การเผชิญหน้าครั้งใหญ่

“คนตายไม่เคยโกหก... แต่น่าเสียดายที่คนเป็นมักจะปรุงแต่งความจริงให้กลายเป็นพิษ” เสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาสั่งตัดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงกว้าง 'ศิลา' มือขวาผู้กุมอำนาจเงาของตระกูลอิทธิพลจ้องมองอัครินทร์ผ่านแว่นตากรอบทอง สายตาของเขามิได้แสดงถึงความโกรธเกรี้ยว หากแต่เป็นความสมเพชเวทนาที่มอบให้แก่เหยื่อที่กำลังเดินเข้าสู่กับดัก อัครินทร์กระชับปืนในมือแน่น ความรู้สึกสั่นไหวในจิตใจถูกกดทับด้วยตรรกะอันเย็นเยียบของ 'ระบบวิเคราะห์รอยเหลื่อม' ที่กำลังทำงานหนักหน่วง ตัวเลขและเส้นกราฟสีฟ้าสว่างวาบขึ้นในม่านตาของเขา บ่งบอกถึงค่าอันตรายที่พุ่งสูงจนน่าตกใจ “คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อเสพความยุติธรรมหรอก อัครินทร์” ศิลาเดินวนรอบโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ “คุณมาที่นี่เพื่อพิสูจน์ว่าโลกที่คุณเชื่อมั่นมาตลอด มันเป็นเพียงนิยายปรัมปราที่คนเขลาแต่งขึ้นเพื่อกล่อมเกลาตัวเองให้หลับลงในแต่ละคืนเท่านั้น” ดร.รินรดา ซึ่งยืนนิ่งอยู่ข้างกายอัครินทร์ขยับตัวเพียงเล็กน้อย มือของเธอแตะที่ข้อมือของชายหนุ่มเป็นเชิงเตือนสติ สัมผัสที่เย็นเยียบผ่านเสื้อสูทส่งสัญญาณให้เขาใจเย็นลง แววตาของอาจารย์สาวไม่ได้สั่นไหวแม้จะเผชิญหน้ากับศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดนับตั้งแต่เริ่มการสืบสวน “ทฤษฎีของคุณฟังดูรื่นหูดีครับ” อัครินทร์เอ่ยขึ้น พลางขยับก้าวเท้าไปทางซ้ายอย่างใจเย็น “แต่ผมเคยเรียนมาว่า คนที่พยายามอธิบายความจริงด้วยคำพูดสวยหรู มักจะเป็นคนที่หวาดกลัวความจริงที่สุด” ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีฟ้าก็เด้งขึ้นตรงหน้าอัครินทร์อย่างรวดเร็ว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสภาวะ 'จิตกดดันระดับสูง' (ระดับ S)] [ทักษะ 'เนตรวิเคราะห์' ทำงาน: กำลังคำนวณจังหวะการหายใจและกล้ามเนื้อขาของเป้าหมาย...] [คำเตือน: ความเร็วในการตอบสนองของศิลาสูงกว่าผู้ใช้งาน 40% แนะนำให้เบี่ยงเบนความสนใจ!] อัครินทร์ไม่รอช้า เขาแกล้งทำเป็นสะดุดเล็กน้อยขณะที่พุ่งตัวออกไปทางหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่ปิดตายอยู่ แรงปะทะจากการกระโดดทำให้กระจกนิรภัยแตกกระจายดุจเศษคริสตัล ทว่าเป้าหมายที่แท้จริงของเขาไม่ใช่การหลบหนี แต่คือการดึงความสนใจของศิลาออกจากรินรดา “อย่าปล่อยให้มันหนีไป!” ศิลาคำราม เสียงนิ่งสุขุมเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้น ในจังหวะที่ศิลาพุ่งตัวตามมา อัครินทร์ก็หมุนตัวกลับ สองมือคว้าถังดับเพลิงที่ติดตั้งอยู่ใกล้ประตูทางออกแล้วฟาดลงพื้นอย่างแรง แรงดันแก๊สพุ่งกระจายจนบดบังทัศนวิสัยไปชั่วขณะ นี่คือแผนที่เขาวางไว้กับรินรดาเพียงเสี้ยววินาทีผ่านทางสายตา “ตอนนี้ครับ!” อัครินทร์ตะโกน รินรดาขว้างอุปกรณ์บางอย่างคล้ายเข็มทิศขนาดจิ๋วลงบนพื้น กลไกไฟฟ้าช็อตแรงสูงทำงานทันที ประกายไฟสีน้ำเงินแลบแปลบปลาบไปทั่วพื้นห้อง ทำให้ศิลาที่กำลังพุ่งเข้ามาต้องหยุดชะงักและถอยหลังไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ กลิ่นโอโซนคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ อัครินทร์ไม่รอช้า เขาพุ่งเข้าไปประชิดตัวศิลาในจังหวะที่อีกฝ่ายเสียหลัก เขาระดมหมัดเข้าใส่จุดอ่อนที่ระบบวิเคราะห์ไว้ แต่ทว่าศิลากลับมีความสามารถที่ไม่คาดฝัน—ผิวหนังของเขามีรอยเหลื่อมบางอย่างที่ทำให้แรงปะทะดูเหมือนจะถูกปัดเป่าออกไปราวกับตีลงบนผิวน้ำ “นายยังอ่อนหัดเกินไปที่จะเข้าใจพลังของโลกใบนี้” ศิลาแค่นหัวเราะ ก่อนจะซัดฝ่ามือเข้าที่หน้าอกของอัครินทร์จนร่างเขากระเด็นไปกระแทกกับผนังห้องหินอ่อน ร่างกายของอัครินทร์ปวดร้าวราวกับกระดูกกำลังจะแตกสลาย [แจ้งเตือนระบบ: พลังงานชีวิตลดลงต่ำกว่า 30%!] [ภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น: 'การเอาชีวิตรอดในถ้ำเสือ'] [เงื่อนไข: ค้นหาคำตอบจากสมุดบันทึกเล่มที่ไร้คำตอบในเวลาที่จำกัด!] ท่ามกลางความมืดสลัว รินรดาปรากฏตัวขึ้นข้างกายอัครินทร์ เธอหยิบสมุดบันทึกเล่มเก่าที่เปื้อนคราบเลือดออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แสงสีทองจากสมุดเล่มนั้นสว่างวาบขึ้นมาจนห้องทั้งห้องกลายเป็นสีขาวโพลน ศิลาชะงักงัน แววตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด “แก... แกได้มันมาได้ยังไง!” ศิลาคำรามเสียงต่ำ ทว่า อัครินทร์ที่หอบหายใจอย่างหนักกลับพยุงตัวขึ้นมา เขาเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น—รอยเหลื่อมมิติที่ฉีกขาดอยู่ด้านหลังของศิลา และดูเหมือนว่า 'ตัวตนที่แท้จริง' ของชายผู้นี้กำลังจะถูกกระชากออกมาจากความว่างเปล่า “สมุดเล่มนี้ไม่มีคำตอบให้คุณหรอกศิลา แต่มันมี 'คำพิพากษา' ที่คุณหนีไม่พ้น” อัครินทร์กล่าวพร้อมกับเปิดหน้ากระดาษที่ว่างเปล่า ทันใดนั้น รอยเหลื่อมสีดำขนาดใหญ่ก็เริ่มดูดกลืนทุกสิ่งในห้องเข้ามา ศิลากรีดร้องเมื่อแขนข้างหนึ่งของเขาเริ่มเลือนหายไปในมิติที่บิดเบี้ยว อัครินทร์หันไปมองรินรดาที่กำลังร่ายรำนิ้วมือบนอากาศเพื่อปิดผนึกประตูมิตินี้ แต่แล้วเธอก็หยุดชะงัก ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นตัวเลขบางอย่างบนนาฬิกาข้อมือที่เดินถอยหลังอย่างบ้าคลั่ง “อัครินทร์... ฟังฉันนะ” รินรดากระซิบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “สิ่งที่เรากำลังทำอยู่ ไม่ใช่การปิดคดี... แต่เรากำลังปลุก 'เจ้าของ' ตัวจริงของระบบนี้ขึ้นมา” ทันใดนั้น เงาสีดำขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นเบื้องหลังศิลา มันไม่ใช่คน ไม่ใช่สัตว์ แต่เป็นรูปร่างที่ไร้รูปลักษณ์ซึ่งขยายใหญ่ขึ้นจนบดบังแสงสว่างทั้งหมด อัครินทร์รู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง นี่ไม่ใช่แค่เรื่องขององค์กรลับ แต่นี่คือจุดเริ่มต้นของจุดจบที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน สมุดบันทึกในมือของเขาสั่นสะท้านก่อนจะพลิกไปหน้าสุดท้ายเองโดยอัตโนมัติ ข้อความที่ปรากฏขึ้นมาใหม่นั้นทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น 'ผู้ทรยศไม่ได้อยู่ไกล... แต่อยู่ในลมหายใจถัดไปของคุณ' ผมหวังว่าทุกท่านจะยังคงร่วมลุ้นและเผชิญหน้ากับความจริงไปกับผมในตอนถัดไปนะครับ!