ศพที่ไม่มีอยู่จริง

"ถ้าคุณคิดว่าการทำลายหลักฐานด้วยการลบไฟล์ทิ้งคือจุดสูงสุดของการปกปิดความผิด คุณก็แค่คนโง่ที่ถือมีดผ่าตัดเป็นของเล่นชิ้นหนึ่งเท่านั้นแหละครับ" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความรื่นรมย์ในเชิงเยาะหยันดังสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบของห้องทำงานส่วนตัว รินรดาชะงักนิ้วที่กำลังแตะลงบนหน้าจอโฮโลกราฟิก แสงสีฟ้าเย็นเยียบสะท้อนแววตาที่ว่างเปล่าของเธอ เธอไม่ได้หันกลับไปมองเจ้าของเสียง เพราะรู้อยู่เต็มอกว่าใครที่สามารถผ่านระบบรักษาความปลอดภัยระดับ 'ไซเฟอร์-ไนน์' เข้ามานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ทำงานของเธอได้โดยไม่ส่งเสียง "คีย์... ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ สายตายังคงจับจ้องไปที่ชุดข้อมูลที่เพิ่งกู้คืนมาได้บางส่วนจากเซิร์ฟเวอร์สำรองที่รัฐบาลลืมทิ้งไว้ "อนุญาต? สำหรับคนอย่างคุณ อัยการรินรดา ผู้ที่เคยส่งคนบริสุทธิ์เข้าตารางเพียงเพราะ 'ตรรกะ' ของคุณมันสมบูรณ์แบบเกินไปจนมองข้ามหัวใจมนุษย์... การอนุญาตมันก็แค่กระดาษชำระที่ใช้แล้ว" คีย์ลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปร่งในชุดแจ็คเก็ตสีเข้มขยับเข้ามาใกล้ เขาโน้มตัวลงมองหน้าจอของเธอ กลิ่นอายจางๆ ของโอโซนและไฟฟ้าสถิตที่ติดตัวเขามาทำให้รินรดารู้สึกถึงอันตราย รินรดาขยับตัวเว้นระยะห่าง "ฉันไม่ได้ทำเพื่อความสะใจเหมือนคุณ เราต่างอยู่ในเกมที่กฎหมายเป็นตัวกำหนด ผมเองก็น่าจะรู้ดี" "กฎหมายฉบับที่ศูนย์... คุณยังเชื่อในตำนานปรัมปรานั่นอยู่อีกเหรอ?" คีย์หัวเราะหึในลำคอ ก่อนจะใช้นิ้วเรียวยาวชี้ไปที่จุดหนึ่งบนหน้าจอ "ลองดูนั่นสิ ตรงที่ระบบพยายามลบออกอย่างสะอาดหมดจดน่ะ" รินรดาหรี่ตาลง ข้อมูลตรงหน้าคือบันทึกเหตุการณ์การตายของชายคนหนึ่งเมื่อสามปีก่อน ชายที่ถูกระบุว่าไม่เคยมีตัวตนในทะเบียนราษฎร์ตั้งแต่แรกเริ่ม แต่ในภาพบันทึกจากโดรนสำรวจที่เธอกู้คืนมาได้ กลับปรากฏร่างของชายคนนั้นยืนอยู่ท่ามกลางวงล้อมของหน่วยรักษาความปลอดภัยชั้นสูง—กลุ่มคนที่เธอเคยทำคดีให้เมื่อครั้งยังรุ่งโรจน์ มือของรินรดาสั่นเทาเล็กน้อย ความทรงจำในอดีตที่พยายามกลบฝังเริ่มสั่นคลอน หากชายคนนี้ไม่มีตัวตน แล้วคนที่เธอตัดสินโทษตายในวันนั้นคือใคร? "เห็นหรือยังล่ะครับ?" คีย์กระซิบข้างหู "รัฐบาลไม่ได้ลบแค่ไฟล์ แต่มันลบ 'ชีวิต' ของคนคนหนึ่งออกจากประวัติศาสตร์ เพื่อรักษากฎหมายที่คุณเทิดทูนไว้นั่นแหละ ศพที่ไม่มีอยู่จริง คือพยานที่สำคัญที่สุดในคดีที่ทำลายชีวิตคุณไงครับ" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ความเยือกเย็นที่เธอพยายามรักษาสั่นคลอน เธอกดรัวนิ้วบนคีย์บอร์ดเพื่อเจาะลึกลงไปในอัลกอริทึมที่ถูกตั้งไว้เพื่อป้องกันการเข้าถึงข้อมูลระดับสูง ข้อมูลที่ไหลทะลักออกมาไม่ได้มีเพียงแค่ชื่อของเหยื่อ แต่มันคือรายชื่อของคณะผู้พิพากษาและอัยการระดับสูงที่ร่วมกัน 'จัดฉาก' การตายครั้งนี้ "คุณกำลังเล่นกับไฟรินรดา ถ้าคุณเปิดไฟล์นี้ โลกที่คุณรู้จักจะพังทลายลงภายในไม่ถึงชั่วโมง" คีย์พูดพลางถอยห่างไปที่หน้าต่าง ดูเหมือนเขาจะไม่ได้มาเพื่อขัดขวาง แต่มาเพื่อกระตุ้นให้เธอก้าวเข้าสู่กับดักที่น่าตื่นเต้นที่สุด "ทำไมคุณถึงช่วยฉัน?" รินรดาถามโดยไม่ละสายตาจากชุดรหัสที่เริ่มปลดล็อกตัวเอง "ผมไม่ได้ช่วยคุณ ผมแค่กำลังรอดูว่าอัยการผู้ทรงเกียรติจะทำอย่างไร เมื่อพบว่าความยุติธรรมที่ตัวเองรับใช้มาทั้งชีวิต เป็นเพียงแค่คำโกหกคำโตที่ถูกฉาบไว้ด้วยสีขาว" ทันใดนั้น หน้าจอทั้งหมดก็ดับวูบลงเหลือเพียงสีดำสนิท ก่อนจะมีตัวอักษรสีแดงเข้มขึ้นเตือนขึ้นมาบนหน้าจอเพียงบรรทัดเดียว: *[ตรวจพบการบุกรุกโดยไม่ได้รับอนุญาต: รหัสยืนยันตัวตนของคุณถูกระงับถาวร]* เสียงไซเรนเตือนภัยดังลั่นจากภายนอกอาคาร รินรดาหันขวับไปมองคีย์ที่ยืนยิ้มอยู่ที่มุมห้อง แต่รอยยิ้มนั้นหายไปทันทีเมื่อเห็นบางอย่างที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธออีกครั้ง คีย์ขมวดคิ้ว "เดี๋ยว... ข้อมูลนั่นมันไม่ได้ถูกลบ แต่มันกำลังถูกส่งออกไปที่ไหนสักแห่ง" รินรดาจ้องมองจุดส่งข้อมูลในแผนที่ดิจิทัล ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อพบว่าเป้าหมายของข้อมูลที่ถูกส่งไป คืออุปกรณ์สื่อสารที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ทของเธอเอง ทั้งที่เธอไม่ได้สั่งการใดๆ เลย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังติดอาวุธนับสิบชีวิตดังขึ้นใกล้เข้ามาที่หน้าประตูห้องทำงาน เสียงกระแทกประตูเข้าอย่างแรงทำให้ห้องทั้งห้องสั่นสะเทือน รินรดาหยิบฮาร์ดไดรฟ์สำรองขึ้นมาจ้องมองด้วยความตระหนก ขณะที่คีย์คว้าแขนเธอไว้แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าทุกครั้ง "คุณไม่ได้เป็นเพียงแค่พยานคนสุดท้ายแล้วครับรินรดา... ตอนนี้คุณคือ 'ศพที่ไม่มีอยู่จริง' คนถัดไปที่ระบบเพิ่งออกคำสั่งกำจัดทิ้งเรียบร้อยแล้ว" หวังว่าเนื้อหานี้จะทำให้ท่านผู้อ่านรู้สึกถึงความกดดันและปมปริศนาที่กำลังก่อตัวนะครับ แล้วพบกันในตอนถัดไปครับ นักสืบแว่นขยาย