ตื่นมาก็เจอใบหย่าและเรือนผุๆ

เสียงกระดาษหนาหนักกระทบลงบนโต๊ะไม้เนื้อหยาบดังปึก! ตามมาด้วยกลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและน้ำหมึกราคาถูกที่ลอยเข้าจมูกจนหลินว่านหลิวต้องขมวดคิ้วมุ่น "เซ็นชื่อลงไปซะ แล้วก็ไสหัวออกไปจากเรือนสกุลมู่หรงเสีย! เจ้ามันก็แค่กาลกิณีที่แต่งเข้ามาแล้วบ้านมีแต่ความตกต่ำ 3 ปีเต็ม ท้องก็ไม่โตแถมยังผลาญเสบียงไปเปล่าประโยชน์!" เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูของฮูหยินรองเจียงดังแหวขึ้นทันที นางยืนกอดอกเชิดหน้าชูตาอยู่เบื้องหน้า สายตากวาดมองร่างที่เพิ่งฟื้นไข้ด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ราวกับกำลังมองสุนัขข้างถนนตัวหนึ่ง หลินว่านหลิวกะพริบตาช้าๆ เพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้า สมองของนางกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ไหลทะลักเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง นางคือเชฟมิชลินและดร.ด้านเกษตรศาสตร์ยุคปัจจุบันที่เพิ่งจะทดลองระบบห้องทดลองพืชอัจฉริยะเสร็จสิ้น แต่ไหงตื่นขึ้นมาอีกที ถึงได้มานอนซมอยู่บนเตียงไม้แข็งๆ ที่มีกลิ่นฝุ่นคลุ้ง แถมยังโดนญาติสามีใจร้ายบังคับให้เซ็น 'หนังสือหย่าร้าง' เสียได้เล่า! "กาลกิณีงั้นหรือคะ..." หลินว่านหลิวทวนคำ น้ำเสียงของนางไม่ได้สั่นเครือด้วยความหวาดกลัวดังที่ฮูหยินรองเจียงคาดการณ์ไว้แม้แต่น้อย ตรงกันข้าม หญิงสาวกลับค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง แผ่นหลังตั้งตรงสง่างาม ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองไปรอบห้องที่ฝาผนังผุพังจนแทบจะมองทะลุเห็นภายนอกได้อยู่รอมรอม นางจำได้แล้ว ร่างนี้มีชื่อแซ่เดียวกับนาง หลินว่านหลิว ถูกหลอกแต่งเข้ามาให้ตระกูลมู่หรงเพื่อเสริมดวง แต่พอตระกูลมู่หรงฝั่งสายรองเริ่มเรืองอำนาจขึ้นมาโดยการนำของฮูหยินรองเจียง สามีในนามของนางถูกส่งไปชายแดนอย่างไร้กำหนด นางจึงกลายเป็นกระสอบทรายให้คนกลุ่มนี้รังแกและสูบเลือดสูบเนื้อจนหมดตัว กระทั่งวันนี้ พวกเขาฉวยโอกาสตอนที่นางป่วยหนักปางตาย บีบบังคับให้นางเซ็นใบหย่าเพื่อยึดครองเรือนหลังน้อยนี้ไป "ทำไม? กลัวจนพูดไม่ออกแล้วหรือไง รีบๆ เซ็นชื่อแล้วไสหัวไปซะ! อย่าลืมว่าเจ้าไม่ได้อะไรติดตัวไปทั้งนั้น แม้แต่เสื้อผ้ามนุษย์บนตัวก็เป็นของสกุลมู่หรง!" ฮูหยินรองเจียงแค่นหัวเราะด้วยความสะใจ ยื่นพู่กันจุ่มหมึกมาตรงหน้าหมายจะยัดเยียดให้หลินว่านหลิวจำยอม หลินว่านหลิวเหลือบมองกระดาษแผ่นนั้นแวบหนึ่ง มุมปากบางเฉียบยกยิศขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็นที่ทำเอาฮูหยินรองเจียงถึงกับชะงักไปชั่วขณะ รอยยิ้มนี้... เหตุใดจึงดูน่ากลัวนัก? "ฮูหยินรองเจียง ท่านบอกว่าข้าผลาญเสบียงและทำให้บ้านหลังนี้ตกต่ำสินะคะ" หลินว่านหลิวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าก้องกังวานและทรงพลังจนอีกฝ่ายเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "พะ... พูดจาเหลวไหลอะไรของเจ้า! หลักฐานคาตาอยู่เนี่ย เรือนท้ายหมู่บ้านหลังนี้ผุพังใกล้พังมิพังแหล่ อาหารการกินก็ไม่มีแม้แต่เมล็ดข้าวสารหลงเหลือ เจ้ามันตัวกินข้าวสุกเปล่าๆ ปลี้ๆ!" ฮูหยินรองเจียงแผดเสียงกลบเกลื่อนความร้อนรนในใจ "ถ้าเช่นนั้น..." หลินว่านหลิวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ร่างกายจะยังอ่อนเพลียจากการป่วยไข้ แต่วิญญาณนักสู้และอดีตเชฟฝีมือฉกาจไม่ได้ลดน้อยลงเลย นางก้าวเข้าไปใกล้ฮูหยินรองเจียงทีละก้าว จนอีกฝ่ายต้องผถะถอย "ถ้าข้าเซ็นใบหย่านี้แล้วออกไปตามคำสั่งของท่านแต่โดยดี ท่านจะกล้า 'สาบาน' ต่อหน้าฟ้าดินหรือไม่ ว่าทรัพย์สินและที่ดินรกร้างท้ายหมู่บ้านผืนนี้ เป็นสิทธิ์ขาดของข้าแต่เพียงผู้เดียว โดยที่คนสกุลมู่หรงจะไม่มีวันหน้าด้านกลับมาทวงคืนทีหลัง?" ฮูหยินรองเจียงชะงัก นางมองหน้าหลินว่านหลิวอย่างไม่เชื่อสายตา ที่ดินรกร้างท้ายหมู่บ้านผืนนั้นน่ะหรือ? มันคือผืนดินแห้งแล้งที่ปลูกอะไรก็ตาย ไม่มีใครเอาเพราะอยู่นอกเขตคุ้มครอง แถมยังมีสภาพเป็นดินเค็มที่ไร้ค่าสิ้นดี หากนังนี่โง่เขลาขนาดอยากได้ที่ดินผืนนั้นเพื่อแลกกับอิสรภาพ มีหรือที่นางจะไม่ยอม! "ฮ่าๆๆ ได้! ข้าสาบานเลยก็ได้! ถ้าเจ้ากล้าเอาที่ดินผืนนั้นไป ก็ไปอดตายอยู่แถวนั้นตามใจชอบเถอะ! อย่ามาคลานกลับมาร้องขอความช่วยเหลือจากสกุลมู่หรงก็แล้วกัน!" ฮูหยินรองเจียงรีบรับคำอย่างรวดเร็ว กลัวว่าอีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจ นางรีบตวัดพู่กันเซ็นชื่อพยานและประทับลายนิ้วมือลงในส่วนของตนอย่างไม่ลังเล หลินว่านหลิวแค่นยิ้มในใจ *โง่เง่าเสียจริง... ดินเค็มในสายตาพวกเจ้า แต่ในสายตานักเกษตรศาสตร์ผู้มี 'มิติลับ' อย่างข้า มันคือขุมทรัพย์ทองคำดีๆ นี่เอง!* นางไม่รอช้าจรดปลายพู่กันลงบนกระดาษอย่างมั่น 
ฉับพลันนั้น! ทันทีที่ปลายพู่กันจรดลงบนแผ่นกระดาษหย่าร้าง ความรู้สึกแปลกประหลาดก็แล่นพล่านขึ้นมาในห้วงสมอง เสียงกระซิบกังวานดั่งเสียงระฆังทิพย์ก็ดังขึ้นในหัวของหลินว่านหลิว [ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขการตัดขาดจากตระกูลเดิมและสิทธิ์ครอบครองที่ดินอิสระ ระบบ 'สวนผักสวรรค์ระดับปรมาจารย์' ทำการปลุกสำเร็จ!] [ยินดีด้วยท่านโฮสต์ ท่านได้รับมิติลับขนาด 10 ม่องพื้นที่อุดมด้วยดินวิเศษ น้ำพุหยกทิพย์ และเมล็ดพันธุ์พืชโบราณร้อยปี พร้อมปลดล็อกเตาปรุงอาหารมิติพิเศษ!] หัวใจของหลินว่านหลิวเต้นโครมครามด้วยความตื่นเต้น มิติลับ! มันตามนางทะลุมิติมาด้วยจริงๆ! "นี่คือหนังสือหย่า ข้าเซ็นให้แล้ว" หลินว่านหลิวโยกกระดาษแผ่นนั้นคืนให้ฮูหยินรองเจียงด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับนางเพิ่งจะสลัดภาระชิ้นใหญ่ทิ้งไปได้ "จำคำพูดของท่านไว้ด้วยนะคะ ฮูหยินรอง นับแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป หลินว่านหลิวกับสกุลมู่หรงถือว่าตัดขาดกันเด็ดขาด!" ฮูหยินรองเจียงคว้ากระดาษแผ่นนั้นมาดูด้วยความยินดีปรีดา นางหัวเราะร่าออกมาเสียงดังลั่นเรือน "ดี! ดีมาก! หวังว่าเจ้าจะไม่ตายศพไม่สวยอยู่ท้ายหมู่บ้านนะ นังสารเลว!" พูดจบ นางก็สะบัดชายเสื้อเดินหนีออกไปจากเรือนผุๆ หลังนั้นทันที ด้วยเกรงว่าความอับชื้นที่นี่จะติดตัวนางกลับไปด้วย บรรยากาศภายในเรือนกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง หลินว่านหลิวมองรอบกายที่ว่างเปล่า มีเพียงเตียงไม้เก่าๆ กับโต๊ะโยกเยกหนึ่งตัว ไร้ซึ่งข้าวสารแม้แต่เม็ดเดียว "คิดว่าจะไล่ข้าให้มาอดตายหรือคะ ฝันไปเถอะ..." นางพึมพำกับตัวเองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก หลินว่านหลิวหลับตาลงตั้งสมาธิแวบหนึ่ง ร่างกายของนางก็วูบหายเข้าไปในพื้นที่สีขาวสว่างจ้าทันที กลิ่นอายความสดชื่นของดินร่วนซุยและกลิ่นหอมหวานของผลไม้นานาพันธุ์โชยเข้าเตะจมูกทันที เบื้องหน้าของนางคือแปลงเกษตรขนาดใหญ่ที่มีน้ำพุใสสะอาดไหลวนอยู่ตรงกลาง ข้างกันนั้นมีชั้นวางเมล็ดพันธุ์และอุปกรณ์การเกษตรครบครัน รวมถึงห้องครัวมิติที่เต็มไปด้วยเครื่องปรุงรสชั้นเลิศจากโลกยุคปัจจุบัน "สุดยอดไปเลย..." นางอุทานด้วยความพึงพอใจ นึกสนุกอยากจะลองใช้พลังของมิติลับนี้เสียหน่อย นางก무เลือกเมล็ดพันธุ์ 'หัวผักกาดหิมะหวานฉ่ำ' และ 'พริกหอมสวรรค์' โยนลงไปในดินวิเศษ พร้อมกับตักน้ำจากน้ำพุหยกทิพย์มารดลงไป *ฟรึบ!* ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นในพริบตา! ต้นหัวผักกาดงอกงามและเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ หัวผักกาดสีขาวอวบอ้วนขนาดเท่าหม้อดินผุดขึ้นมาจากดิน ออร่าความสดชื่นและกลิ่นหอมหวานจางๆ ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณมิติ ชนิดที่แค่มองก็รู้ว่านี่ไม่ใช่พืชธรรมดาตามท้องตลาดทั่วไปอย่างแน่นอน "วัตถุดิบระดับเทพขนาดนี้ ถ้าไม่ได้ทำเมนูเด็ดสักจานคงเสียดายแย่..." หลินว่านหลิวหยิบหัวผักกาดหิมะและพริกหอมสวรรค์ติดมือออกมาจากมิติ พร้อมกับตั้งเตาไฟเก่าๆ ในครัวของเรือนผุพัง นางจัดการหั่นหัวผักกาดเป็นชิ้นพอดีคำ นำลงผัดในกระทะเหล็กแห้งๆ จนส่งกลิ่นหอมหวานละมุน จากนั้นเติมน้ำซุปกระดูกหมูทิพย์ที่แอบซ่อนไว้ในขวดมิติลงไปเคี่ยวจนเดือดพล่าน ใส่พริกหอมสวรรค์ทุบพอแตกเพื่อเพิ่มรสจัดจ้านตัดเลี่ยน ผ่านไปไม่ถึงเค่อ (15 นาที) กลิ่นหอมเย้ายวนใจของ 'ซุปหัวผักกาดหิมะตุ๋นกระดูกหมูพริกหอม' ก็ลอยฟุ้งกระจายทะลุผ่านฝาผนังเรือนผุๆ พัดพาไปตามสายลมยามบ่ายกระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้านท้ายเขาอย่างรวดเร็ว! ชาวบ้านที่กำลังเดินผ่านไปมาต่างต้องหยุดฝีเท้าสูดกลิ่นหอมเข้าปอดลึกๆ ด้วยความงุนงง กลิ่นนี้ช่างหอมหวานเข้มข้น รัญจวนใจจนน้ำลายสอ เป็นกลิ่นอาหารที่คนยากจนไม่มีวันได้ลิ้มลองอย่างแน่นอน! ฮูหยินรองเจียงที่เพิ่งเดินกลับมาถึงเรือนใหญ่เพื่อรายงานผลกับคนในบ้าน ถึงกับต้องชะงักกึก นางสูดกลิ่นที่ลอยมาตามลมเข้าจมูกเต็มแรง สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความฉงนสนเท่ห์ "กลิ่นอะไรนั่น...? หรือว่านังหลินว่านหลิวจะมีเสบียงซ่อนไว้!" ในขณะที่ทุกคนกำลังตื่นตะลึงกับกลิ่นหอมอันชวนหิวโหยนั้น ประตูรั้วหน้าเรือนผุๆ ของหลินว่านหลิวก็มีเสียงเคาะดังขึ้นสามครั้งอย่างหนักแน่น *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* หลินว่านหลิวชะงักมือที่กำลังตักซุปใส่ชาม นางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ใครกันที่มาหาคนตกอับเช่นนางในยามวิกาลเช่นนี้? นางเดินไปเปิดประตูไม้ผุๆ ออกช้าๆ ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเชฟสาวผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครถึงกับสะดุดกкаงอากาศ บุรุษหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าคมคายหล่อเหลาดั่งหยกสลัก ทว่าเต็มไปด้วยร่องรอยบาดแผลจากการศึกและแววตาดุดั่งพยัคฆ์ร้ายกำลังยืนจ้องมองนางนิ่งงัน ข้างกายของเขามีม้าศึกสีดำทมิฬส่งเสียงฮึดฮัดเบาๆ ชายผู้นั้นคือนายทหารขนส่งสินค้าผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในแคว้น... และยังเป็นสามีตามกฎหมายที่หายตัวไปชายแดนร่วมปีของนางเอง! มู่หรงเหิงกวาดสายตาคมกริบมองภรรยาตัวน้อยที่ผอมโซแต่แววตากลับเปล่งประกายท้าทาย ก่อนที่สายตาของเขาจะเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่เหน็บอยู่ข้างเอวของนาง... มันคือ 'หนังสือหย่าร้าง' ที่เพิ่งลงนามไปหมาดๆ! ดวงตาดุของพยัคฆ์หนุ่มหรี่แคบลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา "หลินว่านหลิว..." เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยลอดไรฟันด้วยความกรุ่นโกรธ "เจ้ากล้าดียังไง ถึงกล้าเซ็นใบหย่าไล่สามีผู้นี้ออกจากบ้าน... ขณะที่ข้าไม่อยู่เพียงแค่ปีเดียว!" -------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาลิ้มรสความสนุกด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! - สวนส้มปลายฟ้า