กลิ่นกาแฟและใบลาออก

ใบลาออกขนาดเอสี่แผ่นนั้นถูกดันข้ามเคาน์เตอร์หินอ่อนขัดเงาวับของห้องอาหารเอ็กเซกคิวทีฟเลานจ์ โรงแรมระดับห้าดาวริมแม่น้ำเจ้าพระยา ปลายเล็บที่ตัดแต่งอย่างไร้ที่ติของเชฟสาวกดทับลงบนกระดาษแผ่นนั้นราวกับต้องการฝังรอยแค้นยี่สิบปีของตระกูลลงไปพร้อมกันด้วย "ริน คิดดีแล้วหรือครับ? การเดินออกจากครัวระดับนี้เท่ากับทิ้งอนาคตที่ปูพรมแดงไว้ให้เชฟรุ่นน้องอิจฉาเล่นนะ" เสียงทุ้มต่ำของเชฟใหญ่ชาวฝรั่งเศสเอ่ยขึ้น ดวงตาหลังกรอบแว่นโลหะมองลูกมือคนโปรดด้วยความเสียดายระคนไม่เข้าใจ รินรดาระบายยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้เสแสร้งเพื่อเอาใจลูกค้า แต่เป็นรอยยิ้มของนกน้อยที่บานประตูรง "รินไม่ได้ทิ้งอนาคตค่ะ... อ้อ ขอโทษทีครับ พอดีติดปาก" รินรดาแก้คำพูดทันทีเมื่อเหลือบไปเห็นสายตาเชิงปรานีของหัวหน้างาน "รินหมายถึง... รินแค่อยากกลับไปใช้ชีวิตในแบบที่กระทะไม่ต้องตึงมือและหัวใจไม่ต้องเต้นระทึกเพราะกลัวโดนหักหลังเรื่องสูตรอาหารอีกแล้วครับ" ตั๋วเครื่องบินเที่ยวเดียว ใบลาออก และการตัดสินใจที่จะไม่หวนกลับมาเหยียบสถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยการเมืองในครัวอีกต่อไป คือสิ่งที่เธอเลือกในวัยย่างเข้าเลขสาม เสียงโทรศัพท์มือถือสั่นครืดคราดในกระเป๋าเสื้อกั๊กสีขาว รินรดากดตัดสายอย่างไร้เยื่อใย ปล่อยให้ชื่อของ "ป้าสมศรี" วาบขึ้นบนหน้าจอจนกระทั่งมันดับไปเอง อาแท้ๆ ผู้ให้กำเนิดความทุกข์ระทมในชีวิต และเป็นคนที่พยายามจะฮุบตึกแถวเก่าแก่ของยายผู้ล่วงลับเพื่อเปลี่ยนให้เป็นร้านขายส่งวัสดุก่อสร้าง *“ถ้าแกไม่อยากให้ป้าเอาเรื่องที่แกแอบขโมยเงินกงสีไปเรียนทำอาหารมาแฉ ประตูร้านขนมของยายแกก็เตรียมตัวกลายเป็นลานปูนซีเมนต์ได้เลย นังริน!”* ข้อความเสียงทางแอปพลิเคชันยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เงินกงสีบ้าบออะไรกัน เธอกู้ยืม ก้มหน้าก้มตาทำงานส่งเสียตัวเองเรียนตั้งแต่ยังเป็นเด็กฝึกหัดในร้านเบเกอรีข้างทางจนถึงปารีส พวกเขาต่างหากที่สูบเลือดสูบเนื้อจากหยาดเหงื่อของเธอมาตลอดสิบปี ตึกแถวสองชั้นเก่าคร่ำคร่าในย่านตลาดเก่าแก่ปลายสายรถไฟฟ้า คือเป้าหมายต่อไปของเธอ มันคือวิมานหลังน้อยที่อัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายของยุคเจ็ดศูนย์ถึงแปดศูนย์ ผนังปูนเปลือยฉาบหยาบ หน้าต่างไม้สักเก่าคร่ำที่ยังคงทนทาน และที่สำคัญที่สุด... มันคือพื้นที่อิสระที่ไม่มีญาติหน้าไหนกล้าเข้ามาเหยียบ หากเธอไม่ยินยอม รถยนต์ซีดานยุโรปสีดำสนิทจอดนิ่งสนิทอยู่หน้าตึกแถวเป้าหมาย ประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดสูทลำลองสีเทาเข้ม คณินก้าวลงมาพร้อมกับกลิ่นหอมจางๆ ของกาแฟโบราณคั่วเข้มผสมกลิ่นไวน์อายุกาล ดึงดูดสายตาของแม่ค้าลอตเตอรี่เจ้าประจำให้ต้องเหลียวหลังมอง "มาเร็วกว่าที่คิดนะครับ ท่านประธานคณิน" รินรดากล่าวทักทายขณะไขกุญแจประตูเหล็กยืด ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดดังก้องไปทั่วตรอกแคบๆ "ผมเกรงว่าถ้ามาช้ากว่านี้ ว่าที่ภรรยาของผมอาจจะโดนป้าตัวแสบตามมาอาละวาดทุบตึกเสียก่อน" คณินยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมกริบฉายแววเอ็นดูระคนเจ้าเล่ห์ เขาเดินตามเข้ามาในตัวอาคารที่ฝุ่นคลุ้งเล็กน้อย ก่อนจะวางกระเป๋าเอกสารหนังแท้ลงบนโต๊ะไม้สักเก่าที่รินรดายึดเป็นเคาน์เตอร์ชั่วคราว "เอกสารโอนกรรมสิทธิ์เรียบร้อยแล้ว ตึกนี้เป็นของคุณรินรดาแต่เพียงผู้เดียว ป้าสมศรีไม่มีสิทธิ์เอาอะไรไปได้แม้แต่ตารางนิ้วเดียวครับ" รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยที่ด้านชาจากการต่อสู้กับคนในครอบครัวมานานนับปี กลับไหววูบด้วยความอบอุ่นที่แผ่ซ่านขึ้นมาจากก้นบึ้ง "คุณช่วยฉันไว้มากเกินไปแล้วนะคะ... เอ่อ ครับ พูดผิดอีกแล้ว" เธอกัดริมฝีปากอย่างขัดใจตัวเองที่มักจะเผลอใช้สรรพนามตามความคุ้นชิน คณินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและน่าฟังเหมือนเสียงดนตรีแจズในผับยามค่ำคืน เขาเดินเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมสะอาดจากตัวเธอ "ไม่ต้องเกรงใจหครับ สามีที่ดีมีหน้าที่เปย์ภรรยาเพื่อให้ภรรยาได้ทำในสิ่งที่รัก... ว่าแต่วันนี้ เชฟคนเก่งจะเปิดเตาเมนูแรกต้อนรับหุ้นส่วนใหญ่คนนี้ด้วยอะไรดีล่ะครับ?" รินรดายิ้มรับ ดวงตาพราวระยับด้วยประกายแห่งความสุข เธอดึงผ้ากันเปื้อนสีครีมผืนใหม่ออกมาจากกล่องกระดาษ สบัดมันออกแล้วผูกไว้รอบเอวอย่างทะมัดทะแมง บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากหญิงสาวผู้เหนื่อยล้ากลายเป็นเชฟมือฉมังทันที "ต้มยำปลาคังน้ำใสใส่ใบมะขามอ่อนสูตรโบราณของคุณยาย ปิดท้ายด้วยไข่เจียวฟูหนาอบหม้อดิน... หวังว่าคุณจะชอบอาหารรสจัดจ้านของคนบ้านๆ นะครับ" "แค่ได้ยินก็หิวจนทนไม่ไหวแล้วครับ" คณินโน้มตัวลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงทุ้มพร่าชวนให้ใบงดงามขึ้นสีแดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัว ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศอันแสนอบอุ่นและกลิ่นอายของความเริ่มต้นใหม่ เสียงเคาะประตูเหล็กหน้าร้านก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง ปัง! ปัง! ปัง! ตามด้วยเสียงแหลมปรี๊ดที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียนดังทะลุเข้ามาในความเงียบ "นังริน! เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้! แกคิดว่าหนีมาซ่อนตัวอยู่รูหนูแล้วจะพ้นหรือไง ออกมาเซ็นสัญญายกตึกให้ฉันเดี๋ยวนี้!" รินรดาชะงักมือที่กำลังหยิบขวดน้ำปลาคณินหรี่ตามองไปทางประตูหน้าเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมาสบตากับหญิงสาว รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากของเชฟสาวผู้รักความสงบ ทว่า... ในแววตานั้นกลับเต็มไปด้วยความท้าทายที่พร้อมจะฟาดฟันญาติจอมหิวเงินให้รู้สำนึกเสียบ้าง ขอบคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกและร่วมเดินทางไปกับผม "กาแฟโบราณแก้วโต" นะครับ