รอยร้าวในคฤหาสน์

เสียงเพลทแก้วไวน์กระทบกันแผ่วเบาในห้องโถงจัดเลี้ยงหรูหราใจกลางมหานคร ทว่ามันกลับไม่ได้ยินเข้าโสตประสาทของรินรดาเลยแม้แต่น้อย หญิงสาวในชุดราตรีผ้าไหมสีมรกตเข้ารูปปักคริสตัลระยิบระยับกำลังยืนหลังตรงราวกับเสาเข็ม มือเรียวบางภายใต้ถุงมือผ้าซาตินสีขาวสะอาดกำก้านแก้วแชมเปญแน่นจนข้อต่อปลายนิ้วขึ้นสีขาวซีด เธอคือผู้นำทัพคนใหม่ของอาณาจักรธุรกิจพันล้าน เป็นนักบริหารสาวผู้ถูกขนานนามว่า "มาดามไร้รอยยิ้ม" ผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครหน้าไหนบนโลกใบนี้ ทว่า ในค่ำคืนแห่งการกุศลที่เหล่าไฮโซและนักการเมืองผู้ทรงอิทธิพลต่างพากันเข้ามารุมล้อมเลียแข้งเลียขาเธอนั้น บรรยากาศรอบตัวกลับพลันหนתเยือกและอึดอัดขึ้นมาอย่างกะทันหัน เสียงพูดคุยรอบกายเงียบเสียงลงทีละน้อย ราวกับมีคลื่นพลังงานบางอย่างที่ดึงดูดทุกสายตาให้หันเหไปทางประตูทางเข้าบานใหญ่ที่เปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง รินรดาสัมผัสได้ถึงสันหลังที่เย็นวาบ ขนอ่อนลุกชันขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอเริ่มกระหน่ำรัวด้วยแรงโกรธปนความระแวงที่เธอพยายามกดขี่มันไว้ใต้ใบหน้าเรียบเฉย ที่นั่น... ร่างสูงใหญ่ในชุดสูททักซิโด้สั่งตัดพิเศษสีดำสนิทก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าหนักแน่นแต่นุ่มนวลราวกับพยัคฆ์ร้ายที่กำลังย่างสามขุมเข้าสู่ดินแดนล่าสัตว์ ดวงตาคมกริบดั่งใบมีดโกนซ่อนอยู่ภายใต้แสงไฟสลัว กวาดมองตรงมายังร่างระหงของเธอเพียงผู้เดียว อคิราห์ มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลผู้กุมชะตากรรมของตลาดมืดครึ่งค่อนประเทศ ปรากฏกายขึ้นแล้ว... และรอยยิ้มมุมปากที่เขากำลังยกขึ้นนั้น ช่างเปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยันและอันตรายจนน่าขนพองสยองเกล้า "ยินดีด้วยนะคุณรินรดา สำหรับความสำเร็จก้าวแรกของบริษัทคุณ..." น้ำทุ้มต่ำและทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบกริบของงานเลี้ยง ไม่มีใครกล้าหายใจแรง แม้แต่ประธานสมาคมการกุศลยังต้องถอยร่นหลีกทางให้อย่างหวาดหวั่น อคิราห์เดินตรงเข้ามาหยุดยืนประชิดเบื้องหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างเขากับเธอนั้นใกล้จนกลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงและน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมกรุ่นพุ่งเข้าปะทะจมูก ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือลาดไหล่เปลือยเปล่าของเธอ รินรดาเชิดหน้าขึ้นดื้อดึง ดวงตากลมโตฉายแววแข็งกร้าวราวกับลูกแมวป่าที่จนมุมแต่ไม่ยอมจำนน เธอซ่อนความสั่นเทาไว้ภายใต้รอยยิ้มเยือกเย็นที่ถูกปั้นแต่งขึ้นตามตำรับของมาดามผู้ไร้ความรู้สึก "ขอบคุณค่ะท่านอคิราห์ หวังว่างานเลี้ยงการกุศลในคืนนี้ จะมีเกียรติพอที่จะต้อนรับแขกที่... ไร้ซึ่งมารยาทในการเชิญอย่างคุณนะคะ" เธอสวนกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมบาดลึก อคิราห์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนไปถึงโสตประสาทของหญิงสาว มือหนาข้างหนึ่งยื่นออกไปช้าๆ นิ้วเรียวยาวแข็งแรงเอื้อมมาแตะที่ก้านแก้วแชมเปญในมือเธอ บังคับปลายนิ้วของเธอให้ขยับตามแรงกดดันอันทรงพลังของเขาอย่างจงใจ รินรดารู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ ขยับเขยื้อนร่างกายไม่ได้ดั่งใจนึก "มารยาทเหรอ...?" เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากหยักลึกเกือบจะแนบชิดกับใบหูขาวสะอาด เสียงกระซิบกระพือแผ่วเบาราวกับปีศาจที่กำลังพรากวิญญาณ "สำหรับคนอย่างฉัน ถ้าอยากได้อะไร... ฉันไม่จำเป็นต้องรอให้ใครเชิญหรอกนะรินรดา และที่สำคัญที่สุด... ของเล่นชิ้นไหนที่ฉันหมายตาไว้ ต่อให้ต้องพังมันคามือ ฉันก็ไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนคาบไปกินเด็ดขาด" สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านที่ฉาบไว้ด้วยอำนาจลากไล้จากหลังมือของเธอขึ้นมาตามข้อมือบาง ช้าๆ ทว่าหนักหน่วงราวกับจะตีตราจอง ลมหายใจของรินรดาสะดุดกึก ความโกรธเกรี้ยวตีตื้นขึ้นมาจุกอกจนหน้าอกกระเพื่อมไหว ร่างกายที่เคยแข็งกร้าวกลับร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างน่าประณามเมื่อปะทะเข้ากับรังสีความเร่าร้อนอันดิบเถื่อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขา เธอกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ พยายามจะชักมือกลับและถอยหนี ทว่าอคิราห์กลับไวusกว่า มือแกร่งคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วของเธอ รั้งเข้าหาแนบชิดลำตัวหนาอย่างไร้ความเกรงใจต่อสายตานับร้อยคู่ที่กำลังจับจ้องมายังคนทั้งสอง "อย่าดื้อกับฉัน... คนสวย" เขาเอמהกระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าระอุที่แฝงไปด้วยความปรารถนาอันดิบกระด้าง "เกมเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น และคืนนี้... เธอยังต้องชดใช้สิทธิ์ที่เธอแอบอ้างหนีหน้าฉันมาอีกยาวไกล..." ในวินาทีที่รินรดากำลังจะอ้าปากตอกกลับด้วยถ้อยคำเชือดเฉือน สายตากลับเหลือบไปเห็นการเคลื่อนไหวผิดปกติที่มุมมืดของห้องโถง บอดี้การ์ดมือขวาของอคิราห์ส่งสัญญาณเตือนภัยบางอย่างด้วยสายตา พร้อมกับที่ประตูทางออกทุกบานถูกปิดล็อกลงจากด้านนอกอย่างไร้เสียง... และแสงไฟในห้องโถงก็ดับวูบลงเหลือเพียงแสงไฟสปอตไลท์ดวงเดียวที่สาดส่องลงมาที่ร่างของเธอและเขา ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดิ่งลึกไปในห้วงเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ