เปิดโปงความจริงที่โลกต้องจารึก

"รหัสผ่านเก้าหลักนั่น... ไม่ใช่ชุดตัวเลขสุ่ม แต่มันคือพิกัดทางนิติวิทยาศาสตร์ของจุดเกิดเหตุเมื่อสิบหี่ปีก่อนต่างหาก" เสียงของดร.รินรดาแผ่วเบาทว่าชัดเจนในความเงียบอันกดดันของห้องควบคุมใต้ดิน แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดสะท้อนแว่นตาของเธอให้ดูราวกับห้วงอวกาศอันไร้ก้นบึ้ง ปลายนิ้วเรียวยาวของเธอกำลังรัวแป้นพิมพ์เสมือนด้วยความเร็วสูง ขณะที่หน้าจอตรงหน้ากำลังแสดงกราฟิกโครงสร้าง DNA ที่ถูกบิดเบือนด้วยอัลกอริทึมบางอย่าง ผม หรือ อัครินทร์ ยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังเงาสลัว สายตาคมกริบกวาดมองจอภาพขนาดมหึมาที่กำลังแสดงแผนผัง 3 มิติของ ‘ฐานข้อมูลหลัก’ (Master Database) ระบบหัวใจสำคัญขององค์กรที่ซ่อนเร้นความจริงเบื้องหลังการตายของครอบครัวผมเอาไว้ สมุดบันทึกเล่มที่ไร้คำตอบในกระเป๋าเสื้อของผมส่งไออุ่นจางๆ ออกมา มันสั่นระริกราวกับมีชีวิต คล้ายกำลังตื่นเต้นที่จะได้สะสางบัญชีแค้นที่ยาวนาน [ติ๊ง! ตรวจพบรหัสผ่านถูกต้อง... ระบบกำลังปลดล็อกชั้นที่สี่...] [คำเตือน: ท่านกำลังเข้าสู่เขตหวงห้ามระดับ SSS ความเสี่ยงในการถูกลบตัวตนจากระบบคือ 98.4%] [เงื่อนไขภารกิจ 'เปิดโปงความจริงที่โลกต้องจารึก' เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ] หน้าจอระบบเลเวลอัปปรากฏตัวอักษรสีแดงฉานขึ้นกลางอากาศ บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ผมสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ตรรกะและเหตุผลที่ฝึกฝนมาตลอดชีวิตนักสืบถูกดึงมาประมวลผล ทุกรอยเหลื่อมของข้อมูลที่เคยกระจัดกระจาย บัดนี้เริ่มประกอบเข้ารูปเป็นจิ๊กซอว์ภาพใหญ่ "ริน คุณแน่ใจนะว่าระบบป้องกันขั้นสุดท้ายจะไม่สะท้อนย้อนกลับมาทำลายจิตวิญญาณของเรา?" ผมเอ่ยถาม น้ำเสียงแม้จะราบเรียบแต่แฝงความกังวลไว้ลึกๆ ไม่ใช่เพราะกลัวตาย แต่เพราะผมรู้ดีว่าหากเราพลาด ความลับทั้งหมดจะถูกฝังกลบไปชั่วกาลนาน อาจารย์สาวชะงักมือเล็กน้อย เธอนิ่งเงไปชั่วอึดใจก่อนจะหันกลับมาสบตาผม แววตาคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความเด็ดเดี่ยวที่สะท้อนเงาของผมอยู่ภายใน "อัครินทร์... เราเดินทางมาไกลเกินกว่าจะหันหลังกลับแล้ว สมุดบันทึกเล่มนั้นเลือกคุณ ไม่ใช่เพราะคุณเก่งกาจที่สุด แต่เพราะคุณเป็นคนเดียวที่ยังเหลือความกล้าพอจะเผชิญหน้ากับความจริงอันเน่าเฟะนี้" ครืนนน—! พื้นห้องสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ประตูนิรภัยหนาเตอะเบื้องหน้าค่อยๆ เลื่อนเปิดออกด้วยกลไกไฮดรอลิก กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณผสมกับกลิ่นไอความเย็นของเซิร์ฟเวอร์ยักษ์ลอยอบอวลออกมา ความมืดมิดภายในห้องโถงกว้างใหญ่ถูกแทนที่ด้วยแสงไฟสีอำพันที่ค่อยๆ ติดขึ้นทีละดวงเรียงรายยาวเหยียดราวกับอุโมงค์แห่งกาลเวลา ก้าวแรกที่ผมเดินข้ามธรณีประตู ระบบในหัวก็ส่งเสียงแจ้งเตือนรัวเร็วขึ้นจนแทบระเบิด [ทักษะ 'วิเคราะห์รอยเหลื่อม' เลื่อนระดับสู่ขั้นสูงสุด!] [ตรวจพบความทรงจำที่ถูกลบเลือนในพื้นที่... กำลังซิงโครไนซ์ข้อมูล...] ภาพเหตุการณ์ในอดีตแวบเข้ามาในหัว สมเสร็จ ภาพห้องทำงานที่เต็มไปด้วยกองเอกสาร เสียงกระดาษพลิกไหว และเสียงปืนปริศนานัดเดียวนั้นดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท หัวใจของผมกระตุกวูบ ร่างกายชาดิ่งไปชั่วขณะ แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง มืออุ่นๆ ของดร.รินรดาก็จับเบาๆ ที่ไหล่ของผม เธอยิ้มให้บางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้มีคำพูดปลอบโยนใดๆ แต่มันหนักแน่นพอที่จะดึงผมกลับมาจากหลุมดำแห่งความทรงจำ "มองไปข้างหน้าครับ อัครินทร์ ความจริงรอให้เราไปจารึกมันอยู่" เธอกล่าวเตือนสติด้วยน้ำเสียงจริงจัง ผมพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น เราทั้งสองก้าวเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ลึกเข้าไปในใจกลางฐานข้อมูล แผงควบคุมตรงหน้าปรากฏแท่นวางทรงกระบอกที่ทำจากผลึกแก้วบริสุทธิ์ ภายในนั้นมีสมุดบันทึกอีกเล่มหนึ่งลอยเคว้งคว้างอยู่ มันมีลักษณะคล้ายคลึงกับเล่มที่ผมพกติดตัวอย่างไม่ผิดเพี้ยน ทว่ามันกลับเปล่งแสงสีทองเรืองรองอันทรงพลังออกมาสะกดสายตา นี่คือต้นฉบับ... สมุดบันทึกเล่มแรกที่บันทึกกฎเกณฑ์ทั้งหมดของโลกใบนี้ ผมก้าวเข้าไปใกล้ เอื้อมมือออกไปหวังจะแตะมันเพื่อดาวน์โหลดข้อมูลทั้งหมดเข้าสู่ระบบ แต่ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วของผมจะสัมผัสกับผิวผลึกแก้ว เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังสะท้อนก้องมาจากอุโมงค์ทางเข้าด้านหลัง พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่เยือกเย็นและคุ้นเคยอย่างประหลาด "ช่างเป็นการเดินทางที่น่าประทับใจเสียจริง... เด็กน้อยผู้ดื้อรั้น" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความมืดที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวปิดล้อมเราทั้งสองคนไว้ ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงานั้น เขาสวมแว่นตากลมโต รอยยิ้มที่มุมปากช่างเปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยัน และในมือของเขากำลังถือรีโมตคอนโทรลสีแดงที่พร้อมจะกดทำลายทุกอย่างได้ในพริบตาเดียว! ผมเบิกตากว้างเมื่อตระหนักได้ว่า... เราไม่ได้เจาะระบบเข้ามาเอง แต่เราถูกต้อนให้เข้ามาติดกับดักตั้งแต่แรกแล้ว! ผมหวังว่าทุกท่านจะยังคงร่วมลุ้นและเผชิญหน้ากับความจริงไปกับผมในตอนถัดไปนะครับ! จากใจ... นักสืบแว่นขยาย