ฮีลเลอร์ที่ไม่มีใครต้องการ

"นายมันก็แค่เศษขยะราคาถูกที่กินพื้นที่ปาร์ตี้ไปวันๆ เรย์" เสียงของกัปตันกิลด์ 'พยัคฆ์ทมิฬ' ดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงหินที่เต็มไปด้วยคราบเลือดของมอนสเตอร์ระดับบอส เรย์ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าชายร่างยักษ์ผู้ถือโล่ขนาดใหญ่ แสงสีขาวจางๆ จากฝ่ามือของเขาค่อยๆ ดับวูบลง หลังจากที่เขาพยายามร่ายเวทรักษาที่ไร้ผล เพราะมานาในตัวถูกสูบจนเกือบหมดสิ้น บรรยากาศในดันเจี้ยนชั้นที่ 20 บีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นอับชื้นของหินผาส่งผลต่อประสาทสัมผัส เรย์ก้มมองดูมือที่สั่นเทาของตนเอง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความเหนื่อยล้าที่เกาะกินไปถึงกระดูก "ฮีลที่นายร่าย... มันแทบไม่ต่างอะไรกับการเอาน้ำไปรดต้นไม้ที่เหี่ยวแห้งไปแล้ว" หญิงสาวนักธนูในทีมพ่นลมหายใจอย่างสมเพช พลางเก็บคันธนูเข้าฝัก "เราเสียเวลามามากพอแล้วกับการแบกคนไร้ความสามารถอย่างนาย" เรย์เงยหน้าขึ้น สบตาคนทั้งสี่ที่เคยเรียกเขาว่า 'เพื่อนร่วมทีม' แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหวเหมือนในอดีต ความใจดีที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่ลึกราวกับมหาสมุทร เขารู้ดีว่าวันนี้จะมาถึง แต่ไม่คิดว่ามันจะมาในรูปแบบของการถูกทอดทิ้งให้เผชิญหน้ากับบอสที่ยังไม่ตายสนิทเพียงลำพัง "พวกคุณแน่ใจแล้วใช่ไหม?" เรย์เอ่ยถาม เสียงของเขาเรียบนิ่งจนน่าขนลุก "ถ้าผมหยุดร่ายเวทผนึกนี้ บอสตัวนั้นจะหลุดจากการกักขังทันที และระยะห่างที่พวกคุณกำลังเดินออกไป... จะไม่เพียงพอต่อการรอดชีวิต" "ขู่เหรอ?" กัปตันกิลด์หัวเราะร่า เขากระแทกโล่ลงกับพื้นจนฝุ่นฟุ้งกระจาย "นายมันก็แค่ฮีลเลอร์ขยะที่แม้แต่เวทพื้นฐานยังร่ายพลาด อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย" พวกเขาหันหลังให้เรย์ เดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวหลังกลับมามอง ทิ้งให้เขาอยู่กับซากศพของมอนสเตอร์ที่กำลังสั่นสะท้านภายใต้พลังเวทที่เรย์กักขังไว้ด้วยลมหายใจเฮือกสุดท้าย ทันทีที่เสียงฝีเท้าของคนเหล่านั้นหายลับไปในความมืด ความเงียบงันก็เข้าปกคลุม เรย์ทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นหินที่เย็นเฉียบ เขาไม่ได้พยายามร่ายเวทรักษาอีกต่อไป แต่กลับหลับตาลง สัมผัสถึงกระแสพลังเวทสีขาวบริสุทธิ์ที่ไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือด ซึ่งเป็นสิ่งที่โลกนี้มองว่าเป็นเพียง 'พลังซัพพอร์ต' อันไร้ค่า แต่ในความมืดมิดของจิตใจนั้นเอง เสียงเครื่องจักรที่เย็นชาและไร้อารมณ์ก็ดังก้องขึ้น [ตรวจพบความปรารถนาอันแรงกล้าในจิตวิญญาณ] [เงื่อนไขครบถ้วน: ถูกทอดทิ้งในสภาวะวิกฤต, จิตใจที่ไร้ความปราณีต่อศัตรู] [ระบบ 'หมัดเทวะแรงก์ SSS' เริ่มต้นการติดตั้ง...] [คำเตือน: กระบวนการนี้จะเปลี่ยนพลังเวทสายขาวของคุณ ให้กลายเป็นพลังทำลายล้างกายภาพ 10,000%] เรย์ลืมตาขึ้น ดวงตาสีเข้มของเขาเปลี่ยนเป็นประกายสีทองวาวโรจน์ พลังเวทที่เคยอ่อนนุ่มกลับกลายเป็นความร้อนแรงที่เผาไหม้กล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกาย เขาไม่ได้รู้สึกว่าตนเองเป็นฮีลเลอร์อีกต่อไป เขารู้สึกเหมือนเป็น 'เครื่องจักรสังหาร' ที่รอเวลาปลดปล่อย ด้านหลังของเขา... บอสระดับราชันย์กระดูกที่ควรจะตายไปแล้ว กลับพุ่งทะยานขึ้นมาด้วยความโกรธแค้น กรงเล็บแหลมคมพุ่งตรงมาที่หลังของเขาด้วยความเร็วสูง แต่เรย์ไม่ได้ขยับหนี เขาลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า หมุนไหล่ที่ตึงเครียด ก่อนจะกำหมัดแน่นจนเกิดเสียงลั่นของกระดูก "ขอบคุณที่ทิ้งผมไว้..." เรย์พึมพำเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก "เพราะตอนนี้... ผมไม่ต้องคอยรักษาพวกขยะพวกนั้นอีกต่อไปแล้ว" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ จากฝั่งที่กลุ่มกิลด์พยัคฆ์ทมิฬเดินจากไปก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง แต่ไม่ใช่เสียงของพวกมัน มันคือเสียงฝีเท้าที่สง่างามและเปี่ยมไปด้วยแรงกดดันมหาศาล เงามืดตรงหน้าปรากฏร่างของหญิงสาวในชุดเกราะสีเงินวาววับ เธอถือดาบยาวที่ปลายใบมีดหยดไปด้วยเลือดของปีศาจ เธอคือเอลิน่า หัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่งที่ใครต่อใครต่างก็เกรงขาม ดวงตาสีมรกตของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นเรย์ยืนเผชิญหน้ากับบอสเพียงลำพัง "นั่นนายกำลังทำอะไรอยู่?" เอลิน่าเอ่ยถาม น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความสงสัยและประหลาดใจเมื่อเห็นออร่าที่แผ่ออกมาจากตัวเรย์ ก่อนที่เรย์จะได้ตอบโต้อะไร กรงเล็บของบอสก็ฟาดลงมาถึงศีรษะของเขา แต่มือข้างหนึ่งของเขากลับคว้ากรงเล็บนั้นไว้ได้อย่างง่ายดายด้วยมือเปล่า! เสียงกระดูกของบอสที่แตกละเอียดดังลั่นไปทั่วโถงถ้ำ เรย์ไม่ได้ใช้เวทรักษา แต่มือของเขากำลัง 'บดขยี้' เกราะของบอสให้กลายเป็นผุยผงด้วยพลังงานบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัว เอลิน่าชะงักงัน เธอไม่เคยเห็นฮีลเลอร์คนไหนแสดงพลังในรูปแบบนี้มาก่อน มันคือพลังที่ทำลายทุกกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้! หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับการเริ่มต้นเส้นทางสายใหม่ของเรย์นะครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตาม "หมอเทวะแรงก์ SSS" ด้วยใจจริงนะครับ