ยินดีต้อนรับสู่ชั้นที่ไม่มีใครมองเห็น

"คุณรินทร์ครับ... นี่คือคู่มือปฏิบัติงานฉบับพกพา หน้าที่ของคุณมีเพียงการจัดทำงบดุล และ... ห้ามกดปุ่มสีแดงเด็ดขาดหากได้ยินเสียงเคาะกระจกจากด้านนอก" เสียงของหัวหน้าแผนกทรัพยากรบุคคลแหบแห้งรากระดาษทราย เสียงนั้นดังก้องอยู่ในห้องประชุมแคบๆ บนชั้น 12 ของอาคารแกรนด์ไพรม์ทาวเวอร์ ตึกระฟ้ากระจกใสใจกลางย่านธุรกิจที่ตั้งตระหง่านท้าทายท้องฟ้าสีเทา รินทร์พยักหน้ารับอย่างสงบ มือเรียวจัดเนกไทสีน้ำเงินเข้มให้เข้าที่ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองเอกสารสัญญาจ้างที่มีกลิ่นหมึกพิมพ์ใหม่เอี่ยม เขามีความเชื่อมั่นมาโดยตลอดว่าโลกใบนี้ขับเคลื่อนด้วยตรรกะ ตัวเลข และกฎระเบียบที่ตรวจสอบได้ บัญชีไม่เคยโกหกใคร เช่นเดียวกับความพยายามของเขาที่พากเพียรสอบชิงทุนจนได้เข้ามาทำงานในบริษัทข้ามชาติแห่งนี้ นี่คือวันแรกของการเป็นพนักงานบัญชีมือใหม่... จุดเริ่มต้นของอนาคตที่เขาเฝ้ารอคอย รินทร์ก้าวออกจากห้องประชุมด้วยความรู้สึกกระปรี้กระเปร่า เขามองนาฬิกาข้อมือ แปาะแป๊ก เข็มเวลาบอกเวลา 07:50 น. ยังมีเวลาเหลือเฟือสำหรับการปรับตัวก่อนงานเริ่มตอนแปดโมงตรง เป้าหมายของเขาคือแผนกบัญชีซึ่งตั้งอยู่บน "ชั้น 14" ตามที่ระบุไว้ในบัตรพนักงานอิเล็กทรอนิกส์คล้องคอ เบื้องหน้าของรินทร์คือโถงลิฟต์แก้วทรงกระบอกขนาดใหญ่ที่สะท้อนแสงไฟนีออนสีขาวนวล ตัวลิฟต์ทำจากกระจกนิรภัยหนาพิเศษ สามารถมองเห็นทัศนียภาพภายในอาคารได้อย่างโปร่งโล่ง โครงสร้างเหล็กกล้าสีดำสนิทถูกออกแบบตามหลักวิศวกรรมสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ ความเรียบง่ายและเป็นระเบียบเรียบร้อยนี้สร้างความอุ่นใจให้แก่ชายหนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบเป็นอย่างยิ่ง เขากดปุ่มลูกศรขึ้น แสงไฟ LED สีฟ้าสว่างวาบขึ้นเบาๆ *ติ๊ง* ประตูลิฟต์แก้วเปิดออกอย่างไร้เสียงรบกวน รินทร์ก้าวเท้าเข้าไปภายในพื้นที่แคบ เย็นเฉียบ และปราศจากผู้คน กลิ่นน้ำยาทำความสะอาดอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นอับชื้นจางๆ ลอยแตะจมูก เขายกมือขึ้นแตะบัตรพนักงานลงบนแป้นสแกนสีดำสนิทบริเวณข้างประตูลิฟต์ เพื่อยืนยันตัวตนตามกฎระเบียบของอาคาร *ปี๊บ!* หน้าจอสัมผัสแสดงผลตัวอักษรสีเขียวเรืองแสง: [ยินดีต้อนรับ คุณรินทร์ - แผนกบัญชี] รินทร์พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ระบบความปลอดภัยของที่นี่ช่างแน่นหนาและมีประสิทธิภาพสมกับเป็นบริษัทระดับโลก เขายื่นนิ้วชี้ข้างขวาไปกดปุ่มหมายเลข "14" บนแผงควบคุมดิจิทัล ทว่า... ไม่มีอะไรเกิดขึ้น รินทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาใช้ปลายนิ้วกดลงไปอีกครั้งด้วยแรงที่มากขึ้น ปุ่มตัวเลขตั้งแต่ 1 ถึง 12 สว่างวาบเป็นสีฟ้า แต่เมื่อเลื่อนสายตาขึ้นไปมองปุ่มหมายเลข 13 และ 14 กลับพบว่ามันมืดสนิท ยิ่งไปกว่านั้น... เมื่อเขากวาดสายตาลึกลงไปที่แผงควบคุมด้านล่างสุด ใต้ชั้น 1 กลับมีปุ่มปริศนาสีแดงเข้มดวงหนึ่งปรากฏขึ้นมา พร้อมกับอักษรเรืองแสงสีเลือดจางๆ ที่สลักคำว่า: **"B"** รินทร์นิ่งงัน หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ตึกสำนักงานแห่งนี้สร้างขึ้นมาตามแบบแปลนสถาปัตยกรรมที่ยื่นขออนุญาตต่อเขตอย่างถูกต้องตามกฎหมาย มีชั้นใต้ดินเพียงชั้นเดียวสำหรับจอดรถ เหตุใดแผงควบคุมลิฟต์จึงมีชั้นที่ลึกลงไปกว่านั้น? และเหตุใดระบบจึงไม่อนุญาตให้เขาขึ้นไปยังชั้น 14 ซึ่งเป็นที่ตั้งของแผนกบัญชี? "ระบบขัดข้องงั้นหรือ?" รินทร์พึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเพื่อตรวจสอบผังองค์กรและเบอร์ติดต่อฝ่ายIT ทันใดนั้นเอง บัตรพนักงานที่ห้อยอยู่บริเวณอกของเขาก็สั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างรุนแรง พร้อมกับหน้าจอสมาร์ทโฟนที่ดับวูบลงอย่างไร้สาเหตุ สัญญาณเครือข่ายทุกระบบหายวับไปกับตา เหลือเพียงหน้าจอลิฟต์แก้วที่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนที่ตัวอักษรดิจิทัลสีแดงฉานจะปรากฏขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ [ตรวจพบรอยนิ้วมือวิญญาณ... สถานะ: ผู้มาเยือนนอกระบบ] [คำเตือน: ลิฟต์แก้วสายนี้ไม่ได้วิ่งขึ้นสู่เบื้องบน... แต่มันกำลังนำพาคุณดิ่งลงสู่ความจริงที่ถูกซ่อนไว้] รินทร์ยังไม่ทันได้คิดวิเคราะห์สถานการณ์ ประตูลิฟต์แก้วก็ปิดสนิทลงพร้อมกับแรงกระชากวูบใหญ่ที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง ตัวลิฟต์ร่วงหล่นลงด้วยความเร็วสูงผ่านความมืดมิดที่ไร้จุดสิ้นสุด เสียงลมหวีดหวิวเสียดสีกับกระจกดังระงมราวกับเสียงกรีดร้องของมนุษย์ ก่อนที่สติของเขาจะหลุดลอยไป ร่างของใครบางคนก็ก้าวทะลุผ่านความมืดเข้ามาในลิฟต์แก้วที่กำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงผู้นั้นสวมเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตา เส้นผมยาวสลวยสีดำสนิทสะท้อนกับแสงไฟสีแดงเรืองรอง ดวงตาสีเข้มคู่นั้นจ้องมองมาที่เขาด้วยแววตานิ่งสงบ เยือกเย็น และลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทร "อย่ากดปุ่มนั้นเด็ดขาด... ถ้าไม่อยากให้เงาในกระจกกลืนกินคุณไปทั้งตัว" เสียงหวานทุศเอաբกระซิบแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของรินทร์อย่างชัดเจน หญิงสาวปริศนายกมือเรียวขึ้นแตะกระจกฝั่งตรงข้าม ปลายนิ้วเรียวยาวของเธอทิ้งรอยละอองแสงสีครามไว้เบื้องหลัง ขณะที่หน้าจอแสดงผลภายนอกลิฟต์เริ่มเปลี่ยนเป็นตัวเลขติดลบที่กำลังนับถอยหลังอย่างบ้าคลั่ง... *-01... -02... -03...* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับก้าวแรกอันระทึกขวัญนี้นะครับ