูล ก็ต้องลากตัว 'หนู' ที่บังเอิญหลุดเข้ามาออกมาให้ได้!" เสียงคำรามแหบห้าวของหัวหน้าหน่วยสอดแนมดังขึ้น พร้อมกับเสียงชักดาบออกจากฝักที่บาดแก้วหู รัศมีการค้นหา (Detection Radius) ของพวกมันกำลังแผ่ขยายเป็นวงกว้างเข้าใกล้จุดซ่อนตัวของผมทุกที ติ๊ง! หน้าต่างระบบโปร่งแสงสีแดงฉานกะพริบเตือนขึ้นในครรลองสายตาอีกครั้ง **[แจ้งเตือนระบบ: สกิล 'ก้าวไร้เงา' คงเหลือเวลาใช้งาน 3 นาที 42 วินาที]** **[คำเตือน: ตรวจพบเป้าหมายสำคัญ 'รินะ' กำลังถูกต้อนเข้าสู่มุมอับในโซน 3 ของสุสาน]** ผมขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อสมองประมวลผลข้อมูลดังกล่าว รินะ... นักดาบสาวผู้ถือครองฉายา 'ดาบศิลาบริสุทธิ์' คนนั้นกำลังทำบ้าอะไรอยู่ลำพังในเขตอันตรายระดับนี้? เธอน่าจะกำลังรอผมอยู่ที่จุดนัดพบในเมืองหลวงสิ หรือว่าเธอกำลังตามรอยผมมาเพราะเป็นห่วงเรื่องภารกิจระดับ SSS กันแน่? ความหงุดหงิดระคนเป็นห่วงแล่นริ้วขึ้นมาในอก แต่มือซ้ายของผมกลับขยับจับด้ามมีดสั้นเคลือบพิษพาราไลซิสอย่างมั่นคง ในฐานะที่ผมเคยถูกทรยศและเหยียบย่ำจนตกลงสู่จุดต่ำสุดของเกมนี้ กฎเหล็กข้อแรกที่ผมท่องจำขึ้นใจคือ "อย่าเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อคนอื่น" แต่ภาพรอยยิ้มสดใสและแว่นตาหนาเตอะที่เธอพยายามซ่อนความเก้ๆ กังๆ เวลาอยู่ต่อหน้าผม กลับผุดขึ้นมาในความทรงจำอย่างห้ามไม่ได้ ให้ตายสิ... ผมนี่มันใจอ่อนเกินไปจริงๆ สินะครับ ทางด้านโซน 3 ของสุสาน เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว ตามด้วยเสียงหอบหายใจรดรินอันเหนื่อยล้า "ฮึ่ม! ยัยผู้หญิงนี่หนังเหนียวชะมัด ใช้สกิลแทงค์รับการโจมตีไปตั้งกี่ครั้งทำไมเกจพลังชีวิตถึงยังไม่หมดอีกวะ!" เสียงลูกน้องของไนท์ฮาวด์ตะโกนด้วยความหัวเสีย "ถอยไปนะ! ฉัน... ฉันบอกแล้วว่าฉันจะไม่ยอมให้พวกแกผ่านทางนี้ไปเด็ดขาด!" เสียงหวานที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้น แม้จะเจือไปด้วยความหวาดกลัว แต่กลับมีความเด็ดเดี่ยวเจืออยู่เต็มเปี่ยม รินะในชุดเกราะหนังสีน้ำตาลอ่อนบิ่นรุ่งริ่งตามรอยฟัน ดาบใหญ่ในมือสั่นเท้าระริกขณะที่เธอยืนหยัดขวางทางเดินแคบๆ เอาไว้ เบื้องหน้าเธอคือผู้เล่นคลาสแอสซาซินและเบอร์เซิร์กเกอร์ถึงสี่คนกำลังย่างสามขุมเข้าไปหาเหมือนสุนัขป่าล้อมเหยื่อ โล่ไม้ในมือของเธอแตกละเอียดไปครึ่งซีก เลือดสีแดงฉาดไหลอาบต้นแขนซ้ายจนชุ่มโชก แต่เธอก็ยังกัดฟันยืนหยัดโดยไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว "ดื้อด้านสิ้นดี..." ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนที่ร่างกายจะเคลื่อนไหวไปก่อนที่สมองจะทันได้สั่งการซ้ำเป็นครั้งที่สอง ฟึบ! ร่างของผมหายวับไปจากเงาเสาหินด้วยความเร็วสูงสุดที่สกิล 'ก้าวไร้เงา' จะรีดเร้นออกมาได้ แรงลมจากการเคลื่อนที่ผ่านทำให้ฝุ่นผงโบราณปลิวว่อน ในเสี้ยววินาทีที่แอสซาซินฝ่ายตรงข้ามเงื้อมมีดสั้นขึ้นหมายจะปลิดชีพรินะที่กำลังหมดแรง ผมก็พุ่งทะลุผ่านม่านเงาสีดำสนิทออกไปราวกับภูตผี ฉับ! เสียงคมมีดเฉือนผ่านอากาศและเนื้อหนังดังขึ้นอย่างแผ่วเบาแต่เฉียบขาด มีดสั้นในมือของผมปักเข้าที่จุดชีพจรต้นคอของแอสซาซินคนนั้นอย่างแม่นยำไร้ที่ติ ค่าความเสียหายสีม่วงเข้ม (Critical Hit) พุ่งทะยานขึ้นเหนือหัวของมันพร้อมกับสถานะอัมพาตที่ทำงานทันที ร่างของมันแข็งค้างและล้มพับลงไปกองกับพื้นโดยไม่มีแม้แต่โอกาสจะเปล่งเสียงร้อง "เฮ้ย! อะไรวะ! ใครกัน?!" เบอร์เซิร์กเกอร์ร่างยักษ์อีกสามคนสะดุ้งสุดตัว หันขวับมามองผู้มาใหม่ด้วยแว่นตาตื่นตระหนก รินะเบิกตากว้าง มองเงาร่างในชุดฮู้ดที่ก้าวเข้ามาขวาง1ระหว่างเธอกับกลุ่มมือสังหาร แผ่นหลังนั้น... แม้จะดูโปร่งบางและเต็มไปด้วยร่องรอยการผ่านศึกมาอย่างโชกโชน แต่มันกลับให้ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างประหลาด "ค... คีย์?" เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย เจือปนทั้งความตกใจและความโล่งอกจนเกือบจะร้องไห้ "อย่าเพิ่งพูดอะไรเลยครับ ถอยไปพักข้างหลังก่อน ที่เหลือปล่อยให้ผมจัดการเอง" ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่มั่นคง ดวงตาภายใต้ฮู้ดกวาดมองศัตรูทั้งสามคนด้วยแว่นตาประเมินสถานะไร้ความปรานี ค่าพลังและการ์ดสกิลของพวกมันปรากฏขึ้นบนจอฮัทช์สกรีนเสมือนจริงในสมองทันที จุดอ่อนของเบอร์เซิร์กเกอร์ทางซ้ายคือข้อต่อหัวเข่าที่เพิ่งถูกกระแทกมา ส่วนตัวทำดาเมจตรงกลางกำลังเสียศูนย์เพราะความตกใจ—ช่องว่างระดับนี้... มากเกินพอที่จะพลิกเกมแล้วครับ "แกเป็นใครวะ บังอาจมาขวางทางกิลด์ไนท์ฮาวด์ อยากตายนักใช่ไหม!" เบอร์เซิร์กเกอร์หัวหน้าหน่วยคำรามลั่น ง้างขวานยักษ์เรืองแสงสีแดงฉานเตรียมพุ่งเข้ามาฟัน ผมมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่ไม่ได้ถูกใช้นานนับสัปดาห์ "อยากตายหรือเปล่า... ผมไม่แน่ใจหรอกครับ" ผมขยับข้อศอกซ้าย เล็งมีดสั้นในมือให้อยู่ในมุมองศาที่สมบูรณ์แบบที่สุด "แต่สำหรับพวกคุณ... ผมเกรงว่าเวลาหมดลงแล้วล่ะครับ" สิ้นคำพูด ร่างของผมก็พุ่งทะยานออกไปอีกครั้ง ประสานกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังระรัวขึ้นในหัวราวกับเสียงกลองศึกที่กำลังเร่งเร้าจังหวะชีวิตให้ระทึกถึงขีดสุด! **[แจ้งเตือนระบบ: เริ่มต้นการคำนวณคอมโบ 'ระบำไร้เงา' ครั้งที่ 1]** **[คำเตือนจากระบบลับ: ผู้บุกรุกปริศนาคนที่สองได้ทำการเจาะระบบเข้ามาถึงชั้นในสุดของท่านแล้ว... และมันกำลังจับตาดึงข้อมูลทุกย่างก้าวของท่านอยู่ ณ วินาทีนี้!]** --- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครของผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ