แบบแปลนแห่งความวุ่นวาย

เส้นผ่าศูนย์กลางของรอยร้าวบนคานคอนกรีตเสริมเหล็กชั้นสาม ไม่ได้น่าหงุดหงิดเท่ากับรอยยิ้มมุมปากของคนที่ยืนกอดอกพิงเสาอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามเมตร "ถ้าคุณใช้ไม้บรรทัดวัดความอคติได้แม่นยำเท่ากับที่ใช้วัดลายเส้นบนกระดาษ ป่านนี้โครงการนี้คงสร้างเสร็จไปถึงชั้นสิบแล้วครับคุณสถาปนิก" น้ำเสียงนั้นแหบต่ำ เจือแววเยาะหยันที่ต่อให้พยายามซ่อนไว้หลังหมวกนิรภัยสีขาวก็ปิดไม่มิด รินรดาผ่อนลมหายใจยาวเหยียดผ่านเรียวปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีนู้ดเข้ม เธอค่อย ๆ วางม้วนแบบแปลนลงบนโต๊ะไม้กระดานอัดเสียงดัง *ปึก* จนฝุ่นปูนที่เกาะอยู่รอบ ๆ ฟุ้งกระจาย หญิงสาวหันกลับมาเผชิญหน้ากับต้นตอของความดันโลหิตที่พุ่งสูงปรี๊ดตั้งแต่แปดโมงเช้า ภาคิน หัวหน้าวิศวกรประจำไซต์งานก่อสร้างเดอะ เมโทรโพลิส ในชุดช็อปสีเข้มพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นท่อนแขนแกร่งที่มีเส้นเลือดปูดโปーンตามแรงอารมณ์ เขาสูงกว่าเธอเกือบหนึ่งช่วงหัวไหล่ และทุกครั้งที่เขาก้าวเข้ามาใกล้ รัศมีกดดันรอบตัวมักจะทำให้บรรยากาศรอบข้างร้อนระอุขึ้นอย่างไร้เหตุผล "ถ้าวิศวกรโครงสร้างผู้ทรงเกียรติอย่างคุณ มีเวลามาเดินวิจารณ์งานคนอื่นอย่างไร้สาระ เอาเวลาไปตรวจดูสัดส่วนเหล็กเส้นตอม่อที่สั่งแก้ไปเมื่อวานจะไม่ดีกว่าเหรอคะ... อ้อ ลืมไป สมองระดับคุณคงประมวลผลเรื่องซับซ้อนพร้อมกันสองอย่างไม่ได้" รินรดาย้อนกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท แต่สายตาคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมดุภายใต้ปีกหมวกหรี่ลงเล็กน้อย เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ระยะประชิดจนรินรดาต้องเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว แต่ทิฐิที่มีค้ำคอทำให้เธอฝืนยืนนิ่ง เชิดคางขึ้นสู้สายตาอย่างไม่ยอมแพ้ "ปากเก่งสมกับที่เป็นลูกรักของท่านประธานดีนี่ครับ..." ภาคินโน้มใบหน้าลงมาต่ำจนได้กลิ่นบุหรี่จาง ๆ เจือกลิ่นกาแฟดำจากตัวเขา "แต่จำไว้... ในไซต์งานนี้ แบบแปลนสวยหรูบนกระดาษของคุณ มันไม่มีค่าอะไรเลย ถ้าคำนวณแล้วตึกมันจะถล่มลงมาทับหัวคนงานตายห่า" "มันไม่มีทางถล่ม! ถ้าคุณไม่ลดสเปกวัสดุเพื่อเอาส่วนต่างเข้ากระเป๋าตัวเอง!" รินรดาตวาดกลับเสียงกร้าว ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ เธอยื่นนิ้วเรียวไปจิ้มอกแกร่งของอีกฝ่ายอย่างเหลืออด "อย่าเอาความมักง่ายของคุณมาปัดความรับผิดชอบให้งานของฉันนะ ภาคิน!" ไม่มีการหลบสายตา ไม่มีคำแก้ตัว มีเพียงแรงปะทะทางอารมณ์ที่พุ่งพล่านอยู่ระหว่างคนทั้งคู่ ร่างสูงใหญ่หยุดนิ่งเมื่อปลายนิ้วของเธอแตะโดนหน้าอก เขารับรู้ได้ถึงแรงสั่นเล็กน้อยจากความโกรธ แต่อีกฝ่ายกลับเลือกที่จะเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แน่นด้วยอุ้งมืออุ่นจัด แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่กุมแน่นจนเธอขยับหนีไม่ได้ "อยากพิสูจน์ไหมล่ะครับ ว่าผมมันมักง่ายหรือเปล่า..." ภาคินกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นโทนต่ำพร่าที่ทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกวูบอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย "คืนนี้... ที่ห้องพักคนงานหลังไซต์งาน มาพิสูจน์ให้เห็นกันจะ ๆ ว่าแบบแปลนของคุณกับโครงสร้างของผม อันไหนมันจะ 'แข็งแรง' กว่ากัน" รินรดากัดริมฝีปากแน่น รู้สึกได้ถึงความร้อนที่ลามเลียขึ้นมาบนพวงแก้มอย่างไม่ทราบสาเหตุ ไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่เป็นความโกรธที่ถูกเขาลูบคมในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ เธอยื้อข้อมือกลับสุดแรงพร้อมจะฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าหล่อเหลานั่นสักที แต่ทว่า... เสียงฝีปากรองเท้าคอมbat หนัก ๆ ที่ดังสะท้อนก้องมาจากบันไดหนีไฟขัดจังหวะการปะทะฝีปากของทั้งคู่ลงเสียก่อน ร่างสูงโปรดของใครอีกคนก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา พร้อมกับเอกสารในมือที่สะบัดเบา ๆ เป็นเชิงทักทาย "ขอโทษที่ขัดจังหวะความหวานนะครับ... แต่ดูเหมือนเราจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมารออยู่ที่ห้องรับรองชั้นล่าง" ทั้งรินรดาและภาคินชะงัก ภาคินยอมปล่อยมือออกจากข้อมือเธอช้า ๆ สายตาคมปลาบหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยความไม่สบอารมณ์ ขณะที่รินรดารีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่พร้อมกับหันไปมองหน้าผู้มาเยือนด้วยความตกใจระคนสงสัย เมื่อบุคคลที่สามก้าวเข้ามาในแสงไฟสลัวของชั้นสามเต็มตัว รินรดาก็ต้องเบิกตากว้างขึ้นเมื่อเห็นใบหน้านั้นชัดเจน... มันคือคนที่ไม่ควรจะมาเหยียบที่นี่มากที่สุดในเวลานี้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดหน้ากระดาษแห่งความวุ่นวายนี้ร่วมกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — สเปซโอเดสซีย์