สมการที่อ่านไม่ออก

"ตัวเลขพวกนี้… มันกำลังเกรี้ยวกราดเสียยิ่งกว่าพายุฝนกลางฤดูหนาวเสียอีกนะครับคุณว่าไหม" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงหินแกรนิตโบราณ กลิ่นอายของกระดาษเก่าและผงมานาฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศ เจือจางด้วยความกดดันจากสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมายังเด็กหนุ่มเรือนผมสีเงินยวงผู้ยืนอยู่กลางห้อง เรย์กะพริบตาช้าๆ ภาพตรงหน้าของเขาไม่ได้มีเพียงอาจารย์ผู้สอนวิชาคาถาพื้นฐานหน้าตาเคร่งเครียด หรือเพื่อนร่วมชั้นปีที่หนึ่งที่กำลังซุบซิบกันด้วยความประหลาดใจ แต่เหนือศีรษะของทุกคน กลับมีกลุ่มก้อนตัวเลขและสมการคณิตศาสตร์สีฟ้าเรืองแสงลอยวนเวียนอยู่ราวกับกลุ่มดาวที่กำลังคำนวณวงโคจรของตัวเอง "เรย์! คุณได้ยินที่ฉันพูดหรือเปล่า?" เสียงแหลมสูงของศาสตราจารย์มาร์ธา ดังสะท้อนก้องผนังหิน นางคือแม่มดเฒ่าผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดและกฎระเบียบอันไร้ความยืดหยุ่นแห่งสถาบันเวทมนตร์อาร์เคเมเดีย ไม้กายสิทธิ์ในมือของนางสั่นระริกด้วยความไม่พอใจ "นี่คือคาถาจุดไฟระดับพื้นฐาน คาถาแรกที่เด็กสิบขวบยังทำได้ แต่คุณ… ยืนบื้อใบ้มาสิบนาทีเต็ม แถมยังทำหน้าเหมือนกำลังมองกระดานคำשาน้ำหนักของดวงจันทร์อยู่ได้!" เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นเบาๆ จากมุมห้อง เอเลน่า ประธานสนักเรียนสาวผู้มีเรือนผมสีบลอนด์ทองยาวสลวยและดวงตาสีมรกตคมกริบ นั่งไขว่ห้างอยู่บนอัฒจันทร์แถวหน้า มือเรียวบางของเธอกำลังจดบันทึกลงในสมุดปกหนังด้วยท่าทางเรียบเฉย ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับจับจ้องมาที่เรย์ด้วยความรู้สึกหลากหลาย—ทั้งกังขาและประเมินค่า เรย์ถอนหายใจเบาๆ เขาไม่ได้ตั้งใจจะกวนประสาทอาจารย์ แต่มันเป็นปัญหาทางกายภาพที่เขาแก้ไม่ตกจริงๆ นับตั้งแต่จำความได้ โลกแห่งเวทมนตร์ของเรย์ไม่เคยปรากฏเป็น "แสงสว่าง" หรือ "เสียงร่ายคาถา" ที่สวยงามเหมือนคนอื่น สำหรับเขาแล้ว ทุกครั้งที่มีการใช้มานา มันจะถูกแปลสภาพในสายตาให้กลายเป็นชุดสมการคณิตศาสตร์ที่ซับซ้อนยิ่งกว่ากลไกนาฬิกาจักรกล "ผมได้ยินครับศาสตราจารย์" เรย์ตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพตามแบบฉบับของเขา พร้อมกับยกมือขึ้นเกาแก้มเบาๆ "เพียงแต่ว่า… ถ้าผมท่องคาถาตามตำราที่คุณครูสอน สัมประสิทธิ์ความหนፍแน่นของมานาในอากาศตรงนี้จะติดลบสิบสอง และผลลัพธ์สุดท้ายคือไฟจะไหม้คิ้วของผมเองครับ" "สามหาว!" ศาสตราจารย์มาร์ธาตบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนนักเรียนสะดุ้ง "คาถาบทนี้ใช้กันมาสามร้อยปี ไม่เคยมีใครบอกว่าคิ้วไหม้เพราะท่องคาถา! ถ้าคุณเก่งนักและมองเห็นอะไรที่คนอื่นไม่เห็น งั้นก็ร่ายคาถาให้ฉันดูเดี๋ยวนี้! ถ้าทำไม่ได้ คุณจะถูกปรับตกในการทดสอบภาคปฏิบัติครั้งแรกของปี และอาจารย์ใหญ่จะต้องพิจารณาเรื่องการพ้นสภาพการเป็นนักเรียนของคุณด้วย!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องเรียนทันที บรรยากาศตึงเครียดเสียจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของคนข้างๆ เรย์มองไม้กายสิทธิ์ไม้มะฮอกกานีในมือของตนเอง บนเนื้อไม้นั้นมีร่องรอยของพลังเวทที่ไหลเวียนขัดแย้งกันอย่างรุนแรง ในสายตาของเขา มันไม่ใช่ไม้กายสิทธิ์วิเศษ แต่เป็นสมการกำลังสามที่ตัวแปรค่า $X$ กำลังจะระเบิดออกหากไม่ปรับค่าคงที่ให้สมดุล เขารู้ดีว่ากฎเหล็กของสภานักเรียนและหลักสูตรของโรงเรียนเคร่งครัดเพียงใด การแหกคอกในคาบเรียนแรกแทบจะไม่ต่างอะไรกับการเดินเข้าสู่ลานประหาร แต่นั่นไม่ใช่ทางเลือกที่เขาสนใจ สิ่งที่เรย์สนใจคือความจริงเบื้องหลังตัวเลขเหล่านี้ต่างหาก—ตัวเลขที่บางครั้งก็ซ่อนความลับเกี่ยวกับอดีตที่หาย ไปของเขาเอาไว้ เรย์สูดลมหายใจเข้าลึก and ก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เขายกไม้กายสิทธิ์ขึ้นช้าๆ ไม่ได้ขยับตามท่วงท่ามาตรฐานที่ตำรากำหนด แต่เป็นการวาดเส้นตรงและจุดตัดรากที่สามกลางอากาศอย่างแม่นยำ "ถ้าเช่นนั้น… ขออนุญาตทดลองสมการนี้ดูนะครับ" เรย์พึมพำเบาๆ ไม่ใช่การท่องบทสวดภาษาลาตินโบราณ แต่เป็นการอ่านค่าตัวเลขในใจ *เปรี๊ยะ!* เกิดเสียงประหลาดคล้ายกระแสไฟฟ้าช็อตกลางอากาศ กลุ่มควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นมากะทันหัน ตามด้วยประกายไฟสีครามเข้มที่สว่างวาบจนทุกคนต้องยกมือขึ้นป้องตา แต่มันไม่ใช่ไฟแช็กดวงเล็กๆ แบบที่คาดหวัง ประกายไฟนั้นพุ่งตัวเป็นเส้นเรขาคณิตหมุนวนเป็นเกลียว ทะยานขึ้นไปบนเพดานห้องเรียนก่อนจะสลายตัวกลายเป็นกลุ่มละอองดาวสีทองที่ร่วงหล่นลงมาอย่างงดงามราวกับหิมะในฤดูใบไม้ผลิ สร้างความตื่นตะลึงให้แก่ผู้พบเห็น ทว่า… *ฉับพลันนั้นเอง* รอยร้าวสีดำสนิทก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศราวกับกระจกที่กำลังแตกสลาย มันไม่ใช่ผลลัพธ์ของเวทมนตร์ทั่วไป แต่มันคือช่องว่างของมิติที่เปิดออกด้วยความผิดพลาดทางตรรกะ เอเลน่า ประธานสนักเรียนผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที แววตาที่เคยเรียบเฉยบัดนี้เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เธอมองเห็นรอยร้าวสีดำนั้นกำลังขยายตัวอย่างรวดเร็ว และเสียงเตือนภัยลึกลับบางอย่างก็ดังขึ้นในหัวของเธอเอง—เสียงที่ดังขึ้นเฉพาะกับผู้พื้่นฐานสายเลือดบริสุทธิ์ระดับสูงเท่านั้น [คำเตือนระบบความปลอดภัยสภา: ตรวจพบตัวแปรผิดปกติระดับวิกฤต รหัสผ่าน "สมการศูนย์" กำลังถูกปลดล็อกโดยบุคคลภายนอก] เรย์เบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อจู่ๆ หน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าที่มีตัวหนังสือภาษาจักรกลก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาเอง—หน้าต่างระบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต **[ยินดีต้อนรับ, ผู้ถือครองสมการปฐมภูมิ]** **[ภารกิจลับระดับ SSS: ค้นหาความจริงเบื้องหลังรอยแยกแห่งอาร์เคเมเดียถูกเปิดใช้งานแล้ว]** ก่อนที่เรย์จะทันได้อ่านรายละเอียดทั้งหมด ประตูห้องเรียนไม้สักทองก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ความปรานี ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิทของรองผู้อำนวยการสถาบันก้าวเข้ามาพร้อมกับออร่าเวทมนตร์กดดันที่ทำให้ทุกคนในห้องแทบหยุดหายใจ และสายตานคมกริบคู่นั้นก็พุ่งตรงมาที่เรย์เพียงคนเดียวราวกับเหยื่อในกรงเล็บ "นักเรียนเรย์… คุณไปเอาสูตรคำนวณนั้นมาจากไหน?" รองผู้อำนวยการเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยความหวาดระแวงอย่างปิดไม่มิด ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาบทแรกไปพร้อมกันนะครับ