ฟื้นตื่นในกองฟาง

กลิ่นฟางข้าวแห้งผสมกับกลิ่นอับชื้นของดินโคลนเตะเข้าจมูกทันทีที่ประสาทสัมผัสกลับมาทำงาน หลินฟางสูดลมหายใจเข้าลึกโดยสัญชาตญาณ ทว่าสิ่งที่ตามมาคือความเจ็บแปล๊บบริเวณหน้าอกและอาการปวดร้าวราวกระดูกจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ความทรงจำอันคุ้นเคยแต่เลือนรางนับสิบปีไหลบ่าเข้ามาในสมองราวกับเขื่อนแตก - ปี 1975 ช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดในชีวิตของเธอ ห้วงเวลาที่เธอถูกตระกูลเฉินและญาติผู้พี่ฝ่ายสามีหลอกใช้จนหมดสภาพ ก่อนจะถูกผลักไสให้มานอนระทมรอความตายอยู่ในกองฟางเก่าๆ ท้ายหมู่บ้านแห่งนี้ "นังนี่มันนอนตายหรือยังวะ? ถ้ามันตายจริงๆ สมบัติชิ้นสุดท้ายของบ้านหลังนั้นคงตกเป็นของพวกเรายากขึ้นส-วะ" เสียงทุ้มห้วนของเฉินหมิงดังลอดเข้ามาจากช่องว่างของประตูไม้ผุๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโลภและความหงุดหงิดระคนกัน ตามมาด้วยเสียงถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างดูแคลน หลินฟางหรี่ตาลงเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบที่เคยอ่อนแอและเต็มไปด้วยคราบน้ำตา บัดนี้กลับฉายแววเยือกเย็นและเฉียบขาดราวกับศัลยแพทย์มือหนึ่งผู้กำลังถือมีดผ่าตัดเตรียมเปิดแผลเน่าเฟะ เธอไม่ใช่หลินฟางผู้อ่อนต่อโลกคนเดิมที่ยอมให้ใครมาเหยียบย่ำอีกต่อไปแล้ว ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้เธอย้อนเวลากลับมาแก้ไขอโศกกรรมครั้งนี้ เธอก็จะใช้โอกาสนี้ถอนรากถอนโคนพวกเหลือบไรให้สิ้นซาก เธอค่อยๆ พยุงร่างอันสะท้านสะเทือนลุกขึ้นยืน มือเรียวปัดเศษฟางออกจากเสื้อผ้าเก่าขาดวิรุฬห์อย่างใจเย็น ความเจ็บปวดจากบาดแผลภายนอกไม่อาจเทียบเท่ากับความแค้นที่สุมอยู่ในอก แต่สิ่งที่สำคัญกว่าการเอาคืนในตอนนี้ คือการรักษาเนื้อตัวและสร้างความมั่นคงให้ตนเองเสียก่อน แกร็ก... เสียงประตูไม้ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เฉินหมิงก้าวเข้ามาในห้องเก็บฟางด้วยท่าทางหยิ่งผยอง สายตากวาดมองร่างของหลินฟางด้วยความรังเกียจราวกับมองเศษขยะ ทว่าเมื่อสบเข้ากับดวงตานิ่งสนิทที่มองตรงมายังเขา เฉินหมิงกลับรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ "ลุกขึ้นได้แล้วนังตัวดี! อย่ามาทำสำออยนอนกินบ้านกินเมือง งานในฟาร์มและแปลงสมุนไพรยังไม่ได้เก็บกวาด ถ้าแกยังอู้ วันนี้ก็ไม่ต้องกินข้าว!" เฉินหมิงขึ้นเสียงขู่ พร้อมกับยื่นมือหยาบกร้านหมายจะเข้ามาผลักไหล่เธอ หลินฟางไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เธอกลับขยับตัวหลบอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใช้มือเรียวปัดข้อมือของอีกฝ่ายออกอย่างแรงด้วยมุมองศาที่แม่นยำจนเฉินหมิงเซถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความตกตะลึง "มือสกปรกๆ แบบนี้ อย่าเอามาแตะต้องตัวฉัน" น้ำเสียงของหลินฟางเรียบสนทน ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ทว่ากลับทรงพลังจนเฉินหมิงถึงกับอ้าปากค้าง "แก... นังสารเลว กล้าดียังไงมาทำกิริยาแบบนี้ใส่ฉัน! ลืมไปแล้วหรือไงว่าพวกฉันคอยเลี้ยงดูข้าวแดงแกมาตลอด ฮึ?" เฉินหมิงหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกขัดใจ ยื่นมือชี้หน้าเธอ "เลี้ยงดู?" หลินฟางแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ข้าวทุกเม็ด สมบัติทุกชิ้นของพ่อแม่ฉัน เป็นพวกแกต่างหากที่ปล้นชิงและสูบเลือดสูบเนื้อไป ขนมปังเน่าๆ กับน้ำต้มผักที่พวกแกโยนให้ฉันกิน มันเรียกว่าการทานทานต่างหากล่ะ เฉินหมิง... จำใส่สมองของแกไว้ให้ดี นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป อย่าหวังว่าใครจะมาเอาเปรียบฉันได้อีกแม้แต่เซนติเมตรเดียว!" บรรยากาศในห้องเก็บฟางพลันเยือกเย็นลงถนัดตา เฉินหมิงจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด ราวกับว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่หลินฟางคนเดิมที่เคยร้องไห้อ่อนแออีกต่อไปแล้ว แต่เป็นปีศาจที่พร้อมจะกลืนกินเขาทั้งเป็น ก่อนที่เฉินหมิงจะได้เอ่ยปากพูดอะไรโต้ตอบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดเสื้อคลุมกันหนาวเก่าๆ ก้าวเข้ามาหยุดยืนขวางทางแสงสว่างจากภายนอก ทว่าบรรยากาศรอบตัวเขากลับอบอุ่นและทรงพลังอย่างประหลาด จางเหว่ย... สามีผู้เงียบขรึมและถูกตระกูลฝ่ายชายกีดกันมาโดยตลอด ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยระคนดุดัน เมื่อเห็นภรรยาของตนยืนเผชิญหน้ากับคนตระกูลเฉินตามลำพัง "ใครกล้าทำอะไรภรรยาฉัน?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่กดดันจนเฉินหมิงต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หลินฟางหันไปมองสามีที่ยืนอยู่เคียงข้าง หัวใจที่เคยด้านชาค่อยๆ อบอุ่นขึ้นอย่างช้าๆ ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะเอ่ยปากบอกเรื่องราวทั้งหมด สายตากลับเหลือบไปเห็นห่อกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าๆ ที่เหน็บอยู่ใต้เสื้อกันหนาวของจางเหว่ย ซึ่งมีคราบเลือดสดๆ ซึมออกมา พร้อมกับกลิ่นสมุนไพรหายากที่โชยเตะจมูก—สมุนไพรล้ำค่าชนิดเดียวกับที่ควรจะสูญพันธุ์ไปจากภูเขานี้เมื่อสิบปีก่อน! จางเหว่ยไปเอาสมุนไพรนี้มาจากไหน? และบาดแผลบนตัวเขานั้น... มาจากเรื่องอะไรกันแน่? ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยกันนะครับ หวังว่าจะชื่นชอบการเริ่มต้นเดินทางครั้งใหม่นี้นะครับ