รหัสลับในรอยหยักสมอง

“ถ้าคุณกะพริบตาเร็วกว่านี้อีกนิด ผมอาจจะคิดว่าคุณกำลังพยายามลบไฟล์ที่ผมกำลังอ่านอยู่ทิ้งไปนะ คุณเอเลียต” เรย์นกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบขณะที่ปลายนิ้วของเขาแตะอยู่บนขมับของชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง ไฟนีออนสีน้ำเงินจัดจ้านจากป้ายโฆษณานอกหน้าต่างอาคารระฟ้าในย่านเซกเตอร์ศูนย์ สาดส่องเข้ามาเป็นระยะ ทำให้ใบหน้าของซีอีโอแห่งบริษัท ‘นิวรอนิค คอร์ป’ ดูราวกับเป็นรูปปั้นที่กำลังแตกร้าว เอเลียตหายใจหอบถี่ สายตาสั่นระริก “ผมไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น... ข้อมูลนั่น มันสำคัญมากนะเรย์น ถ้าบริษัทรู้ว่าผมทำ ‘ช่องว่าง’ หายไป... ผมจบเห่แน่” “คนทุกคนมีช่องว่างครับ” เรย์นขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ขึ้น จนได้ยินเสียงการทำงานของชิปประมวลผลในสมองของอีกฝ่ายที่กำลังสั่นค้าง “แต่สำหรับซีอีโออย่างคุณ ช่องว่างนี้ไม่ใช่แค่ความทรงจำที่หายไป แต่มันคือรอยรั่วของข้อมูลระดับชาติ” เรย์นหลับตาลง ภาพโฮโลแกรมสามมิติของซีกสมองมนุษย์ปรากฏขึ้นในอากาศเบื้องหน้า มันไม่ใช่ข้อมูลดิจิทัลธรรมดา แต่มันคือ ‘ความทรงจำดิบ’ ที่ถูกเข้ารหัสด้วยอัลกอริทึมซับซ้อน เขากำลังดำดิ่งลงไปในรอยหยักสมอง—ที่ที่เศษเสี้ยวของชีวิตถูกจัดเก็บไว้เหมือนหนังสือในห้องสมุดที่ไม่มีดัชนี เขามองเห็นภาพตัดสลับ... เสียงแก้วแตก... กลิ่นน้ำหอมราคาแพง... และความมืดมิดที่ถูกจงใจลบทิ้ง “คุณกำลังโกหก” เรย์นลืมตาขึ้น ดวงตาสีเทาเย็นเยียบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเอเลียต “คุณไม่ได้ทำข้อมูลหาย แต่มันถูก ‘ชิง’ ออกไปตอนที่คุณหลับ และคนที่ทำ... ใช้เทคนิคระดับเดียวกับผม” ทันใดนั้น เสียงเตือนความปลอดภัยในห้องทำงานก็ดังขึ้นเบาๆ เป็นสัญญาณว่ามีบุคคลที่สามกำลังรุกล้ำเข้ามาในโครงข่ายข้อมูลส่วนตัวของพวกเขา เรย์นขมวดคิ้ว เขาไม่ได้เป็นคนเดียวที่กำลังแกะรอยนี้ *ติ๊ด...* หน้าจอส่วนตัวที่แขนของเรย์นสว่างวาบ ข้อความรหัสลับปรากฏขึ้น: *‘อย่าเพิ่งรีบขายวิญญาณให้คนรวยครับเรย์น ข้อมูลนั่นมีกับดักรอคุณอยู่ — คีย์’* เรย์นถอนหายใจยาวพลางแสยะยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เขาหันไปมองกล้องวงจรปิดที่แอบซ่อนอยู่ในเงามืดของเพดาน “คีย์... เธอช้ากว่าที่ผมคิดนะ” “แกคุยกับใคร?” เอเลียตโพล่งออกมาด้วยความตื่นตระหนก “คุยกับคนที่จะเปลี่ยนสถานะของงานนี้ จากการกู้ข้อมูลธรรมดา ให้กลายเป็นสงครามกลางเมืองของข้อมูลครับ” เรย์นลุกขึ้นยืน ปรับปกเสื้อสูทที่เนี๊ยบกริบ “ผมจะกู้ไฟล์ให้คุณ แต่ผมจะเก็บส่วนหนึ่งของความทรงจำที่คุณลบออกไปไว้กับตัวด้วย เพื่อเป็นการประกันชีวิต... ของผมและของคนที่คุณพยายามจะซ่อนไว้” เอเลียตหน้าซีดเผือด “แกไม่มีสิทธิ์!” “ในเมืองที่เงายังไม่มีตัวตน สิทธิ์ไม่มีอยู่จริงหรอกครับ มีแค่ใครเร็วใครได้” เรย์นเดินออกไปจากห้องทำงานที่หรูหรานั้น ทิ้งให้ซีอีโอจอมปลอมนั่งสั่นสะท้านอยู่ท่ามกลางความล้มเหลวของตนเอง เขาเดินตรงไปยังระเบียงมืดของตึกที่ห่างออกไปสามบล็อก ที่นั่น... ร่างโปร่งบางในเสื้อแจ็คเก็ตกันฝนสีดำที่เปียกชื้นกำลังยืนพิงกำแพงพลางเคี้ยวหมากฝรั่งสังเคราะห์อย่างใจเย็น “เล่นบทพระเอกเหรอเรย์น? น่าขยะแขยงชะมัด” คีย์ทักขึ้นโดยไม่หันมามอง “คุณเข้ามาแทรกแซงงานของผม ทำไม?” เรย์นถามพลางจุดบุหรี่อิเล็กทรอนิกส์ คีย์หันมามองเขา ดวงตาของเธอคมปลาบราวกับใบมีดตัดวงจร “เพราะฉันไม่ได้ต้องการแค่ข้อมูลที่ถูกลบ แต่ฉันต้องการรหัส ‘รากฐาน’ ที่เอเลียตแอบเก็บไว้ต่างหาก ข้อมูลนั่น... ไม่ใช่แค่ของบริษัท แต่มันคือแผนผังสมองของคนนับล้านในเมืองนี้ที่ถูกทดลอง” เรย์นชะงัก ร่างกายของเขานิ่งค้างราวกับถูกแช่แข็ง ข้อมูลที่เขากู้มาได้เมื่อครู่มีเศษเสี้ยวของรหัสโปรแกรมที่เขาคุ้นเคยอย่างประหลาด... รหัสที่เขาสงสัยมาตลอดชีวิตว่าอาจจะเชื่อมโยงกับปมในอดีตของเขาเอง คีย์ยื่นอุปกรณ์บันทึกข้อมูลขนาดจิ๋วมาให้ “ลองเสียบเข้าไปในเครื่องอ่านของคุณสิ แล้วคุณจะรู้ว่าทำไมเราถึงเป็นแค่เบี้ยที่เขาขยับเล่น” เรย์นรับอุปกรณ์นั้นมา นิ้วมือสั่นเล็กน้อยอย่างที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเสียบมันเข้ากับพอร์ตเชื่อมต่อที่ต้นคอ ภาพสแกนสมองของบุคคลปริศนาเด้งขึ้นมาในดวงตาของเขา แต่มันไม่ใช่สมองของซีอีโอ... แต่มันเป็นสมองของเด็กน้อยคนหนึ่งที่ถูกระบุรหัสประจำตัวไว้ว่า ‘หมายเลขศูนย์’ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังรักษาความปลอดภัยก็ดังขึ้นมาจากบันไดหนีไฟด้านหลัง พร้อมกับแสงเลเซอร์สีแดงที่พุ่งตรงมายังหน้าอกของเขา “คีย์... เธอพาผมมาตายหรือพามาเปิดโปงกันแน่?” เรย์นถามพลางชักอาวุธขึ้นมา “ถ้าคุณรอดไปได้... ก็ถือว่าได้คำตอบแล้วกันนะครับ” คีย์กระโจนออกไปนอกระเบียงทิ้งตัวลงสู่ความมืดของเมืองเบื้องล่าง ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมดำดิ่งลงไปในความลับที่กำลังจะเปิดเผยครับ หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนของความจริงที่กำลังจะตามมานะครับ ไซเบอร์พังค์2099 จะรอพบกับทุกท่านในบทถัดไปครับ