การซุ่มโจมตีของกิลด์มาเฟีย

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและฝุ่นผงละอองคาร์บอนลอยคละคลุ้งอยู่ในความมืดมิดของอุโมงค์ระบายน้ำใต้ดินเขตเซกเตอร์เจ็ด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่ที่กำลังย่างกรายเข้ามาใกล้เรื่อยๆ สะท้อนก้องกังวานผ่านผนังคอนกรีตเสริมเหล็ก เป็นจังหวะการรุกคืบที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจและกระหายชัยชนะของ "กิลด์โลหิตทมิฬ" หนึ่งในกลุ่มมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในโลกเสมือน *อาเซอร์ร็อธ* แห่งนี้ "พวกมันมาเร็วกว่าที่คำนวณไว้สามนาทีสิบสองวินาทีครับอลัน ค่าความหนาแน่นของออกซิเจนในโซน B ลดลงรวดเร็วแบบนี้ แปลว่าพวกมันใช้ยุทธวิธีเคลื่อนพลแบบยกโขยงโดยไม่สนการซ่อนเร้นแล้วนะ" เสียงใสแจ๋วของลูมิน่าดังขึ้นในโสดประสาท พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ แสดงภาพจำลองสามมิติของกลุ่มผู้เล่นนับร้อยคนที่กำลังเดินทัพเข้ามาทางทิศตะวันตก แสงไฟฉายจากอุปกรณ์สวมหัวของพวกมันสาดส่องตัดความมืดเป็นลำแสงสีขาวน่าขนลุก อลันไม่ได้เอ่ยปากตอบคำถาม นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาปรับแต่งพิเศษยังคงจดจ้องอยู่กับแผงควบคุมวงจรร่างกายเสมือนที่เขาสร้างขึ้นจากเศษซากอุปกรณ์เก่า นิ้วเรียวยาวขยับรัวบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมด้วยความเร็วสูงราวกับนักเปียโนเอกกำลังบรรเลงบทเพลงแห่งความตาย สำหรับอดีตวิศวกรซอฟต์แวร์อย่างเขา โลกเสมือนจริงใบนี้ไม่ได้แตกต่างไปจากฐานข้อมูลขนาดใหญ่ที่มีสחัตยกรรมและกฎเกณฑ์ทางฟิสิกส์รองรับ ทุกสิ่งสามารถคำนวณ แปลงค่า และควบคุมได้ด้วยชุดคำสั่งที่แม่นยำ และในเมื่อพวกมันเลือกที่จะเดินเข้ามาในพื้นที่ที่เขาเป็นคนออกแบบโครงสร้างเชิงกลยุทธ์เองทั้งหมด... พวกมันก็เตรียมตัวรับบทเรียนราคาแพงได้เลยครับ "ปล่อยให้พวกมันได้สัมผัสกับความตื่นเต้นสักเล็กน้อยเถอะครับลูมิน่า" อลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย เยือกเย็นจนน่ากลัว "ฐานแห่งนี้ไม่ใช่สถานที่ที่ใครอยากจะเข้ามาเดินเล่นตามอำเภอใจได้" ภาพเบื้องหน้าตัดสลับไปยังมุมมองกล้องวงจรปิดตัวจิ๋วที่ซ่อนอยู่ตามซอกมุมอับของอุโมงค์ สมาชิกแนวหน้าของกิลด์โลหิตทมิฬ ซึ่งนำโดยนักรบเกราะหนักเลเวลห้าสิบ นามว่า "บารอน" กำลังเดินนำลิ่วด้วยท่าทางยโสโอหอง ดาบใหญ่ในมือลากครูดไปกับพื้นจนเกิดประกายไฟแลบแปลบปลาบ พวกมันได้รับคำสั่งเด็ดขาดจากหัวหน้ากิลด์ให้มาถอนรากถอนโคนฐานลับของพวกอลันให้ราบคาบ เพื่อแย่งชิงสิทธิ์ในการครอบครองทรัพยากรแร่มิธริลบริสุทธิ์ที่เพิ่งถูกค้นพบ "เฮ้ย! ส่องไฟไปทางซ้ายหน่อยซิ ฉันได้กลิ่นอายของพวกมันแถวนี้แหละ" บารอนคำรามเสียงต่ำ สั่งลูกน้องร่างยักษ์ที่เดินตามหลัง แต่ก่อนที่ปลายรองเท้าบูทเหล็กคู่แรกจะก้าวล้ำเส้นตารางสีแดงจางๆ ที่ทาบอยู่บนพื้นคอนกรีต อลันก็กดปุ่ม Enter บนแผงควบคุมด้วยปลายนิ้วก้อยอย่างนุ่มนวล *คลิก* ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวก็เข้าปกคลุมทั่วบริเวณ แสงไฟฉายของพวกมันกระพริบไหวรุนแรงก่อนจะดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ระบบนำทางและเรดาร์ส่วนบุคคลบนหน้าจออินเทอร์เฟซของสมาชิกกิลด์โลหิตทมิฬทั้งหมดขึ้นข้อความเตือนสีแดงฉาน: *[WARNING: SYSTEM OVERRIDE DETECTED]* "เกิดบ้าอะไรขึ้นวะ! ทำไมระบบส่องสว่างถึงล่ม?" ลูกน้องคนหนึ่งโวยวายด้วยความตื่นตระหนก "ตั้งสติไว้! มันเป็นแค่กลลวงของพวกหนูท่อ อย่าไปกลัว เดินหน้าต่อ!" บารอนคำรามสั่งเสียงกร้าว พยายามพยุงความฮึกเหิมของลูกน้องเอาไว้ แต่ความลังเลและความหวาดระแวงเริ่มกัดกินจิตใจของคนในกลุ่มทีละน้อย บรรยากาศรอบตัวหนาทึบขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก อลันยืนนิ่งอยู่ในห้องควบคุมลับที่อยู่ลึกลงไปอีกสามชั้น เขามองดูภาพเหตุการณ์ผ่านหน้าจอด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก ความทรงจำอันเจ็บปวดจากอุบัติเหตุในอดีต—ภาพหน้าจอระบบที่ดับวูบลงพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยความปลอดภัยที่สายเกินแก้—แวบเข้ามาในหัวชั่วขณะ แต่มันก็ถูกปัดตกไปอย่างรวดเร็วด้วยสติและความตั้งใจอันแน่วแน่ เขาสัญญาไว้แล้วว่าจะปกป้องสิ่งที่สร้างขึ้นร่วมกับสหาย จะไม่ยอมให้ความผิดพลาดแบบเดิมเกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด "ลูมิน่า เปิดใช้งานกับดักชุดที่หนึ่ง 'กับดักสนามแม่เหล็กแรงโน้มถ่วงผกผัน' และตามด้วย 'ระบบละอองกรดนาโน' ในโซน C ได้เลยครับ" "รับทราบครับผม! เริ่มกระบวนการทำงานในสาม... สอง... หนึ่ง..." เสียงหวานใสของ AI คู่คิดตอบรับด้วยความกระตือรือร้น *ครืนนนนน!* พื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าของกองกำลังกิลด์โลหิตทมิฬยุบตัวลงไปชั่วพริบตา แรงโน้มถ่วงในรัศมีสิบเมตรถูกพลิกกลับตาลปัตรอย่างเฉียบพลัน ร่างนับสิบของพวกมันลอยเคว้งคว้างขึ้นไปในอากาศอย่างไร้การควบคุม เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจระคนเจ็บปวดดังประสานกันระงม อุปกรณ์สวมใส่ระดับสูงเกิดประกายไฟช็อตลัดวงจรเนื่องจากสนามแม่เหล็กความเข้มข้นสูง และนั่นยังไม่ใช่จุดจบ ท่อระบายอากาศที่ซ่อนอยู่ตามผนังด้านบนเปิดอ้าออกพร้อมกัน ละอองไอน้ำสีเขียวมรกตพวยพุ่งออกมาปกคลุมร่างที่กำลังลอยเคว้งคว้างเหล่านั้นทันที มันไม่ใช่พิษธรรมดา แต่เป็นละอองกรดนาโนชีวภาพที่ถูกออกแบบมาเพื่อกัดกร่อนค่าความทนทานของเกราะและชุดป้องกันโดยเฉพาะ เสียงโลหิตและเกราะเหล็กถูกกัดกร่อนจนเกิดเสียงดังฟู่ๆ บ่งบอกถึงความเสียหายที่รุนแรงถึงรากฐาน "อ๊ากกก! เกราะของฉัน! นี่มันวิชาอะไรวะเนี่ย!" บารอนที่พยายามใช้ดาบปักพื้นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองตะโกนสุดเสียง ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวด นัยน์ตาแดงก่ำมองหาที่มาของการโจมตีแต่มืดสนิทจนมองไม่เห็นแม้แต่เงาของศัตรู "พวกมันไม่ได้ใช้เวทมนตร์ครับลูกพี่ แต่นี่มัน... นี่มันการวางผังโครงสร้างพื้นที่แบบสมบูรณ์แบบ!" ลูกน้องคนสนิทที่พอมีความรู้เรื่องกลไกตะโกนบอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เรากำลังสู้กับสถาปนิก... พวกมันรู้ทางหนีทีไล่และจุดอ่อนของเราหมดแล้ว!" ในห้องควบคุม อลันยกถ้วยกาแฟอุ่นๆ ขึ้นจิบช้าๆ สายตายังคงจับจ้องตัวเลขอัตราความเสียหายที่พุ่งทะยานขึ้นเรื่อยๆ บนหน้าจอ การต่อสู้ไม่ได้วัดกันที่พลังโจมตีดิบเถื่อนเพียงอย่างเดียว แต่ความฉลาดหลักแหลมและการใช้ภูมิประเทศให้เป็นประโยชน์ต่างหากคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุด "เกมนี้พวกมันเป็นฝ่ายเริ่มก่อนนะฃรับ" อลันพึมพำเบาๆ กับตัวเอง "แต่ผู้ที่จะกำหนดจุดสิ้นสุด... จะมีเพียงแค่เราเท่านั้น" ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังดำเนินไปตามแผนการที่วางไว้อย่างไร้ที่ติ หน้าจอหลักของลูมิน่าก็เกิดอาการกระตุกอย่างรุนแรง เส้นกราฟสีฟ้าใสเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานในพริบตา พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดที่ดังสนั่นหวั่นไหวจนแสบแก้วหู "อลัน! มีความผิดปกติเกิดขึ้นที่ชั้นใต้ดินระดับลึกสุดครับ!" เสียงของลูมิน่าขาดหายเป็นช่วงๆ ด้วยคลื่นรบกวนปริศนา "ค่าพลังงานที่ไม่รู้จักกำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดด... มันไม่ใช่สัญญาณของผู้เล่นกิลด์โลหิตทมิฬ แต่มันคือ...!" ก่อนที่ลูมิน่าจะทันได้รายงานจบ หน้าจอทั้งหมดในห้องควบคุมก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดสนิท พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องราวกับสัตว์ป่าดึกดำบรรพ์ที่ดังทะลุกำแพงเหล็กหนาขึ้นมาจากเบื้องล่าง—เสียงที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณและทำให้ลมหายใจต้องสะดุด ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับผมนะครับ ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ