จิ๊กซอว์ชิ้นแรกที่สมบูรณ์

กลิ่นไออับชื้นของคราบน้ำยาเคมีและรอยคราบเลือดจางๆ บนพื้นกระเบื้องยางในห้องแล็บร้าง ไม่ได้ทำให้สติของผมหลุดลอยไปแม้แต่น้อย ปลายปากกาในมือยังคงจดบันทึกข้อมูลทุกกระเบียดนิ้ว ขณะที่ดวงตาสีเข้มใต้กรอบแว่นสายตากำลังกวาดมองคราบเขม่าดินปืนที่กระจายตัวอย่างผิดธรรมชาติบนผนังปูน "นายกำลังคิดอะไรอยู่, อัครินทร์?" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของ ดร.รินรดา ดังขึ้นทำลายความเงียบ เธอ, อาจารย์สาวผู้สวมชุดกาวน์สีขาวสะอาดสะอ้าน ยืนกอดอกพิงขอบประตู สายตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นทรงรีคู่นั้นไม่ได้มองมาที่ผม แต่ทอดมองไปยังซากเก้าอี้เหล็กที่ล้มคว่ำอยู่มุมห้อง ซึ่งเป็นจุดที่ตำรวจท้องถิ่นสรุปสำนวนไปแล้วว่าเป็น 'อุบัติเหตุจากการทดลองระเบิด' ผมวางปากกาลงบนสมุดบันทึกปกหนังสีน้ำตาลเข้ม เสียงกระดาษพลิกไหวเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าสบตาอาจารย์ "พวกเขาพยายามทำให้มันดูเหมือนอุบัติเหตุครับอาจารย์... แต่รอยคราบเขม่าที่กระจายตัวแบบรัศมีวงรี 45 องศานี้ มันบอกเรื่องราวที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง" ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้าไปใกล้จุดเกิดเหตุ พร้อมกับที่ระบบในหัวของผมเริ่มส่งเสียงเตือนเบาๆ *ติ๊ง!* [ตรวจพบร่องรอยการบิดเบือนของตรรกะในพื้นที่: 'คดีจัดฉากห้องทดลองหมายเลข 4'] [เงื่อนไขการวิเคราะห์รอยเหลื่อม: สำเร็จ 95%] [กำลังประมวลผลข้อมูลเชิงนิติวิทยาศาสตร์...] เส้นแสงสีฟ้าจางๆ ปรากฏขึ้นในคลองสายตาของผม มันคือความสามารถพิเศษของระบบ 'วิเคราะห์รอยเหลื่อม' ที่ช่วยให้ผมมองเห็นลำดับเหตุการณ์ในอดีตซ้อนทับกับปัจจุบัน รอยแสงสีฟ้าแสดงให้เห็นว่า แรงระเบิดไม่ได้เกิดขึ้นจากปฏิกิริยาเคมีภายในโต๊ะทดลอง แต่ถูกจุดชนวนด้วยระเบิดแรงดันสูงขนาดเล็กที่ถูกฝังไว้ใต้พื้นไม้พาร์ติเคิลบอร์ด เพื่อให้ทิศทางของแรงระเบิดพุ่งเข้าใส่เหยื่อที่ยืนอยู่ตรงกลางห้องพอดี "ฝีมือของมืออาชีพครับ" ผมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเคียดแค้นที่ถูกกดทับไว้ลึก "จัดฉากให้เหยื่อดูเหมือนกำลังทำสารเคมีรั่วไหล เพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยการฆาตกรรมอำพราง... รูปแบบนี้มันคล้ายกับคดีเมื่อสิบปีก่อน ไม่มีผิดเพี้ยน" ดร.รินรดาขยับตัวเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ เป็นรอยยิ้มที่อ่านยากเสมอ ระหว่างความชื่นชมและความระแวดระวัง "นายเติบโตขึ้นมากจริงๆ, อัครินทร์" เธอเดินเข้ามาใกล้ จนกลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นชาเขียวลอยแตะจมูก "การมองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองข้าม คือพรสวรรค์... แต่การดึงความจริงออกมาจากความมืดมิดต่างหาก คือหน้าที่ของคนที่แบกรับสมุดบันทึกเล่มนั้นไว้" เธอยื่นแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเก่าๆ แฟ้มหนึ่งมาให้ผม หน้าปกประทับตราลับสุดยอดของหน่วยงานสืบสวนพิเศษ "นี่คืออะไรครับ?" ผมรับมาด้วยความระมัดระวัง "จิ๊กซอว์ชิ้นแรกที่สมบูรณ์ไงล่ะ" รินรดากล่าวเสียงกระซิบ ดวงตาของเธอประกายแสงแปลกประหลาดในความสลัวของห้องแล็บ "ข้อมูลที่คุณพ่อของนายค้นพบก่อนที่ท่านจะหายตัวไป... ทุกอย่างถูกบันทึกไว้ในนั้น และคดีจัดฉากตรงหน้าเราตอนนี้ ก็เป็นเพียงแค่บททดสอบแรก เพื่อดูว่านายพร้อมที่จะก้าวเข้าสู่สนามจริงหรือยัง" ผมเปิดแฟ้มออกช้าๆ กระดาษภายในเหลืองกรอบตามกาลเวลา มีภาพถ่ายเหตุการณ์ในอดีตและรายชื่อบุคคลปริศนาหลายคน แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจผมเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ คือลายมืออันคุ้นเคย... ลายมือของคุณพ่อ ทุกอย่างเชื่อมโยงกันอย่างน่าประหลาดใจ ปริศนาที่ผมตามหาคำตอบมาตลอดชีวิตเริ่มปรากฏเค้าโครงที่ชัดเจนขึ้นทีละน้อย ทว่า ในวินาทีที่ผมกำลังจะพลิกไปหน้าถัดไปเพื่ออ่านรายชื่อของผู้มีอิทธิพลที่อยู่เบื้องหลังคดีทั้งหมด เสียงแจ้งเตือนจากระบบในหัวก็ดังขึ้นด้วยความถี่ที่สูงจนน่าตกใจ *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* [คำเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นสัญญาณรบกวนภายนอกรัศมี 50 เมตร] [อันตรายระดับ SSS: กำลังถูกระบุเป้าหมายจากมือสังหารเงา] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: 'ผู้มาเยือนยามวิกาล' ปรากฏตัว] ไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ บรรยากาศภายในห้องแล็บร้างเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งกำลังก้าวเข้ามาใกล้ประตูทางเข้าทีละนิด... ทีละนิด อย่างใจเย็น ดร.รินรดาหันขวับไปมองที่ประตู สีหน้าเรียบเฉยเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด เธอเอื้อมมือมาคว้าแขนผมไว้แน่น "หนีตอนนี้ยังไม่ทันแล้ว..." เสียงกระซิบของเธอเย็นเฉียบยิ่งกว่าสายลมหนาว "เพราะดูเหมือนว่า... เจ้าของคดีตัวจริง เขามาทวงหลักฐานคืนด้วยตัวเองแล้วล่ะครับ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเติบโตไปพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ