ความผิดปกติของตัวเกม

กลิ่นคาวเลือดและเศษซากข้อมูลที่แตกกระจายคลุ้งไปทั่วบริเวณ จนเรย์แทบจะสำลักออกมา เสียงคำรามก้องของเซนยังคงสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท พร้อมกับเงาร่างของสิ่งมีชีวิตเบื้องหน้าบิดเบี้ยวจนน่ากลัว บอสระดับตำนานที่พวกเขาทุ่มเทแรงกายแรงใจและทรัพยากรไปจนหมดหน้าตัก—มันควรจะนอนแน่นิ่งเป็นกองซากพิกเซลไร้ค่าไปแล้ว ทว่าความจริงอันโหดร้ายกลับกำลังฉีกกระชากกฎเกณฑ์ทุกอย่างของโลก VRMMO แห่งนี้ให้พังทลายลงต่อหน้าต่อตา "ถอยไป!" เสียงคำรามของเซนยังคงดังก้องอยู่ในความทรงจำ ขณะที่เรย์กวาดสายตาผ่านหน้าต่างสถานะที่สั่นกระพริบเป็นสีแดงฉาน ข้อมูลโค้ดนับร้อยบรรทัดไหลทะลักลงมาบนจอโฮโลแกรมราวกับสายฝนแห่งความวิบัติ ตัวอักษรสีแดงเข้มแจ้งเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยข้อความที่ไม่มีใครอยากเชื่อสายตา *System Error: Critical anomaly detected.* *Warning: Boss entity 'Aethelgard' regeneration sequence forced by unknown protocol.* "เป็นไปไม่ได้..." เรย์พึมพำลอดไรฟัน ขณะที่นิ้วเรียวยาวกดเรียกหน้าต่างวิเคราะห์ข้อมูลขึ้นมาอย่างรวดเร็ว สมองของอดีตโปรเพลเยอร์หมุนvเร็วราวดิจิทัลชิปที่กำลังโอเวอร์ฮีท ในฐานะนักวิเคราะห์ เขาเชื่อมั่นในตรรกะและกฎของเกมเสมอ ไม่มีบอสตัวไหนในประวัติศาสตร์ของเกมนี้ที่จะสามารถรีเซฟตัวเองกลับขึ้นมาได้ในสภาพที่เกจพลังชีวิตเคยลดลงจนถึงศูนย์สนิทแล้ว เว้นเสียแต่ว่า... สิ่งที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่ไม่ใช่ "บอส" ตามกลไกของเกมตั้งแต่แรก เซนขยับตัวเข้ามาบังด้านหน้าของเรย์อย่างแนบเนียน แผ่นหลังกว้างที่มักจะดูผ่อนคลายเสมอในยามปรกติ ตอนนี้กลับตึงเครียดจนกล้ามเนื้อทุกมัดขึ้นรูปชัดเจนภายใต้ชุดเกราะสีเงินยวง ดาบยาวในมือของชายหนุ่มสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงกดดันจากพลังงานมหาศาลที่กำลังทะลักออกมาจากร่างของอดีตซากบอส "เรย์ นายคำนวณความน่าจะเป็นของเหตุการณ์นี้ไว้ที่กี่เปอร์เซ็นต์?" น้ำเสียงของเซนราบเรียบ ทว่าเจือไปด้วยความจริงจังชนิดที่เรย์ไม่เคยได้ยินมาก่อน "ศูนย์จุดศูนย์ศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์..." เรย์ตอบเสียงแห้งผาก สายตาไม่ละไปจากร่างเบื้องหน้า "หรือพูดให้ถูกคือ เป็นไปไม่ได้เลยในทางทฤษฎี เว้นแต่ว่าพวกมัน... ระบบกำจัดข้อผิดพลาดกำลังเขียนทับข้อมูลของบอสตัวนี้ เพื่อใช้มันเป็นภาชนะ" ณ เบื้องหน้าของทั้งคู่ ร่างของ 'เอเธลการ์ด' ที่เคยเป็นอัศวินมังกรตกสวรรค์ ค่อยๆ ถูกห่อหุ้มด้วยกลุ่มควันสีดำสนิทที่ส่งเสียงกรีดร้องราวกับวิญญาณนับล้าน เกราะสีดำสนิทของมันเริ่มเปล่งประกายแสงสีแดงฉานน่าขนลุก ดวงตาสีฟ้าที่เคยดับมอดลงไปแล้ว กลับลุกโชนขึ้นมาใหม่อีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ดวงตาของมอนสเตอร์ในเกม มันคือแสงเรืองรองของโค้ดระบบที่กำลังรันคำสั่งทำลายล้างอย่างไร้ความรู้สึก ก๊าซ... โครม! พื้นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินไหว แรงกดดันมหาศาลแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้างจนต้นไม้ใบหญ้าในรัศมีร้อยเมตรเหี่ยวเฉากลายเป็นผงธุลีในพริบตา นี่ไม่ใช่การฟื้นคืนชีพตามแพทช์อัปเดต แต่มันคือการ "รีบูต" โลกทั้งใบเพื่อกวาดล้างสิ่งแปลกปลอม ซึ่งก็คือพวกเขาทั้งสองคน "พวกมันไม่ยอมปล่อยให้เราออกจากดันเจี้ยนนี้แน่" เซนกล่าวเบาๆ แต่ชัดเจนในความเงียบ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัว ท้องฟ้าเหนือหัวที่เคยเป็นเพดานหินของถ้ำลึก บัดนี้กำลังปริแตกออกเผยให้เห็นความว่างเปล่าสีขาวโพลนราวกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กำลังจะแครช เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา ในสถานการณ์ที่ไร้ทางออกเช่นนี้ การตื่นตระหนกคือหนทางสู่ความตายที่เร็วที่สุด เขากวาดตามองค่าสถานะของตัวเองและเซน พลังชีวิตเหลือไม่ถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ มานาเกือบแห้งขอด และโพชั่นฟื้นฟูถูกใช้จนหมดเกลี้ยงตั้งแต่รอบการต่อสู้ครั้งแรก "เซน..." เรย์เอ่ยเรียกเบาๆ มือบางเอื้อมไปแตะที่แขนเสื้อของอีกฝ่ายอย่างไม่รู้ตัว "ถ้าเกิดว่า... เราออกจากที่นี่ไม่ได้ นายเสียใจไหมที่เลือกเข้ามาในดันเจี้ยนนี้กับฉัน" เซนชะงักไปเล็กน้อย ชายหนุ่มหันกลับมามองใบหน้าที่ฉายแววเคร่งเครียดของนักวิเคราะห์หนุ่ม แววตาที่มักจะซ่อนความรู้สึกเอาไว้ภายใต้ความสุขุม บัดนี้กลับอ่อนโยนลงอย่างประหลาด ท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ มือหนาเอื้อมขึ้นมาทับมือของเรย์เอาไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของอีกฝ่ายส่งผ่านความรู้สึกปลอดภัยมาให้ได้อย่างน่าประหลาด "ฉันไม่เคยเสียใจเลยสักครั้งเดียว... เรย์" เซนกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าหนักแน่น "ไม่ว่าโลกใบนี้จะเป็นแค่เกม หรือจะเป็นอะไรก็ตาม การได้ปกป้องนาย... คือเหตุผลเดียวที่ฉันล็อกอินเข้ามาตั้งแต่แรก" คำสารภาพที่หลุดออกมาท่ามกลางวิกฤตทำให้เรย์รู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า หัวใจที่เต้นระรัวด้วยความกลัวเมื่อครู่ กลับถูกแทนที่ด้วยจังหวะการเต้นอันแปลกประหลาดที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม บ้าจริง... นี่ไม่ใช่เวลามาเขินอายสักหน่อย! เรย์รีบดึงมือกลับกระแอมเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า แม้ว่าใบหูจะแดงก่ำจนเห็นได้ชัดก็ตาม "ทะ... พูดอะไรบ้าๆ ในเวลาแบบนี้เล่า! เก็บแรงไว้คิดวิธีเอาชีวิตรอดเถอะน่า!" เรย์โวยวายเสียงอุบอิบ พลางเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนรอยยิ้มบางๆ ที่เผลอหลุดออกมา เซนหัวเราะในลำคอเบาๆ บรรยากาศตึงเครียดรอบตัวคลายลงเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เสียงคำรามกึกก้องจะดึงพวกเขากลับสู่ความเป็นจริงอันโหดร้ายอีกครั้ง เอเธลการ์ดในร่างใหม่ที่ทรงพลังยิ่งกว่าเดิมก้าวเท้าเข้าหาพวกมันอย่างช้าๆ แรงโน้มถ่วงรอบตัวบิดเบี้ยวจนเกิดเป็นรอยแยกมิติสีดำสนิท ดาบยักษ์ในมือของมันถูกยกขึ้นชี้ตรงมาที่เรย์และเซน ราวกับผู้พิพากษาที่กำลังจะเคาะค้อนตัดสินประหารชีวิต "เรย์ ถอยไปอยู่ข้างหลังฉัน" เซนก้าวขึ้นมาบังหน้าเรย์อีกครั้ง พร้อมกับปลดปล่อยพลังงานลึกลับสีทองอร่ามที่เรืองแสงออกมาจากใต้รอยสักบนผิวหนัง พลังงานที่ถูกสะกดกลั้นไว้มานานนับปีเริ่มรั่วไหลออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เรย์เบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานนั้น มันไม่ใช่พลังของผู้เล่นระดับสูงทั่วไป แต่มันคือ... สิทธิ์ในการเข้าถึงระบบระดับรากเหรด! "เซน... นาย...?" เรย์อุทานออกมาด้วยความตกใจ ก่อนที่เซนจะทันได้เอ่ยคำใด ร่างของเอเธลการ์ดก็พุ่งเข้าใส่พวกเขาราวกับลูกศรที่หลุดจากแหล่ง แรงปะทะมหาศาลทำให้เกิดคลื่นกระแทกกระจายไปทั่วถ้ำ หินผานับร้อยตันถล่มลงมาปิดกั้นทางออกทุกเส้นทาง ทิ้งให้พวกเขาสองคนเผชิญหน้ากับความวิบัติที่กำลังคืบคลานเข้ามาตามลำพัง ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีแดงฉานนับร้อยบานก็ปรากฏขึ้นลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศเหนือร่างของบอสที่กำลังคำรามลั่น เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังระรัวจนแทบฟังไม่เป็นศัพท์ ก่อนที่ข้อความตัวอักษรสีทองขนาดใหญ่จะปรากฏขึ้นอย่างเด่นชัด พร้อมกับเสียงประกาศก้องที่ดังสะท้อนไปทั่วทั้งมิติ *System Alert: Administrator override initiated.* *Warning: Unidentified entity detected in restricted zone.* *Initiating Protocol 00: Total Eradication of Player 'Zen' and Associated Data...* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้กันมาโดยตลอดนะคะ - ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วน -