แสงริบหรี่ในวันปฐมนิเทศ

กลิ่นไอของกระดาษโบราณผสมผสานกับละอองมานาบริสุทธิ์ในหอประชุมใหญ่ของสถาบันเวทมนตร์เซน트รัลช่างน่าอึดอัดเสียจนเอลินแทบอยากจะกลั้นหายใจ หนังสือคู่มือปฐมนิเทศเล่มหนาถูกเปิดผ่านไปทีละหน้าอย่างไร้ความหมาย ในขณะที่สายตานับร้อยคู่กำลังจับจ้องมาที่เธอ—ไม่ใช่ด้วยความชื่นชม แต่เป็นความสมเพชเวทนาที่เคลือบไว้ด้วยรอยยิ้มเยาะ "นักเรียนทุนจากเขตสลัม... แถมยังครอบครองธาตุแสงที่ไร้พิษภัยที่สุดในประวัติศาสตร์เนี่ยนะ? สถาบันเราตกต่ำถึงขนาดต้องรับเศษสบู่เดินได้เข้ามาเรียนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน" เสียงกระซิบกระซาบจากแถวที่นั่งของตระกูลขุนนางดังเล็ดลอดมาเข้าหู เอลินไม่ได้หันไปมองเจ้าของเสียง เธอเพียงแค่ใช้นิ้วเรียวสวยเคาะเบาๆ ลงบนปกหนังสือเรียนเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ สมองของเด็กสาวกำลังคำนวณความหนาแน่นของมานาในห้องประชุมนี้อย่างเป็นระบบ—อัตราการไหลเวียนของธาตุไฟ ธาตุดิน และธาตุลมรอบตัวเธอบ่งบอกถึงความกดดันที่ตั้งใจสร้างขึ้นเพื่อทดสอบจิตใจเด็กใหม่โดยเฉพาะ โลกแฟนตาซีใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยปาฏิหาริย์หรือความฝันลมๆ แล้งๆ แต่มันขับเคลื่อนด้วย "กฎของมานา" และ "ตรรกะเชิงเหตุผล" ซึ่งเป็นสิ่งที่เอลินยึดมั่นมาตลอดชีวิต "อย่าไปสนใจพวกกะลาครอบพวกนั้นเลยค่ะ เอลิน" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือความหงุดหงิดดังขึ้นข้างกาย คาร์ล ทายาทหนุ่มแห่งตระกูลเวทไฟเพลิงกัลป์ขยับตัวนั่งหลังตรง ดวงตาสีอำพันของเขาจ้องเขม็งไปยังกลุ่มคนที่นิตยสารเวทมนตร์มักเรียกว่า "ชนชั้นสูงผู้สูงส่ง" ฝ่ามือหนาของเด็กหนุ่มวางอยู่ใกล้ด้ามไม้กายสิทธิ์ ราวกับพร้อมจะจุดไฟเผาใครก็ตามที่กล้าส่งเสียงรบกวนสหายร่วมโต๊ะ "ฉันไม่ได้สนใจเสียงเห่าหอนของสุนัขหรอกค่ะ คาร์ล" เอลินตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไหล่บางไหวเล็กน้อยอย่างไม่ยี่ห่าว "สิ่งที่ฉันกำลังสนใจคือ... ทำไมวงแหวนเวทป้องกันรอบหอประชุมถึงมีความผันผวนทางความหนาแน่นในย่านความถี่สี่ร้อยนาโนเมตรต่างหากล่ะคะ มันเหมือนกับว่า... มีใครบางคนกำลังจงใจบิดเบือนการสะท้อนของแสงเพื่อซ่อนบางอย่างไว้" คาร์ลเลิกคิ้วสูง ความโกรธเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความฉงน "เธอกำลังพูดเรื่องอะไรอีกแล้ว เอลิน? มันก็แค่ม่านพลังงานปฐมนิเทศธรรมดา—" "ไม่ใช่ธรรมดาค่ะ" เอลินตัดบท ดวงตาสีฟ้าใสเป็นประกายวิบวับราวกับกระจกเงาที่สะท้อนความจริงอันซับซ้อน ในโลกนี้ เวทธาตุแสงมักถูกมองว่าเป็นสัญลักษณ์แห่งการรักษา การขับไล่ความมืด หรือพลังโจมตีบริสุทธิ์แบบตรงไปตรงมาตามตำราโบราณ แต่สำหรับเอลิน... เธอค้นพบสัจธรรมอีกด้านหนึ่งผ่านทฤษฎีพหุจักรวาลและการหักเหของแสง—แสงไม่ใช่แค่ความสว่าง แต่มันคือข้อมูล มันคือคลื่น และเมื่อมันหักเหผ่านตัวกลางที่ถูกต้อง มันสามารถสร้าง "ภาพลวงตา" ที่สมจริงเสียยิ่งกว่าความจริง จนหลอกได้แม้กระทั่งตาข่ายตรวจจับมานาของสถาบัน และในตอนนี้ เธอกำลังใช้เวทแสงริบหรี่ในมือซ้าย หักเหแสงรอบตัวเพื่อซ่อนสมุดบันทึกสูตรคำนวณเวทมนตร์ต้องห้ามที่เธอแอบศึกษาไว้ไม่ให้ใครเห็น "ยินดีต้อนรับเหล่านักเรียนใหม่สู่สถาบันเซน트รัล..." เสียงประกาศก้องกังวานจากเวทีใหญ่ดึงความสนใจของทุกคนกลับไปเบื้องหน้า อาจารย์ใหญ่ก้าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่เป็นทางการ แต่สิ่งที่ทำให้เอลินต้องหรี่ตามองไม่ใช่ท่าทีของอาจารย์ใหญ่ หากเป็นเงาร่างของหญิงสาวอีกคนหนึ่งที่ก้าวตามออกมาจากความมืดหลังเวที เซราฟีน่า อาจารย์สอนประวัติศาสตร์เวทมนตร์ผู้มีดวงตาสีเงินเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก เรือนผมสีดำสนิทรวบตึง และริมฝีปากที่ปิดสนิทเป็นเส้นตรง เธอยืนนิ่งสงบอยู่ที่มุมมืด แต่ทุกย่างก้าวของเธอกลับทำให้มานาทั่วทั้งห้องประชุมสั่นสะท้อนอย่างรุนแรงโดยไม่มีใครรู้ตัว ยกเว้นเอลินที่จับคลื่นความถี่นั้นได้ ดวงตาสีเงินคู่นั้นกวาดมองลงมายังที่นั่งของนักเรียน และหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของเอลินราวกับล่วงรู้ความลับทั้งหมดที่เด็กสาวซ่อนไว้ เซราฟีน่าไม่ได้พูดอะไร สตรีสาวเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่เต็มไปด้วยความหมายที่ชวนให้สันหลังวาบหวาบ ในวินาทีนั้นเอง หน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าอ่อนก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศตรงหน้าเอลิน โดยมีเพียงเธอเท่านั้นที่มองเห็นมัน [ระบบวิเคราะห์พหุจักรวาลทำงาน] [ตรวจพบความผันผวนของมานาคลาส SSS จากเป้าหมาย: เซราฟีน่า] [ภารกิจหลักบทที่ 1: "รอดชีวิตจากการทดสอบแรกของอาจารย์ผู้กุมความลับจุดจบของโลก" เริ่มต้นขึ้น] [คำเตือน: การหักเหแสงของคุณถูกมองทะลุแล้ว... เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการเผชิญหน้า] เอลินสูดลมหายใจเข้าลึก and หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นผสมความหวาดหวั่น เกมการแข่งขันในรั้วโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นอย่างแท้จริง *** ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกแห่งเวทมนตร์นี้นะคะ - เซเลสเทียละอองเวท