จานแรกที่ไร้รสชาติ

"ถ้าการรักษาระดับมิชลินสตาร์ด้วยการเสิร์ฟเนื้อที่เหนียวเหมือนยางลบและซอสที่รสชาติเหมือนน้ำล้างจานคือมาตรฐานของเชฟทัพพ์ ผมว่าเราควรเปลี่ยนคำนิยามของคำว่า 'Fine Dining' กันใหม่นะครับ" เสียงคลิกเมาส์ปิดโปรแกรมตัดต่อดังขึ้นในความเงียบงันของสตูดิโอส่วนตัว กันต์ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หนังราคาแพงพลางถอนหายใจยาว ดวงตาคมกริบจ้องมองจอคอมพิวเตอร์ที่ฉายภาพใบหน้าของตัวเองในเวอร์ชันวิจารณ์ร้านอาหารดังอย่างดุเดือด เขาเพิ่งกด 'เผยแพร่' คลิปวิดีโอความยาวสิบนาทีที่จะกลายเป็นพายุลูกใหญ่ในวงการอาหารค่ำคืนนี้ เขาไม่ได้เกลียดทัพพ์ในเชิงส่วนตัว... อย่างน้อยเขาก็พยายามบอกตัวเองแบบนั้น แต่ในฐานะนักวิจารณ์ที่ยึดถือความจริงเป็นที่ตั้ง ความหยิ่งผยองของเชฟหนุ่มที่ตั้งราคาอาหารคอร์สละเกือบหมื่นบาท แต่กลับปล่อยให้คุณภาพตกต่ำลงอย่างน่าใจหาย คือสิ่งที่เขายอมไม่ได้ เพียงห้านาทีหลังกดเผยแพร่ เสียงแจ้งเตือนจากโซเชียลมีเดียก็รัวเป็นชุดจนโทรศัพท์บนโต๊ะสั่นครืดคราด ยอดวิวพุ่งทะลุหลักหมื่นในเวลาอันรวดเร็ว คอมเมนต์ด่าทอจากแฟนคลับของเชฟทัพพ์หลั่งไหลเข้ามาเหมือนเขื่อนแตก แต่กันต์กลับยกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ "อร่อยให้ได้ตลอดรอดฝั่งเถอะครับเชฟ" เขาพึมพำกับหน้าจอ ก่อนจะลุกขึ้นหยิบแจ็กเก็ตตัวเก่งสวมทับ เสื้อผ้าถูกจัดให้เข้าที่อย่างมั่นใจ เขาไม่ได้แค่ทำคอนเทนต์เพื่อชื่อเสียง แต่เขาต้องการ 'การเผชิญหน้า' *** ใจกลางเมืองที่วุ่นวาย ร้านอาหาร 'Le Mirage' ตั้งตระหง่านราวกับป้อมปราการแห่งความสมบูรณ์แบบ ทันทีที่กันต์ก้าวพ้นประตูอัตโนมัติเข้ามา กลิ่นหอมจางๆ ของโรสแมรี่และเนยชั้นดีก็ปะทะเข้ากับจมูก แสงไฟสลัวโทนอุ่นถูกจัดวางไว้อย่างมีระดับ ทว่าสิ่งที่ทำให้กันต์ชะงักฝีเท้าไม่ใช่ความหรูหรา หากแต่เป็นร่างสูงโปร่งที่ยืนตระหง่านอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์ ทัพพ์ ในชุดเชฟสีขาวสะอาดตา ใบหน้าคมคายดุจรูปสลักเย็นชาไร้อารมณ์ ดวงตาเรียวรีคมกริบราวกับใบมีดหันมาสบตากันต์เข้าพอดี ราวกับเขารู้อยู่แล้วว่าวันนี้ 'แขกที่ไม่ได้รับเชิญ' จะต้องปรากฏตัว "ปิดร้านแล้วครับ" ทัพพ์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังจนพนักงานในร้านคนอื่นต้องก้มหน้าหลบ "แต่ผมยังไม่ได้ทานมื้อเย็นเลยครับเชฟ" กันต์เดินตรงเข้าไปหา ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้บาร์ตัวหน้าสุดอย่างถือวิสาสะ "หรือว่าเชฟกลัวคำวิจารณ์ของผมจนต้องออกกฎห้ามผมเข้าร้าน?" ทัพพ์วางผ้าเช็ดมือลงบนเคาน์เตอร์ ก่อนจะโน้มตัวข้ามมาจนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบ กลิ่นกายสะอาดสะอ้านเจือจางด้วยกลิ่นเครื่องเทศจางๆ ของคนตรงหน้าทำเอากันต์ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่นักวิจารณ์ปากเก่งก็เชิดคางขึ้นสู้ "คลิปของคุณ... ยอดวิวดีนี่ครับ" ทัพพ์ขยับยิ้ม ทว่าเป็นยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสันหลังวาบ "ขอบคุณนะครับที่ช่วยโปรโมทร้านให้ ทั้งที่ความจริงแล้ว... ลิ้นของคุณมันก็แค่เครื่องมือหากินที่แยกไม่ออกระหว่างรสชาติกับอคติ" "ผมแยกออกครับเชฟ และที่ผมพูดในคลิป คือความจริงที่ลูกค้าคนอื่นไม่กล้าพูด" กันต์โต้กลับ ดวงตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของอีกฝ่าย "งั้นเหรอ?" ทัพพ์ยืดตัวตรง มือหนาหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาหมุนวน "ถ้าอย่างนั้น คืนนี้ผมจะทำ 'จานแรก' ให้คุณทานใหม่ ถ้าคุณยังกล้าพูดคำเดิมหลังจากชิมคำแรก... ผมจะปิดร้านนี้ทิ้งซะเดี๋ยวนี้เลย" ทัพพ์หันหลังกลับไปเตรียมอาหาร ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศในร้าน ความกดดันพุ่งสูงจนกันต์รู้สึกได้ว่าหัวใจตัวเองเต้นรัวอย่างไม่น่าให้อภัย เขามาที่นี่เพื่อแฉ ไม่ใช่มาเพื่อหวั่นไหวกับท่าทีที่นิ่งสงบเกินไปของเชฟหนุ่มคนนี้ เพียงไม่นาน จานเซรามิกสีขาวบริสุทธิ์ก็ถูกวางลงตรงหน้ากันต์ กลิ่นหอมรัญจวนใจที่แปลกตาทำเอากันต์ต้องเลิกคิ้วมอง เขาหยิบช้อนเงินขึ้นมา จังหวะที่กำลังจะตักอาหารเข้าปาก ทันใดนั้น ไฟในร้านทั้งหมดก็ดับพรึ่บลงเหลือเพียงแสงเทียนจากโต๊ะข้างๆ ที่ริบหรี่ กันต์รู้สึกถึงสัมผัสอุ่นร้อนที่ทาบทับลงบนมือของเขาที่กำลังถือช้อน เสียงทุ้มต่ำของทัพพ์กระซิบข้างใบหูจนเขารู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่าน "ชิมดูให้ดีนะครับ... เพราะนี่คือรสชาติที่คุณจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต" เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นจากทางเข้าหน้าร้านที่พังทลายลงพร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องเข้ามา "หยุดเดี๋ยวนี้! ใครเป็นเจ้าของร้านนี้ ออกมาแสดงตัวซะ!" กันต์หันไปมองต้นเสียงด้วยความตกใจ ขณะที่ทัพพ์ยังคงกุมมือเขาไว้นิ่งไม่ยอมปล่อย ดวงตาของเชฟหนุ่มที่จ้องมองมาในความมืดนั้นมีประกายบางอย่างที่กันต์อ่านไม่ออก แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกว่า... แผนการที่วางไว้กำลังจะพังไม่เป็นท่า ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกของนิยายเรื่องนี้ด้วยใจนะครับ ผมตั้งใจเขียนให้ทุกคนได้สัมผัสถึงความเข้มข้นที่สุดครับ เมทริกซ์ซีโร่