หลักฐานที่ไม่มีวันตาย

กลิ่นอับชื้นของฝุ่นผงโบราณและสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในความมืดมิด มีเพียงแสงไฟฉายดวงเล็กจากโทรศัพท์มือถือที่ส่องกระทบเข้ากับแฟ้มเอกสารลับสีซีดบนโต๊ะไม้สักตัวใหญ่ รินรดา พัฒนกุล หอบหายใจถี่กระชั้น เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผมและร่องไหปลาร้า เธอกำลังเล่นกับไฟ... ไฟที่พร้อมจะเผาผลาญเธอให้เป็นจุล หากแต่ความอยากรู้อยากเห็นและศักดิ์ศรีที่ถูกเหยียบย่ำจากตระกูลวรโชติเมธี มันค้ำคอจนถอยหลังกลับไม่ได้อีกแล้ว ดวงตากลมโตไล่อ่านตัวอักษรบนกระดาษแผ่นสุดท้ายด้วยหัวใจที่เต้นระรัวราวกับกลองศึก ข้อมูลการฟอกเงิน เครือข่ายค้ายาข้ามชาติ และรายชื่อเจ้าหน้าที่รัฐที่รับสินบน ทุกอย่างถูกบันทึกไว้อย่างเป็นระบบในโกดังร้างริมท่าเรือเก่าแห่งนี้ หลักฐานชิ้นนี้... มากพอที่จะส่งผู้ชายคนนั้นเข้าตารางไปชั่วชีวิต "คิดว่าตัวเองฉลาดมากสินะครับ... คุณนักประเมิน" เสียงทุ้มต่ำ กังวาน เยียบเย็น และเปี่ยมไปด้วยอำนาจมืดดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลัง รินรดารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งพล่านไปทั่วสันหลัง ขนกายลุกชันขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย เธอนิ่งค้างไปชั่วขณะ เลือดในกายเย็นเฉียบจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง พรึบ! แสงไฟนีออนสีส้มสลัวถูกเปิดขึ้นโดยฝีมือใครบางคน เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มเข้ารูป คีรินทร์ วรโชติเมธี ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายๆ ทว่าแววตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวคู่นั้นกลับจ้องมองเธอราวกับเสือร้ายที่กำลังมองเหยื่อในกรงขัง รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากหนายิ่งทำให้เขาน่ากลัวและทรงเสน่ห์ในเวลาเดียวกัน "คุณ... คีรินทร์" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามฝืนทรงตัวให้มั่นคงท่ามกลางเข่าที่แทบจะอ่อนยวบ เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อปกปิดความหวาดกลัวที่กำลังกัดกินหัวใจ "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะ..." "ไม่ต้องแก้ตัวหรอกครับ" คีรินทร์ตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนเธอนิ่งงัดไปทันที ขายาวก้าวเข้ามาหาทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มันกลับสร้างแรงกดดันมหาศาลรอบตัว "ความอยากรู้อยากเห็นมันเป็นบาปที่ฆ่าคนมานักต่อนักแล้ว รินรดา... และคุณก็กำลังท้าทายบาปนั้นด้วยตัวเอง" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อร่างสูงใหญ่เคลื่อนตัวเข้ามาประชิด กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงและน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมลอยเข้าแตะจมูก ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่ง1สุขุมของเขา คีรินทร์หยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างกันแทบไม่มีเหลือ พื้นที่หายใจถูกยึดครองจนหมดสิ้น มือหนาเอื้อมออกไปอย่างรวดเร็ว กระชากข้อมือบางของเธอเข้าหาตัวด้วยแรงที่ไม่อาจขัดขืน รินรดาอุทานออกมาด้วยความตกใจ แฟ้มเอกสารในมือหล่นร่วงลงสู่พื้นเสียงดังสนั่น "ปล่อยฉันนะ!" เธอตวัดเสียงกร้าว พยายามบิดข้อมือหนีจากพันธนาการที่แน่นหนาราวกับคีมเหล็ก "คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน!" "ไม่มีสิทธิ์?" คีรินทร์ทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นต่ำๆ แววตาของเขาพราวระยับด้วยประกายไฟอันตราย ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน "ทุกตารางนิ้วในที่ดินนี้... ทุกตัวอักษรที่คุณกำลังถืออยู่... แม้กระทั่งตัวคุณในตอนนี้ มันเป็นของผมทั้งสิ้น รินรดา" สัมผัสจากปลายนิ้วแข็งแกร่งที่ไล้ขึ้นมาจากข้อมือเรียว ผ่านท่อนแขนเนียนนุ่ม ก่อนจะหยุดอยู่ที่ต้นคอระหง ทำให้รอดรดาต้องสะท้านเฮือก เปลือกตากระตุกวูบ ความโกรธเกรี้ยวในตอนแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยคลื่นความปรารถนาอันแปลกประหลาดที่วิ่งพล่านไปทั่วร่าง ความใกล้ชิดที่อันตรายนี้กำลังทำให้สติสัมปชัญญะของเธอกระเจิง เธอเกลียดเขา... เกลียดความเผด็จการและความเย่อหยิ่งของเขา แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ร่างกายและหัวใจทรยศดวงนี้กลับสั่นไหวทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้ "คุณมัน... คนสารเลว" เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด พยายามสบตาเขาด้วยความดื้อรั้นครั้งสุดท้าย คีรินทร์ไม่โกรธ กลับยิ้มมุมปากอย่างถูกใจ นิ้วโป้งหนาเกลี่ยไล้ริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริกแผ่วเบา สัมผัสนั้นทั้งร้อนรุ่มและเย้ายวนจนแทบหลอมละลาย "ปากเก่งดีนี่ครับ... อยากรู้จังว่าถ้าผมปิดปากคู่นี้ด้วยวิธีของผม คุณจะยังอวดเก่งได้อีกนานแค่ไหน" ไม่รอให้หญิงสาวได้ทันตั้งตัว คีรินทร์รวบเอวบางเข้าประชิดแนบแน่นอย่างไร้ช่องว่าง มืออีกข้างประคองท้ายทอยเธอไว้มั่น ริมฝีปากหยักลึกประกบทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดกลับไม่เป็นผลเมื่อเผชิญหน้ากับพายุอารมณ์ที่เขาโหมกระหน่ำใส่ รสจูบดุดัน ร้อนแรง และเอาแต่ใจ ดึงดูดวิญญาณของเธอให้หลุดลอย คีรินทร์บดAคลึงริมฝีปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ลิ้มรสความหวานล้ำที่เขาโหยหา ร่างกายของรินรดาอ่อนยวบลงในอ้อมแขนของเขาอย่างช่วยไม่ได้ ความโกรธเกรี้ยวแปลเปลี่ยนเป็นเพลิงสวาทที่ลุกโชนขึ้นอย่างรวดเร็ว มือเรียวที่เคยทุบตี เปลี่ยนเป็นขยุ้มปกเสื้อสูทของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยว สัมผัสวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันท่ามกลางความเงียบงันของโกดังร้าง นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่ทั้งคู่จมดิ่งอยู่ในวังวนแห่งรสสัมผัสอันตรายนั้น จนกระทั่งคีรินทร์ยอมผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้เธอยืนหอบหายใจโยนตัวด้วยใบแดงก่ำ ดวงตาคู่สวยฉ่ำน้ำด้วยพิษสวาท คีรินทร์จ้องมองผลงานของตัวเองด้วยความพึงพอใจ นิ้วแกร่งปัดปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากกรอบหน้าให้เธออย่างอ่อนโยน ทว่าคำพูดต่อมากลับเยือกเย็นเสียดกระดูก "เกมเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นนะครับ รินรดา" เขากระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยอำนาจการครอบงำ "และจำไว้... คุณไม่มีทางหนีพ้นมือผมไปได้หรอก" ทว่า ในวินาทีที่รินรดากำลังจะเอ่ยปากโต้กลับ เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากด้านนอกโกดัง พร้อมกับเสียงตะโกนเอะอะโกลาหลที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ "บอสครับ! แย่แล้วครับ..." ลูกน้องคนสนิทพังประตูเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด "ตำรวจบุกเข้ามาถึงด้านนอกแล้วครับ!" คีรินทร์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้งในพริบตาเดียว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามผลงานของผมนะครับ