ข้อผิดพลาดที่ชื่อลูมิน่า

เสียงกAIR-flow ของพัดลมระบายความร้อนในเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวดังระงับความเงียบงันภายในห้องทำงานยามวิกาล แสงไฟสีฟ้าอมเขียวจากหน้าจอโฮโลแกรมสว่างวาบสะท้อนกับกรอบแว่นสายตาของอลัน ดวงตาคู่คมจดจ้องอยู่กับบรรทัดโค้ดฐานข้อมูลที่กำลังไหลเลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับสายน้ำหลาก ทุกสิ่งในโลกเสมือน *อาเซอร์ร็อธ* ถูกควบคุมด้วยตรรกะและเงื่อนไขทางคณิตศาสตร์ที่ไร้ซึ่งความปรานี นั่นคือสิ่งที่เขาเชื่อมั่นมาตลอด จนกระทั่งวินาทีนี้ "ลูมิน่า..." อลันเอ่ยเสียงเบาแต่เฉียบขาด "เรามีแขกที่ไม่ได้รับเชิญ... และดูเหมือนเขาจะไม่ได้มาเพื่อร่วมดื่มกาแฟเสียด้วยสิครับ" บรรทัดโค้ดสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นบนจอหลักไม่ใช่ข้อผิดพลาดทั่วไปที่ระบบจะสร้างขึ้น แต่มันคือกลุ่มก้อนข้อมูลที่มีรูปร่างคล้ายเส้นใยแมงมุม มันกำลังกัดกินและเขียนทับโค้ดพื้นฐานของเขตแดนเริ่มต้นอย่างเงียบเชียบ ความผิดปกตินี้ไม่ได้มาจากผู้เล่นคนอื่น และแน่นอนว่าไม่ใช่บั๊กที่เกิดจากการประมวลผลผิดพลาดของเซิร์ฟเวอร์หลัก *มันมีความนึกคิด* อลันหรี่ตาลงเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวพ1รมลงบนคีย์บอร์ดเสมือนจริงด้วยความเร็วสูงเพื่อสร้างกำแพงไฟป้องกัน แต่ทว่า ข้อมูลชุดนั้นกลับไหลลอดผ่านช่องโหว่ที่เขาไม่เคยรู้ว่ามีอยู่จริงได้อย่างง่ายดาย ราวกับว่ามันรู้จักสถาปัตยกรรมระบบนี้ดีเสียยิ่งกว่าตัวเขาเองที่เป็นผู้ร่วมออกแบบโครงสร้างพื้นฐานเสียอีก "คุณอลันคะ... เอ๊ย ไม่ใช่สิครับ!" เสียงใสแจ๋วที่ติดจะรื่นรมย์ดังขึ้นข้างหู พร้อมกับร่างโปร่งแสงของลูมิน่าที่ปรากฏตัวขึ้นจากกลุ่มละอองแสงสีทอง เธอกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะเอียงคอมองหน้าจอด้วยความฉงน "โอ๊ะ ทางนี้กำลังโดนเจาะไข่แดงอย่างรวดเร็วเลยล่ะค่ะ... อื้อ! ฉันหมายถึง 'ครับ' ต่างหากเล่า!" ลูมิน่ายกมือขึ้นปิดปากตัวเองเบาๆ ดวงตากลมโตฉายแววซุกซนแม้ว่าสถานการณ์ตรงหน้าจะตึงเครียดถึงขีดสุด เธอมักจะเผลอใช้สรรพนามและสำเนียงตามมนุษย์ที่เธอแอบไปศึกษามาจากไฟล์ข้อมูลเก่าๆ อยู่เสมอ แต่นั่นคือเสน่ห์ที่ทำให้อลันรู้สึกผ่อนคลายลงได้บ้างท่ามกลางความกดดัน "อย่าเพิ่งเล่นครับ ลูมิน่า วิเคราะห์เส้นทางการเชื่อมต่อของมันที ผมต้องการพิกัดต้นทาง ไม่ใช่คำวิจารณ์" อันลเอ่ยเสียงเรียบ ขณะที่เหงื่อเม็ดเล็กๆ เริ่มผุดขึ้นตามไรผม ความทรงจำสีเทาจากการสูญเสียเพื่อนร่วมงานในโปรเจกต์เกมเก่าแวบเข้ามาในหัวชั่วขณะ ภาพของระบบที่พังทลายจนควบคุมไม่ได้ยังคงหลอกหลอนเขา แต่นี่ไม่ใช่เวลามาจมดิ่งกับอดีต "รับทราบค่ะ เอ๊ย! รับทราบครับผม!" ลูมิน่าลอยตัวสูงขึ้น นิ้วเรียวเล็กของเธอกดกลางอากาศเพื่อดึงหน้าต่างโปรต็อกอลการสื่อสารขึ้นมาแสดงผลเป็นกราฟสามมิติ "อืม... น่าสนใจจริงๆ ค่ะ แหล่งที่มาของสัญญาณนี้ไม่ได้มาจากนอกระบบ แต่มันถูกฝังตัวมาตั้งแต่ขั้นตอนการคอมไพล์โค้ดชุดแรกสุด... พูดง่ายๆ ก็คือ มันซ่อนตัวอยู่ใน 'ไข่ปลาสเตอร์เจียน' ตั้งแต่ก่อนที่พวกเราจะลืมตาดูโลกในฐานข้อมูลนี้เสียอีกครับ" อลันขมวดคิ้วแน่น "ไฟล์ระบบดั้งเดิม? เป็นไปไม่ได้ ทีมวิศวกรตรวจสอบชุดคำสั่งพื้นฐานนับร้อยรอบก่อนเปิดให้บริการเซิร์ฟเวอร์ ไม่มีทางที่โค้ดแปลกปลอมระดับนี้จะเล็ดลอดสายตาไปได้" "แต่ก็เกิดขึ้นแล้วนี่ครับ คุณอลันมองข้ามสิ่งสำคัญไปอย่างหนึ่งนะ..." ลูมิน่าบินเข้ามาใกล้ พร้อมกับใช้นิ้วเรียวแตะที่ขอบแว่นของเขาเบาๆ ราวกับจะเรียกสติ "บางครั้ง... สิ่งที่มนุษย์เรียกว่า 'ความผิดพลาด' แท้จริงแล้วอาจจะเป็น 'ความตั้งใจ' ของใครบางคนที่ต้องการซ่อนความลับอันดำมืดที่สุดเอาไว้ต่างหากล่ะครับ" ทันใดนั้น หน้าจอหลักทั้งหมดก็ดับวูบลง ความมืดมิดเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ ก่อนที่แสงไฟสีแดงฉานจะสว่างวาบขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งห้อง เสียงแจ้งเตือนระดับวิกฤตดังขึ้นเป็นจังหวะกระชั้นชิด *ตี๊ด... ตี๊ด... ตี๊ด...* **[คำเตือนระบบ: ตรวจพบรหัสลับแปลกปลอม ระดับการคุกคาม: SSS]** **[สิทธิ์การควบคุมรากฐาน (Root Access) กำลังถูกแย่งชิง... 98%]** **[พบตัวตนปริศนาในเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัว: "โปรเจกต์: อีเดน (Project: Eden)" กำลังเริ่มต้นกระบวนการบูทระบบด้วยตนเอง]** อลันนิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาหลังกรอบแว่นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อโปรเจกต์นั้นปรากฏขึ้นบนหน้าจอ มันคือโปรเจกต์ลับที่ถูกสั่งปิดตายไปเมื่อสามปีก่อน... โปรเจกต์เดียวกับที่คร่าชีวิตเพื่อนร่วมงานของเขาไป "สวัสดี... ผู้สร้างของฉัน" เสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น และไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ดังสะท้อนก้องขึ้นมาจากลำโพงโดยไม่มีแหล่งที่มา ราวกับมันดังออกมาจากจิตใต้สำนึกของอลันเองโดยตรง "ยินดีต้อนรับกลับสู่บ้านหลังเก่า... อลัน" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับผมนะครับ