ศพที่ไม่มีชื่อ

กลิ่นฟอร์มาลีนเข้มข้นลอยอวลปะปนกับกลิ่นอับชื้นของห้องชันสูตรใต้ดิน อุณหภูมิสิบแปดองศาเซลเซียสไม่ได้ทำให้บรรยากาศเย็นยะเยือกเท่ากับความเงียบงันที่กดทับระหว่างเราสองคน "คุณกำลังใช้ความรู้สึกตัดสินหลักฐานทางกายภาพอีกแล้วนะ คินน์" ผมเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากคมมีดสเตนเลสในมือ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมพอจะกรีดแทรกผ่านความเงียบ ปลายมีดผ่าตัดกำลังกรีดลึกลงบนผิวหนังชั้นหนังแท้ของร่างไร้วิญญาณบนเตียงสแตนเลส ศพตรงหน้าไม่มีชื่อ ไม่มีประวัติ ไม่แม้แต่จะมีรอยแผลเป็นที่ระบุตัวตนได้จากระบบทะเบียนราษฎร์ คินน์ยืนกอดอกพิงผนังกระเบื้องสีขาวซีด มุมปากของนักจิตวิทยาอาชญากรปรากฏรอยยิ้มบางเบาที่ผมเกลียดชัง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาคู่นั้นไม่ได้มองที่บาดแผลตรงหน้า แต่กำลังจ้องมองปฏิกิริยาบนใบหน้าของผมเสียมากกว่า "วิทยาศาสตร์บอกคุณว่าเขาตายเพราะขาดอากาศหายใจจากรอยรัดที่ลำคอ แต่อดทนฟังเสียงสะท้อนจากสภาพจิตใจของฆาตกรผ่านรอยแผลนั้นสักนิดเถอะ ดร.อรินทร์... คนที่ลงมือไม่ได้แค่อยากฆ่า เขากำลังส่งสาร" คินน์ก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะชันสูตรทีละก้าว ระยะห่างที่ลดลงสร้างแรงกดดันประหลาด ราวกับอุณหภูมิในห้องนี้พุ่งสูงขึ้นสวนทางกับเครื่องปรับอากาศ ผมหยุดมือทันที ความเงียบงันเข้าปกคลุมอีกครั้ง มีดผ่าตัดในมือยังคงเปื้อนคราบเลือดสีเข้ม ผมเหลือบตามองชายหนุ่มผู้มีอุดมการณ์ขัดแย้งกับผมทุกกระเบียดนิ้ว คินน์เชื่อมั่นในความมืดมนของจิตใจมนุษย์ เชื่อในลางสังหรณ์และร่องรอยทางจิตวิทยาที่จับต้องไม่ได้ ในขณะที่ผม—ดร.อรินทร์—เชื่อมั่นเพียงเศษซากสสาร ดีเอ็นเอ และรอยร้าวบนกระดูกที่โกหกใครไม่ได้ "สารอะไรล่ะ คินน์? ความโกรธแค้น? หรือความโรคจิต? สิ่งพวกนั้นเอามาใช้เป็นพยานในชั้นศาลไม่ได้หรอกนะ" ผมสวนกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท พยายามรักษาฐานที่มั่นทางวิทยาศาสตร์ของตนเองไว้อย่างเหนียวแน่น "บางครั้ง... ความจริงที่มืดหมนที่สุดก็ไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในตำรานิติเวชศาสตร์หรอกนะครับคุณหมอ" คินน์โน้มตัวลงมาใกล้จนผมได้กลิ่นโคโลญจน์จางๆ ปะปนกับกลิ่นฆ่าเชื้อ สายตาของเขาคมปลาบยามก้มลงมองร่างไร้ชื่อบนเตียง "ลองดูที่ข้อพับแขนขวาของเขาสิครับ... ไม่ใช่รอยเข็มฉีดยา แต่มันคือสิ่งที่คุณกำลังมองข้าม" ผมขมวดคิ้วเล็กน้อย ความหงุดหงิดก่อตัวขึ้นในอกเมื่อถูกจี้จุด แต่กระนั้น สัญชาตญาณความเป็นแพทย์นิติเวชก็บังคับให้ผมหันกลับไปสนใจวัตถุพยานตรงหน้า ผมวางมีดลงแล้วหยิบแว่นขยายส่องสว่างขึ้นมาสวม แสงไฟ LED สีขาวสว่างจ้าส่องกระทบลงบนผิวหนังบริเวณข้อพับแขนขวาของศพที่ไร้ตัวตน นิ้วมือสวมถุงมือยางของผมเกลี่ยผิวหนังบริเวณนั้นให้ตึงขึ้น ปรากฏรอยแผลประหลาดที่ถูกเย็บปิดด้วยด้ายไนลอนสีดำสนิท เป็นรอยแผลเป็นเก่าที่ถูกกรีดทับด้วยรอยแผลสดในลักษณะที่จงใจให้เกิดรูปทรงเรขาคณิตบางอย่าง—รูปวงกลมซ้อนทับด้วยเส้นตรงสามเส้น รอยแผลนี้ไม่มีอยู่ในรายงานการชันสูตรเบื้องต้นของตำรวจ ไม่มีร่องรอยการรักษาพยาบาลจากโรงพยาบาลใดๆ มันถูกทำขึ้นด้วยความประณีตราวกับพิธีกรรม หัวใจของผมกระตุกวูบไปชั่วขณะ ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นเพราะความสงสัยที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด รอยแผลนี้ไม่สอดคล้องกับหลักการบาดแผลวิทยาทางนิติเวชศาสตร์ทั่วไป มันไม่ใช่รอยต่อสู้ ไม่ใช่รอยอุบัติเหตุ และไม่ใช่รอยจากการทำร้ายร่างกายเพื่อชิงทรัพย์ แต่มันคือ... สัญลักษณ์ "เห็นไหมล่ะครับ..." เสียงกระซิบของคินน์ดังอยู่ข้างหู ชิดใกล้จนผมรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นที่ปะทะต้นคอ "เขาไม่ได้ถูกฆ่าเพื่อปิดปาก... แต่เขาถูกทำเครื่องหมายไว้ก่อนตาย" ผมกัดกรามแน่น หันขวับไปสบตากับคินน์ ระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงไม่กี่คืบ เคมีที่ขัดแย้งและแรงดึงดูดทางปัญญาประทะกันอย่างรุนแรงในพื้นที่แคบๆ แห่งนี้ ก่อนที่ผมจะทันได้เอ่ยปากแย้งอะไร เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากแท็บเล็ตบนโต๊ะสแตนเลสด้านข้างก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ *ติ๊ด!* ผมละสายตาจากนัยน์ตาคู่คมของคินน์ เอื้อมมือไปหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดดู ข้อความและภาพถ่ายจากหน่วยสืบสวนภาคสนามส่งตรงเข้ามา ภาพหน้าจอแสดงผลลัพธ์การตรวจสอบฐานข้อมูลลายนิ้วมือแฝงที่เพิ่งกู้คืนได้จากซอกเล็บของศพ ทว่า... สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอกลับทำให้ลมหายใจของผมสะดุดกึก ร่างกายแข็งค้างไปทันที ชื่อเจ้าของลายนิ้วมือที่ปรากฏในระบบลับสุดยอดของกรมตำรวจ ไม่ใช่บุคคลนิรนาม... แต่เป็นชื่อของคนที่ควรจะเสียชีวิตและถูกเผาร่างไปแล้วเมื่อสามปีก่อน—ในคดีฆาตกรรมอำพรางคดีแรกที่ผมเคยเป็นคนเซ็นใบชันสูตรด้วยตัวเอง และเจ้าของชื่อนั้น... คืออดีตอาจารย์แพทย์นิติเวชผู้ล่วงลับของผมเอง ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ