จุดเริ่มต้นของศูนย์

"ถ้าคิดว่าขยะชิ้นนี้จะรอดพ้นจากเขตแดนเซียนดาบไปได้ คุณก็ประเมินสายตาของอดีตแชมป์โลกต่ำเกินไปแล้วครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องควบคุมระบบจำลองเสมือนจริง แสงไฟสีฟ้าอมเขียวจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าคมคายของชายหนุ่ม นัยน์ตาสีดำสนิทสะท้อนภาพเส้นกราฟสถิติและความเคลื่อนไหวของตลาดซื้อขายไอเทมในเกม *Aetheria* เกม VRMMO แนวแฟนตาซีที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ เรย์ ขยับนิ้วเรียวยาวบนแป้นพิมพ์เชิงกลอย่างแม่นยำ ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความมั่น and เด็ดเดี่ยว เขาไม่ใช่เด็กหนุ่มผู้ไร้เดียงสาที่จะมาวิ่งเล่นในโลกแฟนตาซีเพื่อหาความสนุกสนานยามว่าง แต่เขาคืออดีตโปรเพลเยอร์ผู้เคยเหยียบย่างขึ้นสู่จุดสูงสุดบนเวทีอีสปอร์ตระดับโลก ก่อนจะถูกระบบธุรกิจและความอยุติธรรมของสังกัดเก่าผลักไสให้กลายเป็น "ผู้เล่นอิสระ" ที่ถูกลืมเลือน ความพ่ายแพ้ในอดีตไม่ได้ทำให้เขาอ่อนแอลง ตรงกันข้าม มันกลับหล่อหลอมให้ตรรกะและการวิเคราะห์ของเรย์เฉียบคมยิ่งกว่าใบมีดโกน ในโลกของ *Aetheria* ที่ผู้คนนับล้านต่างแย่งชิงคลาสอาชีพหายากและอุปกรณ์ระดับตำนานตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้าเกม เรย์กลับเลือกเส้นทางที่ไม่มีใครกล้าเดิน "ยืนยันการสร้างตัวละคร... ผู้เล่น 'เรย์' คลาสพื้นฐาน ไร้สังกัด อาชีพ: นักสำรวจไร้ชื่อ" เสียงสังเคราะห์ของระบบดังเตือนขึ้นเบา ๆ ในหูฟังไร้สาย หน้าจอตรงหน้าปรากฏร่างอวตารของตัวละครเริ่มต้น สวมชุดผ้ากระสอบเก่า ๆ และมีเพียงกิ่งไม้แห้งเป็นอาวุธติดตัว ไม่มีสเตตัสโบนัส ไม่มีสกิลติดตัวระดับสูง ไม่มีแม้กระทั่งเงินเริ่มต้นสักโกลด์เดียว ในสายตาของผู้เล่นทั่วไป นี่คือ "ตัวละครขยะ" ที่ต่อให้เล่นจนรากงอกก็คงไม่มีทางก้าวขึ้นไปยืนบนจุดสูงสุดของหุบเขาแห่งผู้กล้าได้ ทว่า เรย์กลับยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจปรากฏขึ้นบนใบหน้า "ระบบไม่ได้สร้างตัวละครที่ไร้ประโยชน์ขึ้นมาหรอกครับ... มันมีแค่คนที่ใช้งานมันไม่เป็นต่างหาก" เขาสูดหายใจเข้าลึก ศาสตราแห่งโลกเสมือนจริงแผ่ซ่านเข้าสู่ประสาทสัมผัส กลิ่นอายของปอและดินชื้นลอยแตะจมูก ทัศนียภาพรอบกายเปลี่ยนจากห้องมืดทึบกลายเป็นมหานครแห่งศิลาสีขาว "ลูเมน" เมืองเริ่มต้นที่เต็มไปด้วยผู้คนขวักไขว่ เสียงพูดคุย เสียงตะโกนซื้อขายไอเทม และเสียงฝีเท้าของเหล่าเกมเมอร์นับพันที่กำลังเร่งรีบมุ่งหน้าไปยังลานล่ามอนสเตอร์ เรย์ก้าวเท้าเดินอย่างมั่นคง ท่ามกลางสายตาดูแคลนของเหล่าผู้เล่นที่สวมชุดเกราะเงาวับเดินสวนทางมา บางคนหัวเราะเยาะเมื่อเห็นสภาพตัวละครเริ่มต้นที่แทบไม่ต่างจากขอทาน แต่นั่นไม่ได้ทำให้จังหวะการก้าวเดินของเขาเปลี่ยนไปแม้แต่น้อย เป้าหมายแรกของเขาไม่ใช่การไปตีมอนสเตอร์เก็บเลเวลแบบคนอื่น แต่คือ "ตลาดมืดใต้ดิน" จุดอับสายตาของระบบที่คนส่วนใหญ่มองข้าม ในขณะที่เรย์กำลังจะก้าวเลี้ยวเข้าสู่ตรอกแคบ ๆ ด้านหลังวิหารศักดิ์สิทธิ์ บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน อุณหภูมิในเกมลดฮวบลงจนเกิดไอสีขาวจากลมหายใจ ระบบนาฬิกากลางของเกมหยุดเดินไปชั่วขณะอย่างไร้สาเหตุ "ช้าก่อน... ผู้เล่นเรย์" เสียงใสกังวานราวกับเสียงกระซิบจากสายลม แต่กลับก้องกังวานอยู่ในห้วงความคิดโดยตรง ดังขึ้นขัดจังหวะ เรย์ชะงักเท้า ดวงตาคมกวาดมองไปรอบตัวอย่างระมัดระวัง มือขวาเผลอกระชับกิ่งไม้แห้งในมือโดยสัญชาตญาณ "ใครนั่น?" ร่างโปร่งแสงของหญิงสาวนางหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศ เธอลอยตัวอยู่เหนือพื้นดินเพียงเล็กน้อย สวมชุดคลุมโบราณสีเงินยวงที่ปักลวดลายดาราจักร ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นลึกล้ำราวกับห้วงอวกาศ แต่มุมปากกลับประดับด้วยรอยยิ้มซุกซนที่ดูขัดกับบรรยากาศอันน่าเกรงขามโดยสิ้นเชิง ริน อาจารย์สาวปริศนาผู้ปรากฏตัวขึ้นอย่างไร้ที่มาที่ไปตั้งแต่วินาทีที่เขาเริ่มล็อกอินเข้าสู่ระบบ "คุณช่างใจร้อนเสียจริงนะ" รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความขี้เล่นไว้ในที "คิดจะใช้คลาสขยะไต่อันดับขึ้นสู่จุดสูงสุดโดยไม่ฟังคำเตือนจาก 'อดีตผู้สร้าง' คนนี้เลยอย่างนั้นหรือครับ?" เรย์หรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้า แม้เขาจะพยายามตรวจสอบข้อมูลของเธอผ่านระบบสิทธิ์แอดมินหรือหน้าต่างสเตตัส ผลลัพธ์ที่ได้มีเพียงความว่างเปล่า ชื่อของเธอเป็นสีเทาเข้ม และไม่มีข้อมูลใด ๆ ปรากฏในฐานข้อมูลของเกมเลยแม้แต่น้อย เธอดูเหมือนตัวละครลับที่ถูกซ่อนไว้ในรอยต่อของโค้ดโปรแกรม "คุณเป็นใครกันแน่? และทำไมถึงต้องมาสนใจผู้เล่นระดับศูนย์อย่างผม" เรย์ถามเสียงเรียบ แต่สายตาสังเกตทุกรายละเอียดการเคลื่อนไหวของเธอ รินหัวเราะคิกคักเบา ๆ เธอเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้เรย์ในระยะประชิด จนกลิ่นหอมจาง ๆ คล้ายดอกไม้ป่าลอยเข้าจมูก ปลายนิ้วเรียวยาวยกขึ้นแตะที่หน้าผากของชายหนุ่มเบา ๆ "เพราะฉันมองเห็น 'ความเป็นไปได้' ที่พวกโง่เขลาในสภาสูงของ Aetheria มองไม่เห็นอย่างไรล่ะ" รินกระซิบเบา ๆ ข้างหู "และตอนนี้... เส้นทางที่คุณกำลังจะเดินต่อไป กำลังจะเปลี่ยนโฉมหน้าของเกมนี้ไปตลอดกาล" ทันทีที่ปลายนิ้วของเธอลดลง หน้าต่างโปร่งใสสีทองอร่ามขนาดยักษ์ก็เด้งขึ้นมากลางอากาศโดยไม่มีปุ่มปิดกั้น เสียงระฆังเตือนกังวานก้องกังวานไปทั่วโสตประสาท พร้อมกับข้อความอักษรสีแดงฉานที่สั่นระริก [แจ้งเตือนระบบระดับสูงสุด: ตรวจพบผู้ถือครอง 'สิทธิ์แห่งปราชญ์นิรนาม'] [ภารกิจลับระดับ SSS: "หมากตัวแรกบนกระดานแห่งเทพเจ้า" ถูกเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการ] [เงื่อนไข: ครอบครองอาณาจักรลูเมนโดยปราศจากกองทัพ ภายในระยะเวลา 30 วัน] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ลบตัวละครถาวรและรีเซ็ตความทรงจำทั้งหมดของผู้เล่น] เรย์นิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่ออ่านเงื่อนไขภารกิจที่ไร้ความปรานีนั้น รินยิ้มกว้าง ดวงตาส่งประกายระยิบระยับราวกับเด็กน้อยที่กำลังสนุกสนานกับของเล่นชิ้นใหม่ "เอาล่ะ... ตาของคุณแล้วล่ะครับ เซียนเกมผู้ปราดเปรื่อง ว่าจะเดินหมากตานี้อย่างไรดี?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาร่วมเดินทางบทแรกด้วยกันนะครับ