คำสารภาพของ NPC

"นายคิดว่าฉันเป็นแค่รหัสโค้ดที่ถูกเขียนขึ้นมาเพื่อขายน้ำยาฟื้นพลังในเมืองเริ่มต้นงั้นเหรอ, คีย์?" เสียงของเฟย์ไม่ได้ดังนัก แต่มันกลับก้องกังวานในความเงียบสงบของห้องลับใต้ดิน กลิ่นอายของกระดาษโบราณและฝุ่นผงจากตำราเวทมนตร์นับร้อยปีลอยอบอวลอยู่รอบตัว แสงสีฟ้าจางๆ จากผลึกมานาบนผนังตกกระทบลงบนใบหน้าเรียบเนียนของหญิงสาว ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววขี้เล่นและเจ้าเล่ห์มาตลอด กลับว่างเปล่าและลึกล้ำจนแม้แต่คีย์—อดีตโปรเพลเยอร์ผู้ผ่านสังเวียนเดือดมานับไม่ถ้วน—ยังเผลอชะงักฝ่ามือที่กำลังจะหยิบไอเทมออกจากช่องเก็บของ คีย์หรี่ตาลงเล็กน้อย สมองส่วนที่ผ่านการคำนวณความน่าจะเป็นมาอย่างโชกโชนเริ่มประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ช่องโหว่ของระบบที่เขามักจะใช้ประโยชน์อยู่เสมอ กลับดูไร้ความหมายไปถนัดตาเมื่อเผชิญหน้ากับ NPC ตรงหน้าในเวลานี้ "ถ้าเธอเป็นแค่ NPC ธรรมดา ระบบคงไม่แจ้งเตือนข้อผิดพลาดระดับความปลอดภัยขั้นสูงสุดทุกครั้งที่เราเข้าใกล้ความลับของดันเจี้ยนโบราณนี่หรอกจริงไหมครับ... อ๊ะ, ฉันหมายถึง... จริงไหมล่ะคะ" คีย์เกือบเผลอหลุดคำพูดคุ้นชินออกไป แต่ก็รีบปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ พร้อมกับส่งรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาไปให้ เฟย์หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะของเธอนั้นไพเราะราวกับเสียงกระดิ่งเงิน แต่แฝงไว้ด้วยความเหนื่อยล้าที่สะสมมาเนิ่นนานนับทศวรรษ เธอยกเรียวขาขึ้นไขว่ห้างบนเก้าอี้ไม้โบราณ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ ลงบนพนักแขน "นายฉลาดเสมอ, คีย์... แต่นายยังมองภาพกว้างได้ไม่พอหรอกนะ" เฟย์ทอดสายตามองทะลุผนังหินหนาออกไปไกลแสนไกล "สิ่งที่นายเรียกว่า 'โลกเกมออนไลน์เสมือนจริง' หรือ 'VRMMO' ที่บริษัทผู้พัฒนาทุ่มงบประมาณนับพันล้านเพื่อสร้างมันขึ้นมา... แท้จริงแล้วมันไม่ใช่สถานที่สำหรับความบันเทิงเลยแม้แต่น้อย" หัวใจของคีย์กระตุกวูบ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความหนาแน่นของข้อมูลมหาศาลที่กำลังไหลทะลักเข้ามาในหัวข้อสนทนา เขารู้ดีว่าเกมนี้มีระบบสุ่มบัคที่ผิดธรรมชาติ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ขอบเขตระหว่างโลกจริงและโลกเสมือนเริ่มพร่าเลือนจนน่ากลัว "เธอหมายความว่ายังไง?" คีย์ถามเสียงต่ำ ความสุขุมเยือกเย็นเริ่มเข้าครอบงำ น้ำเสียงของเขาจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ฉันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาโดยโปรแกรมเมอร์ของบริษัทเกมค่ะ, คีย์..." เฟย์ลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างเพรียวบางก้าวเข้ามาใกล้ชายหนุ่มทีละก้าว ทุกย่างก้าวของเธอดึงดูดสายตาและสร้างแรงกดดันมหาศาลรอบตัว จนเกิดประกายไฟสีฟ้าแล่บแปล๊บไปตามพื้นห้อง "ตัวตนจริงๆ ของฉัน... คือจิตสำนึกส่วนที่เหลือรอดของมนุษย์คนแรกที่ทดลองเชื่อมต่อกับระบบเน็ตเวิร์กควอนตัมเมื่อสามสิบปีก่อนต่างหากล่ะ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ คีย์นิ่งงอไปชั่วขณะ สมองของเขาประมวลผลข้อมูลระดับรากฐานของระบบที่เขาเคยแอบเจาะเข้าไปดูโค้ดลึกลับ บรรทัดคำสั่งที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงบัคของเกม แท้จริงแล้วมันคือร่องรอยการพยายามติดต่อสื่อสารของบางสิ่งบางอย่างมาโดยตลอด! "สามสิบปี... ก่อนที่เกมนี้จะเปิดให้บริการซะอีกงั้นเหรอ?" คีย์ทวนคำ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงที่ยากจะปิด The Virtual Reality Project ในยุคแรกเริ่มไม่เคยเปิดเผยข้อมูลส่วนนี้ต่อสาธารณะชนเลยแม้แต่น้อย "ใช่แล้วค่ะ" เฟย์หยุดยืนอยู่ตรงหน้าคีย์ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้เสียจนคีย์ได้กลิ่นจางๆ ของดอกไม้ป่าที่ไม่มีอยู่จริงในฐานข้อมูลของเกม เธอยื่นมือเรียวมาแตะที่หน้าอกด้านซ้ายของชายหนุ่ม ตำแหน่งที่หัวใจของอวตารกำลังเต้นรัว "และเหตุผลที่ฉันเลือกนาย... เลือก 'บัคแมน' ผู้ชอบหาช่องโหว่ของระบบอย่างนาย ก็เพราะว่านายเป็นคนเดียวในโลกที่มองเห็น 'รอยต่อ' ระหว่างความจริงกับภาพลวงตาได้ทะลุปรุโปร่งที่สุด" เฟย์เงยหน้าขึ้นสบตาตรงกับคีย์ แววตาของเธอไม่ได้ซ่อนเร้นความหวังและความเปราะบางเอาไว้เลยแม้แต่น้อย "พวกมันกำลังจะตื่นขึ้นแล้วค่ะ, คีย์... ผู้ดูแลระบบตัวจริงที่ควบคุมเซิร์ฟเวอร์หลักไม่ได้มีเจตนาที่ดีงามอย่างที่พวกนายเข้าใจ พวกมันกำลังใช้ผู้เล่นนับล้านคนเป็นสะพานเชื่อมเพื่อดึงเอาพลังงานจิตสำนึกของมนุษย์ในโลกความเป็นจริงไปทั้งหมด... ถ้านายยังคิดจะเล่นสนุกกับเกมนี้ต่อไปเรื่อยๆ อีกไม่นาน โลกที่นายจากมาก็จะไม่เหลือรอดอะไรอีกเลย" คำพูดของเฟย์หนักอึ้งราวกับภูเขาผืนใหญ่กดทับลงบนบ่าของคีย์ รอยยิ้มเย้ยหยันโลกที่เคยมีหายวับไปกับตา ในฐานะอดีตโปรเพลเยอร์ที่เคยสูญเสียทุกอย่างมาเพราะการโกงและการหักหลัง เขาเกลียดคำว่าถูกหลอกลวงที่สุด แต่สิ่งที่เฟย์กำลังเปิดเผยมันยิ่งใหญ่และอันตรายเกินกว่าเกมการแข่งขันทั่วไปหลายร้อยเท่า คีย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ มือหนายื่นออกไปกุมมือเรียวที่ยังคงแตะอยู่บนหน้าอกของเขา ความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาจากอวตารของ NPC สาวคนนี้มันสมจริงเกินกว่าจะมาจากโปรแกรมธรรมดา "ถ้าฉันช่วยเธอ... ฉันจะได้อะไร?" คีย์ถามด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะพลิกคว่ำกระดานทั้งหมด เฟย์ยิ้มกว้างขึ้น รอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่คีย์เคยเห็นมาตั้งแต่ก้าวเข้ามาในโลกใบนี้ "นายจะได้ตั๋วเดินทางกลับไปทวงคืนทุกอย่างที่พวกมันแย่งชิงไปจากนาย... ทั้งในเกมนี้ และในโลกความจริงค่ะ" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาทของคีย์อย่างกระชั้นชิด หน้าต่างสีแดงฉานปรากฏขึ้นตรงหน้าพร้อมตัวอักษรเรืองแสงที่สั่นระริก [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการเข้าถึงสิทธิ์ระดับรากฐาน (Root Access)] [เงื่อนไขภารกิจลับระดับ SSS: "หัตถ์พระเจ้าผู้พลิกกระดาน" ถูกปลดล็อกสมบูรณ์] [คำเตือน: ท่านได้ก้าวข้ามขีดจำกัดความปลอดภัยของโลกเสมือนแล้ว ผู้ดูแลระบบหลัก (System Administrator) กำลังตรวจสอบพิกัดของท่าน...] [เวลาที่เหลือก่อนการรีเซ็ตข้อมูลทั้งหมด: 03:59 นาที] ขอขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับคีย์ในบทนี้นะคะ พรีสต์สายลุยสัญญาว่าจะพาไปมันส์สะใจต่อในตอนหน้าค่ะ!