ความจริงที่เปิดเผย

"หลักฐานพวกนี้... มันหมายความว่ายังไงคะกวิน" เสียงของรินรดาสั่นพร่าเกินกว่าจะบังคับให้เป็นปกติ มือบางที่กำโทรศัพท์แน่นจนปลายนิ้วขาวซีดสั่นระริก เธอเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้า กวินไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขาวางถาดน้ำส้มคั้นสดลงบนโต๊ะไม้ตัวเก่าในศาลาพักใจ ความนิ่งเฉยของเขาไม่ได้เกิดจากความเมินเฉย แต่เกิดจากความระมัดระวัง เพราะเขารู้ดีว่าความจริงที่กำลังจะเปิดเผยในอีกไม่กี่อึดใจนี้ จะไม่มีวันทำให้โลกที่แสนสดใสของหญิงสาวตรงหน้ากลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก "ริน... หายใจลึกๆ ก่อนนะคะ" กวินทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม สายตาคมคายคู่นั้นกวาดมองหลักฐานดิจิทัลในหน้าจอ ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง "ผมใช้เวลาสามคืนเต็มๆ ในการไล่เรียงไอพีแอดเดรสและเส้นทางการเงินที่เชื่อมโยงกับแอคเคานต์นิรนามพวกนั้น คนที่ปั่นข่าวลือเรื่องการใช้สารเคมีในสวนคุณ จนลูกค้าประจำหายไปเกือบหมด... ไม่ใช่คนอื่นไกลเลยค่ะ" รินรดารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น ภาพใบหน้าของ 'พี่เอมมี่' รุ่นพี่ที่เธอรักและเคารพเหมือนพี่สาวแท้ๆ ผุดขึ้นมาในหัว ราวกับภาพถ่ายที่ถูกรื้อฟื้นจากลิ้นชักที่ปิดตาย คนที่คอยส่งข่าวเรื่องตลาดนัดเกษตรกรให้ คนที่มักจะมานั่งดื่มน้ำส้มและให้คำปรึกษาเรื่องการตลาดกับเธอเสมอ คนที่เธอเคยเล่าทุกความลับให้ฟังแม้กระทั่งปัญหาเรื่องที่ดิน "ทำไมต้องเป็นพี่เอมมี่คะ..." เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบกลืนไปกับเสียงแมลงในสวน "รินเชื่อใจเขา... รินมองเขาเป็นแบบอย่างในการทำธุรกิจด้วยซ้ำ" "เพราะความอิจฉามันเป็นพิษที่รุนแรงกว่ายาฆ่าแมลงค่ะริน" กวินเอื้อมมือไปกุมมือที่สั่นเทาของหญิงสาวไว้ไออุ่นจากฝ่ามือของเขาไม่ได้ช่วยให้ความหนาวเหน็บในใจของเธอลดลงเลยแม้แต่น้อย "จากการตรวจสอบ พี่เอมมี่มีหนี้สินล้นพ้นตัวจากธุรกิจนำเข้าผลไม้ที่ล้มเหลว เขาต้องการกำจัดคู่แข่งที่กำลังเติบโตอย่างคุณ เพื่อที่เขาจะได้ฮุบโควตาการส่งออกไปยังห้างสรรพสินค้าใหญ่ที่คุณกำลังจะดีลด้วย" รินรดานิ่งงัน ความเย็นชาแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง เธอไม่ได้รู้สึกโกรธจนอยากจะกรีดร้อง แต่กลับรู้สึกว่างเปล่าอย่างประหลาด กลิ่นของเปลือกส้มที่เคยหอมสดชื่นในตอนนี้กลับดูฉุนกึกจนน่าสะอิดสะเอียน สวนที่เธอเคยภูมิใจว่าอบอุ่นปลอดภัย แท้จริงแล้วกลับมีหนอนบ่อนไส้ที่ซ่อนอยู่ในคราบของมิตรแท้มาโดยตลอด "เราต้องทำยังไงคะ" เธอถามพลางมองไปที่ต้นส้มที่เธอเพิ่งจะตัดแต่งกิ่งเมื่อวาน "รินควรจะเผชิญหน้ากับเขา หรือรินควรจะปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามกรรม" "ถ้าคุณปล่อยไป เขาจะยิ่งได้ใจนะคะริน" กวินขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความหนักแน่นจริงจัง "ผมได้บันทึกเสียงการสนทนาครั้งล่าสุดตอนที่เขาเผลอหลุดปากเรื่องการสร้างหลักฐานเท็จในกลุ่มแชทลับไว้แล้ว แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญที่สุดที่เราต้องกังวล..." "ยังมีอะไรที่แย่กว่านี้อีกเหรอคะ?" กวินนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาลุกขึ้นเดินไปที่มุมศาลา หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าเป้ที่วางไว้ "รินคะ... นอกจากเรื่องข่าวลือแล้ว มีคนคนหนึ่งที่อยู่เบื้องหลังพี่เอมมี่อีกที เขาไม่ได้แค่ต้องการชื่อเสียงของสวนคุณ แตเขาต้องการ 'โฉนดที่ดิน' ผืนนี้ต่างหาก" รินรดาเบิกตากว้าง เธอคว้าซองเอกสารมาเปิดอ่านด้วยมือที่สั่นเทา ยิ่งไล่สายตาไปตามตัวอักษรทางกฎหมาย หัวใจของเธอก็ยิ่งเต้นผิดจังหวะ นี่ไม่ใช่แค่การกลั่นแกล้งทางธุรกิจ แต่เป็นการฮุบสมบัติชิ้นสุดท้ายที่พ่อทิ้งไว้ให้เธอ... และคนที่ลงนามในสัญญาขายฝากปลอมฉบับนี้ คือชื่อที่เธอไม่คาดคิดมาก่อน "คนๆ นี้... เขาไม่มีทางรู้เรื่องนี้ได้ถ้าไม่ได้รหัสผ่านในตู้นิรภัยที่บ้าน" รินรดาพึมพำด้วยความสับสนขีดสุด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองกวินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแตกสลาย "กวิน... ใครบางคนในบ้านหลังนี้ต้องเป็นคนทรยศเราแน่ๆ" ทว่าก่อนที่กวินจะได้เอ่ยปากปลอบโยน เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าสวน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่รินรดาคุ้นเคยดีลอยมาแตะจมูกพร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคน รินรดาชะงักค้างเมื่อเห็นร่างที่ก้าวเข้ามาในสวนพร้อมรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ "รินคะ... พี่ซื้อขนมมาฝาก เห็นว่าช่วงนี้ดูเครียดๆ เรื่องสวน" คนตรงหน้าคือเอมมี่ แต่สิ่งที่ทำให้รินรดาถึงกับหยุดหายใจ คือท่าทีของคนรับใช้เก่าแก่ของเธอที่เดินตามหลังเอมมี่มาด้วยรอยยิ้มที่ดูหวาดหวั่นและเปี่ยมด้วยพิรุธ ก่อนที่เอมมี่จะยื่นซองจดหมายฉบับหนึ่งให้รินรดาด้วยท่าทางที่ดูคุกคามมากกว่าทุกครั้ง "อ่านนี่สิคะริน... แล้วเรามาคุยกันว่าเธอจะยอมย้ายออกไปดีๆ หรือจะให้พี่ต้องใช้มาตรการรุนแรงกว่านี้" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้สวนส้มปลายฟ้ามาโดยตลอดนะคะ