ตื่นมาพร้อมมิติลับในกระท่อมโทรม

"ถ้าเจ้ายังทำตัวไร้ค่าเหมือนผักเน่าในตะกร้าเช่นนี้ ข้าก็จะปล่อยให้เจ้าอดตายไปพร้อมกับกระท่อมซอมซ่อนี่เสีย! อย่าได้คิดจะมาเรียกร้องขอข้าวแดงแกงร้อนจากเรือนหลักอีกเด็ดขาด!" เสียงตวาดแหลมสูงบาดแก้วหูปลุกให้หลินอ้ายสะดุ้งสุดตัว ความเจ็บแปลบแล่นปราดจากขมับไปจนถึงท้ายทอย ราวกับมีใครเอาค้อนปอนด์มาทุบซ้ำที่จุดเดิมซ้ำๆ เธอพยายามลืมตาขึ้น แต่ภาพตรงหน้ากลับมัวซัวเหมือนมองผ่านม่านน้ำตาที่เย็นเฉียบ สิ่งที่เธอเห็นไม่ใช่ห้องครัวระดับมิชลินสตาร์ที่เธอเพิ่งจะลงมือสร้างสรรค์เมนูจานเด็ด แต่เป็นเพดานไม้ผุพังที่มีคราบเขม่าดำเกาะตัวเป็นก้อน กลิ่นอับชื้นของดินชื้นแฉะผสมกับกลิ่นสาบของฟางเก่าลอยมาแตะจมูกจนอยากจะอาเจียน "ได้ยินที่ข้าสั่งหรือไม่! นังตัวดี!" หลินอ้ายฝืนยันกายลุกขึ้น ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไหลทะลักเข้ามาดั่งน้ำป่าหลาก—หลินอ้าย สะใภ้รองตระกูลจาง หญิงสาวที่ถูกส่งมาแต่งงานแทนพี่สาวเพื่อล้างหนี้พนัน และถูกแม่สามีผู้ใจดำทอดทิ้งให้มาอยู่กระท่อมท้ายหมู่บ้านกับสามีทหารที่หายสาบสูญไปในสงครามตั้งแต่วันแรกที่เข้าหอ เธอหันไปมองสตรีวัยกลางคนที่ยืนกอดอกจิกสายตามองมาด้วยความเหยียดหยาม คือ ‘แม่สามีจาง’ หญิงผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเค็มยิ่งกว่าเกลือสมุทร "ท่านป้า... หากท่านอยากให้ข้าตายนัก ก็เชิญไปหยิบมีดที่ครัวมาปาดคอข้าเสียเองเถิด จะได้จบเรื่อง ไม่ต้องมาเสียเวลาตะโกนด่าทอคนใกล้ตายให้เสียน้ำลาย" หลินอ้ายแค่นยิ้ม มุมปากขยับอย่างยากลำบาก แต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมากลับแฝงด้วยความเย็นชาที่ทำให้อีกฝ่ายชะงักไปชั่วครู่ "เจ้า! เจ้ากล้าดียังไง..." "ข้าก็แค่คนหิวโหยครับ" หลินอ้ายตัดบทเสียงเรียบ "และเมื่อคนเราหิว สิ่งที่อยู่ในหัวย่อมไม่ใช่คำด่าทอไร้สาระ แต่เป็นวิธีที่จะเอาชีวิตรอด หากวันนี้ท่านยังไม่พอใจ ก็เชิญกลับไปเสีย ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน" แม่สามีจางหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด นางชี้หน้าหลินอ้ายอยู่อีกครู่ก่อนจะสะบัดก้นเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงเสียงสาปแช่งไล่หลังที่หลินอ้ายไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย เมื่อความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง หลินอ้ายทรุดตัวลงนั่งกับพื้นดิน หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก นี่ไม่ใช่ความฝัน เธอทะลุมิติมาอยู่ในร่างของคนถูกทอดทิ้งจริงๆ *ข้าเป็นถึงเชฟอัจฉริยะที่กำลังจะก้าวสู่จุดสูงสุดในโลกอาหาร แต่กลับต้องมาอยู่ในสถานที่ที่แม้แต่หนูยังไม่อยากอยู่* ในขณะที่เธอกำลังสบถในใจ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่าง... บนโต๊ะไม้เก่าที่ผุพัง มีจานเปล่าใบหนึ่งวางอยู่ แต่พอกระพริบตา รอบข้างของเธอก็เปลี่ยนไป! มันไม่ใช่กระท่อมอีกต่อไป แต่มันคือผืนดินที่อุดมสมบูรณ์ พื้นที่สีเขียวขจีทอดตัวยาวสุดลูกหูลูกตา มีน้ำพุใสสะอาดที่ดูเหมือนจะมีไอพลังบางอย่างอบอวลอยู่รอบๆ นี่คือมิติฟาร์ม! ของขวัญเพียงอย่างเดียวที่พระเจ้ามอบให้เธอในฐานะเชฟ! หลินอ้ายลองเอื้อมมือไปสัมผัสกับน้ำพุนั้น ร่างกายที่เคยอ่อนแอและหิวโหยกลับรู้สึกมีพลังงานบางอย่างไหลเวียนเข้าสู่กระแสเลือดอย่างรวดเร็ว เธอหยิบเมล็ดผักที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมาเพียงแค่ตั้งจิตอธิษฐานเพียงครู่เดียว เมล็ดเหล่านั้นก็งอกเงยกลายเป็นผักกาดขาวต้นอวบอิ่มที่ดูน่ากินที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมาในชีวิต "นี่มัน... ขุมทรัพย์ชัดๆ" เธอพึมพำ ดวงตาเป็นประกายวับ ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านนอกกระท่อม จังหวะการเดินที่มั่นคงและทรงพลังแบบทหารไม่ได้มาพร้อมกับความอาฆาตพยาบาทเหมือนแม่สามี แต่มันแฝงไปด้วยความระแวดระวัง หลินอ้ายรีบดึงจิตกลับสู่โลกแห่งความจริง แสงสว่างจากมิติหายไปทันที เธอคว้ามีดทำครัวทื่อๆ ที่วางอยู่ข้างเตาหลอมเตรียมป้องกันตัว "ใคร!" เธอตะโกนถาม เสียงดังก้องไปทั่วกระท่อม ชายหนุ่มในชุดทหารเก่าขาดวิ่น ผมเผ้ายุ่งเหยิงแต่แววตาคมกริบดุจพยัคฆ์ก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตู เขามองเธอด้วยสายตาที่ซับซ้อน ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูคุ้นเคยจนใจสั่น "ข้ากลับมาแล้ว... ในวันที่เจ้ากล้าต่อปากต่อคำกับคนในบ้านเรือนหลักได้ขนาดนี้ ดูท่าข้าคงพลาดเรื่องสนุกๆ ไปไม่น้อยเลยนะ หลินอ้าย" เขาก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา ร่างกายสูงใหญ่กำยำของเขาสร้างแรงกดดันมหาศาลจนพื้นที่แคบๆ ดูเล็กลงถนัดตา เขาวางถุงผ้าที่ดูหนักอึ้งลงบนโต๊ะ ก่อนจะเปิดออก เผยให้เห็นวัตถุดิบหายากที่ไม่มีทางหาได้จากหมู่บ้านอดอยากแห่งนี้ เขามองที่มือของเธอ ซึ่งยังมีรอยเปื้อนดินจากการทดลองใช้มิติ ก่อนจะขยับยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่าง "เจ้ามีความลับ... และข้าเองก็มีเรื่องต้องสะสางกับคนพวกนั้นเหมือนกัน หากเราจะร่วมมือกันเปิดโรงครัวเล็กๆ ที่จะทำให้ทั้งหมู่บ้านต้องสยบ เจ้าสนใจไหมล่ะ?" หลินอ้ายมองเขาอย่างพินิจพิจารณา นี่คือ ‘จางเหว่ย’ สามีที่ทุกคนบอกว่าตายไปแล้ว แต่ตอนนี้เขากลับยืนอยู่ตรงหน้า พร้อมกับปมปริศนาที่กำลังจะถูกถักทอขึ้น ความหิวโหยที่เคยกัดกินร่างกายบัดนี้กลับกลายเป็นความฮึกเหิม เธอหยิบเห็ดป่าที่เขานำมาให้ขึ้นมาดมกลิ่น กลิ่นหอมสดชื่นของมันปลุกสัญชาตญาณเชฟในตัวให้ลุกโชน "ได้ครับ" หลินอ้ายเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตามุ่งมั่น "แต่จำไว้ว่า... งานของข้า ไม่มีคำว่าปรานีใครหน้าไหนทั้งนั้น" ทันใดนั้น เสียงท้องร้องของชายหนุ่มตรงหน้าก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศตึงเครียดเสียสนิท หลินอ้ายหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันไปหยิบอุปกรณ์ที่เหลืออยู่ เธอจะเริ่มสร้างตำนานจากสิ่งที่แม่สามีดูถูกว่า ‘ไร้ค่า’ ให้คนทั้งหมู่บ้านต้องยอมสยบแทบเท้าด้วยอาหารของเธอในคืนนี้ ใบชาหอมหมื่นลี้ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับจุดเริ่มต้นของความพลิกผันครั้งใหญ่ในบทนี้ครับ