กลิ่นดินปืนและกฎห้ามก้าวก่าย

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นดินปืนอบอวลอยู่ในอากาศแคบๆ ของห้องใต้ดินที่แทบไม่มีแสงสว่าง กวินขยับแว่นสายตาที่เบี้ยวเล็กน้อย มือของเขาถือปืนกระบอกเล็กไว้แน่นขณะที่ปลายกระบอกปืนชี้ไปทางร่างสูงใหญ่ที่นั่งพิงกำแพงหินอยู่อีกฝั่ง “ถ้าขยับอีกนิด ผมจะถือว่าคุณเป็นผู้บุกรุก และกระสุนนัดนี้จะฝังลงในจุดที่ทำให้คุณเลิกหายใจไปตลอดกาล” เสียงของกวินเย็นเฉียบ ผิดกับเหงื่อกาฬที่ผุดซึมตามไรผม เขาเป็นนักวิเคราะห์ข้อมูลที่เกลียดความไม่แน่นอนเข้าไส้ แต่ตอนนี้เขากลับต้องมาติดอยู่ใน ‘เซฟเฮาส์’ ที่ควรจะเป็นที่ปลอดภัยกับ ‘มือสังหาร’ ที่เพิ่งกระชากตัวเขามาจากนรกเมื่อยี่สิบนาทีก่อน ชายที่ถูกเรียกว่าเดลเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเข้มดุดันคู่นั้นหรี่ลงมองเขา ราวกับพยายามจะนึกว่าคนตรงหน้าคือใคร ลำตัวซีกซ้ายของเขามีรอยฉีกขาดของเสื้อแจ็คเก็ตหนังเผยให้เห็นบาดแผลฉกรรจ์ เลือดสีเข้มไหลซึมออกมาไม่หยุด “คุณเป็นใคร” เดลถาม เสียงแหบพร่าและทุ้มต่ำ “และทำไมถึงต้องชี้ปืนมาที่ผม ทั้งที่ผมเป็นคนพาคุณมาที่นี่” “คำถามนั้นผมควรเป็นคนถามคุณมากกว่า” กวินก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่ลดปืนลง “คุณจำชื่อผมไม่ได้จริงๆ หรือแค่เล่นละคร? แผนที่จุดนัดพบนี้มีแค่เราสองคน แต่พอเจอหน้า คุณกลับมองผมเหมือนคนแปลกหน้า... หรือว่าสมองของคุณมันมีปัญหาหลังจากโดนยิง?” เดลแค่นหัวเราะในลำคอ แต่มันกลายเป็นเสียงไอโขลกจนตัวงอ เขาพยายามจะยันกายลุกขึ้นแต่บาดแผลที่หน้าท้องทำเอาเจ้าตัวเซถลา กวินสบถเบาๆ ก่อนจะจำใจวางปืนลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ แล้วพุ่งเข้าไปคว้าแขนเดลไว้ ความรู้สึกที่สัมผัสได้คือความร้อนผ่าวจากผิวหนังของอีกฝ่าย “อย่าสะเออะขยับ ถ้าไม่อยากเลือดหมดตัวตายก่อนจะได้รู้ว่าผมเป็นใคร” “ปากจัดนักนะ” เดลขบกรามแน่น สายตาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของกวิน “ผมจำไม่ได้ว่าคุณชื่ออะไร แต่ผมจำได้ว่า... คุณไม่ใช่ศัตรู ไม่อย่างนั้นผมคงไม่ปล่อยให้คุณเข้าใกล้ในระยะประชิดแบบนี้” กวินชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะด้วยความหงุดหงิดผสมความวูบไหว เขาเริ่มจัดการฉีกเสื้อของอีกฝ่ายออกเพื่อดูแผล รอยสักรูปปีกนกอินทรีสีดำสนิทบนแผงอกของเดลตัดกับสีผิวที่ซีดเผือดเพราะเสียเลือด รอยสักนั้นดูดุดันและอันตราย แต่กลับทำให้กวินละสายตาไม่ได้ “ถอดเสื้อออกให้หมด” กวินออกคำสั่งเสียงเรียบ “ผมจะทำแผลให้ แต่หลังจากนี้... คุณกับผมเรามีกฎเหล็กที่ต้องจำให้ขึ้นใจ” เดลยอมถอดเสื้อแจ็คเก็ตออกอย่างว่าง่าย แม้แววตาจะยังดูสับสน แต่ความนิ่งสงบที่ฉาบไว้บนใบหน้ากลับทำให้เขาดูเหมือนเสือที่กำลังพักผ่อน กวินเริ่มลงมือเช็ดล้างแผลอย่างชำนาญ มือของเขาสั่นเล็กน้อยยามที่นิ้วเผลอไปแตะโดนกล้ามเนื้อท้องที่เกร็งตัวแน่นของอีกฝ่าย “กฎอะไร?” เดลถามพลางจ้องหน้าคนตัวเล็กกว่าไม่วางตา “หนึ่ง ห้ามถามเรื่องอดีตของผม สอง ห้ามแตะต้องของส่วนตัวของผม และข้อสาม...” กวินเงยหน้าขึ้นสบตา “อย่าก้าวก่ายชีวิตกันเกินหน้าที่มือปืนกับนักวิเคราะห์ข้อมูล เรามาอยู่ที่นี่เพื่อรอเวลาออกไปจากเมืองนี้เท่านั้น” “ดูเหมือนคุณจะไม่อยากอยู่กับผมขนาดนั้น” เดลขยับตัวเข้าใกล้ขึ้นจนกวินสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนๆ “แต่กวิน... ถ้าผมจำคุณไม่ได้ แล้วทำไมหัวใจของผมถึงเต้นแรงทุกครั้งที่เห็นคุณพยายามทำตัวเย็นชาใส่กันล่ะ?” กวินชะงักค้าง มือที่กำลังปิดผ้าพันแผลหยุดสนิท เขาไม่เคยเจอสถานการณ์ไหนที่รับมือยากเท่านี้มาก่อน การเผชิญหน้ากับความตายยังง่ายกว่าการเผชิญหน้ากับแววตาที่เหมือนจะจำอะไรบางอย่างได้ แต่ก็จำไม่ได้ของชายตรงหน้า ความเงียบเข้าปกคลุมเซฟเฮาส์ มีเพียงเสียงฝนที่เริ่มตกกระทบหลังคาสังกะสีด้านนอก แต่แล้ว... เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเซฟเฮาส์ ตามด้วยเสียงกระชากกลอนประตูที่พังลงมาอย่างแรง กวินรีบคว้าปืนบนโต๊ะ เดลดีดตัวขึ้นยืนแม้จะเจ็บแผล ทว่าก่อนที่พวกเขาจะทันได้ตั้งตัว ประตูเซฟเฮาส์ก็ถูกพังเข้ามาจนฝุ่นตลบ ชายชุดดำสามคนก้าวเข้ามาพร้อมปืนที่เล็งตรงมาที่พวกเขา และคนที่เดินนำหน้าเข้ามานั้น... คือคนที่กวินไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ “เซอร์ไพรส์” เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากเงามืดหลังกลุ่มชายชุดดำ “ไม่นึกเลยนะว่ามือปืนระดับท็อปกับนักวิเคราะห์อัจฉริยะ จะมานั่งเล่นขายของกันอยู่ในรูหนูแบบนี้” กวินตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยดี มันคือคนที่เขาพยายามหนีมาตลอดทั้งชีวิต ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเส้นทางอันตรายนี้ไปพร้อมกับผมครับ แล้วพบกันในตอนหน้าครับผม! **ดาร์กไนท์**