งานหมั้นอัปยศกับเสียงหัวเราะเยาะ

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังระคนปะปนกับเสียงดนตรีคลาสสิกคลอเบา ๆ ภายในห้องจัดเลี้ยงหรูหราของโรงแรมระดับเจ็ดดาวแห่งนี้ ไม่ได้ทำให้คีย์สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เขายืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้าแท่นพิธี ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่มองมาด้วยความสมเพชเวทนา ราวกับเขากำลังยืนอยู่บนลานประหารรอรับโทษทัณฑ์ “คีย์... แกคิดจริงๆ หรือวะว่าคนอย่างแก จะคู่ควรกับการยืนเคียงข้างผู้หญิงเพียบพร้อมอย่างลินิน?” เสียงของกันต์ ทายาทมหาเศรษฐีพันล้านผู้สวมสูทสั่งตัดเข้ารูปราคาแพงลิบลิ่ว ดังขึ้นผ่านไมโครโฟนไร้สาย รอยยิ้มหยันบนใบหน้าของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและสะใจ กันต์ก้าวเข้าไปโอบไหล่บางของลินินอย่างถือวิสาสะ แม้หญิงสาวจะพยายามขัดขืนและถอยหนีด้วยความขยะแขยงก็ตาม ลินินกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ดวงตากลมโตคู่นั้นแดงก่ำ มีหยาดน้ำตาคลอหน่วยด้วยความคับแค้นใจ เธอกำชายกระโปรงชุดราตรีสีขาวเรียบง่ายที่เธอตั้งใจตัดเย็บด้วยหยาดเหงื่อของตัวเองแน่น มือเรียวสั่นเทาพยายามเอื้อมไปคว้ามือของคีย์เอาไว้ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและยืนยันว่าเธอจะไม่ยอมปล่อยมือจากชายหนุ่มคนนี้เด็ดขาด ไม่ว่าสถานะของเขาจะตกต่ำถึงเพียงใดก็ตาม “กันต์! หยุดพฤติกรรมต่ำทรามแบบนี้เสียที ฉันบอกคุณแล้วไงว่าฉันจะแต่งงานกับคีย์ ไม่ใช่คุณ!” ลินินเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาจ้องมองอดีตเพื่อนสนิทของตระกูลด้วยความชิงชัง “โอ๊ะๆๆ อย่าเพิ่งใจร้อนไปเลยครับที่รัก ลินิน...” กันต์หัวเราะในลำคออย่างระรื่น สายตาคมกริบกวาดมองสภาพของคีย์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความดูถูกเหยียดหยาม “เธอก็เห็นแล้วนี่ ว่าไอ้ฮันเตอร์แรงก์ F ไร้ค่าคนนี้ มันเป็นแค่ภาระของสังคม ตลอดห้าปีที่ผ่านมา มันทำได้แค่ใช้เงินเก็บก้นถุงของเธอประทังชีวิต ไหนจะค่ายาของแม่มันอีก... แกมันก็แค่ไอ้แมงดาเกาะผู้หญิงกินไปวันๆ เท่านั้นแหละวะไอ้คีย์!” เสียงซุบซิบนินทาดังระงับไปทั่วห้องจัดเลี้ยง บรรดาแขกเหรื่อที่เป็นเหล่าไฮโซและฮันเตอร์ระดับสูงต่างพากันพยักหน้าเห็นด้วย พร้อมกับส่งสายตารังเกียจเดียดฉันท์มายังคีย์ ผู้ชายที่สวมสูทเช่าราคาถูกเนื้อผ้าเก่าคร่ำคร่า ยืนโดดเดี่ยวท่ามกลางป่าแห่งความโลภและอำนาจเงิน คีย์ยังคงนิ่งเงียบ เขาสบตากับกันต์ด้วยแววตาที่ลุ่มลึกและว่างเปล่า เกินกว่าที่ใครจะคาดเดาความรู้สึกภายในได้ ภายใต้ความเงียบงันนั้น ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า ภายในห้วงจิตสำนึกของคีย์ หน้าจอสีฟ้าเรืองแสงโปร่งใสกำลังฉายตัวอักษรวิ่งด้วยความเร็วสูง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังระรัวก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท [ตรวจพบสถานการณ์วิกฤต: ถูกหักหลัง เหยียดหยาม และกดขี่ด้วยอำนาจทุนนิยม] [เงื่อนไขลับ 'ความอดทนถึงขีดสุด' สมบูรณ์แบบ 100%] [ระบบผู้กล้าเลเวลอัปเงินล้าน ทำการปลดล็อกขีดจำกัดสูงสุด...] [ยินดีด้วยครับท่านผู้กล้า! ท่านได้รับสิทธิ์การเข้าถึง 'กองทุนไร้ขีดจำกัด' วงเงินเริ่มต้น: 1,000,000,000 บาท (หนึ่งพันล้านบาท) ถอนได้ทันที ไม่มีเงื่อนไข!] มุมปากของคีย์กระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่บางเบาจนแทบมองไม่เห็น แต่กลับทำให้คนที่จ้องมองอย่างกันต์รู้สึกหนสันหลังวาบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ “แกยิ้มอะไรวะไอ้คีย์? หรือว่าสมองเพี้ยนไปแล้วหลังจากโดนฉันฉีกหน้ากลางงานหมั้นแบบนี้?” กันต์ขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด เขากวาดสายตาไปทางผู้นำตระกูลผู้ทรงอิทธิพลที่นั่งอยู่แถวหน้า “ท่านประธานครับ ดูมันสิครับ มันไม่มีแม้แต่ปัญญาจะพูดจาโต้ตอบด้วยซ้ำ แบบนี้ยังจะปล่อยให้มันยืนหายใจร่วมห้องเดียวกับพวกเราอีกหรือครับ ไล่พวกมันออกไปจากงานเถอะครับ!” เสียงสนับสนุนจากญาติผู้ใหญ่ของฝ่ายหญิงและแขกเหรื่อดังขึ้นเซ็งแซ่ “ใช่! ไล่พวกมันออกไป!” “คนชั้นต่ำแบบนี้ไม่สมควรเหยียบเข้ามาในโรงแรมหรูด้วยซ้ำ!” ลินินสะดุ้งสุดตัว เธอเงยหน้าขึ้นมองคีย์ด้วยความกังวลใจ กลัวว่าความกดดันเหล่านี้จะทำให้ชายหนุ่มแตกสลาย “คีย์... อย่าไปสนใจพวกมันเลยค่ะ เรากลับกันเถอะนะ ปล่อยให้พวกคนไร้ค่าเหล่านี้จัดงานหลอกลวงตัวเองไปคนเดียวเถอะ” คีย์หันไปมองลินิน ดวงตาที่เคยราบเรียบกลับฉายแววอ่อนโยนและอบอุ่นอย่างเห็นได้ชัด เขายกมือขึ้นลูบศีรษะของหญิงสาวเบาๆ สัมผัสที่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยความรัก ทำให้หัวใจที่สั่นคลอนของลินินสงบลงได้อย่างน่าประหลาด “ไม่ต้องกลัวครับลินิน...” คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลแต่มั่น เขาก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายที่เคยดูผอมบางและแบกรับภาระอันหนักอึ้ง บัดนี้กลับตั้งตรงสง่างามราวกับพญาอินทรีที่กางปีกเตรียมบินขึ้นสู่ท้องฟ้า รัศมีอำนาจบางอย่างแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาโดยไม่รู้ตัว จนทำให้คนที่อยู่ใกล้ที่สุดถึงกับหายใจติดขัด คีย์หันกลับไปสบตากันต์ตรงๆ รอยยิ้มที่มุมปากขยายกว้างขึ้นเล็กน้อย กลายเป็นรอยยิ้มของนักล่าผู้กุมไพ่เหนือกว่าในมือ “กันต์... นายบอกว่าฉันเป็นไอ้กระจอกที่ไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อแหวนแต่งงานให้นินินสินะ?” คีย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่กลับทรงพลังจนกดดันให้เสียงรอบข้างเงียบลงอย่างฉับพลัน กันต์แค่นเสียงหัวเราะในลำคอ “ทำไม? หรือว่าแกเพิ่งสำนึกได้? ฮ่าๆๆ อย่าบอกนะว่าแกจะเอาแหวนพลาสติกข้างทางมาขอแต่งงานฮะ?” คีย์ไม่ได้โต้เถียง เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน หยิบการ์ดสีดำสนิทที่ทำจากวัสดุคาร์บอนไฟเบอร์บริสุทธิ์ ขอบการ์ดเคลือบทองคำแท้ 24 กะรัต สลักลวดลายตราสัญลักษณ์มังกรทองโบราณที่ไม่มีวันลอกเลียนแบบได้ ออกมาถือไว้ในมืออย่างใจเย็น เมื่อการ์ดใบนั้นปรากฏแก่สายตาของทุกคนในห้อง บรรยากาศภายในงานก็พลันเงียบสงัดลงราวกับป่าช้า เหล่าบรรดาเศรษฐี นักธุรกิจมือเติบโต และฮันเตอร์ระดับสูงที่นั่งอยู่แถวหน้า ถึงกับเบิกตากว้างจนแทบถลนออกมาจากเบ้า มือไม้สั่นเทาเมื่อจดจำลักษณะของการ์ดในมือของคีย์ได้แม่นยำ นั่นมัน... บัตรเครดิตวีไอพีระดับโคตรมหาเศรษฐี 'Black Centurion Unlimited' บัตรเครดิตในตำนานที่มีผู้ถือครองทั่วโลกไม่ถึงสิบคน! บัตรที่ไม่จำกัดวงเงิน และมีอภิสิทธิ์เหนือกว่ากฎเกณฑ์ใดๆ บนโลกใบนี้! กันต์ขมวดคิ้วแน่น รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่กำลังคืบคลานเข้ามา “การ์ด... การ์ดปลอมอะไรวะนั่น? คิดจะเอาของเล่นเด็กมาหลอกตาพวกเราหรือไงไอ้คีย์!” คีย์ไม่สนใจเสียงเห่าหอนของสุนัขข้างทาง เขาปรายตามองกันต์ด้วยความสมเพช ก่อนจะหันไปหาผู้จัดการโรงแรมระดับผู้บริหารที่ยืนหน้าซีดตัวสั่นอยู่ไม่ไกล “คุณผู้จัดการครับ...” คีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่น่าเกรงขาม “ช่วยกรุณานำเครื่องรูดบัตรมาให้ผมทีครับ พอดีผมอยากจะซื้อโรงแรมนี้ทั้งหมด เพื่อใช้เป็นสถานที่จัดงานแต่งงานใหม่ให้สมเกียรติภรรยาของผมเสียหน่อย... หวังว่าเงินสดหนึ่งพันล้าน คงจะพอเป็นค่ามัดจำงวดแรกนะสครับ?” สิ้นคำพูดนั้น... ทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยงก็ตกอยู่ในความเงียบงันสนิทชนิดที่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มตกพื้น กันต์หน้าซีดเผือด ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความตกใจสุดขีด ดวงตาเบิกโพรงจ้องมองคีย์ราวกับเห็นผีสางต์ซาตาน ขณะที่ลินินอ้าปากค้างด้วยความช็อกตาค้าง หันมามองสามีของเธอสลับกับบัตรสีดำในมือด้วยความรู้สึกที่บรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ ในวินาทีนั้นเอง... เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวจำนวนหลายลำก็บินแหวกนภาเข้ามาจอดสนิทบนลานดาดฟ้าของโรงแรม พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นนับร้อยของกองกำลังรักษาความปลอดภัยพิเศษที่กำลังวิ่งกรูเข้ามาล้อมรอบห้องจัดเลี้ยงแห่งนี้ไว้ทั้งหมด! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "โอเวอร์ลอร์ดซีโร่" เสมอมานะครับ