เล่ห์เหลี่ยมคนเคยจน

"จะเอายังไง ยัยตัวดี? หรือจะต้องให้ฉันไปประกาศให้คนทั้งตลาดรู้ว่าพ่อแม่เธอหนีหนี้จนตรอก แถมตัวเธอเองยังเคยเป็นแค่เด็กนั่งดริینکจนๆ ที่วิ่งโร่ไปนอนกับเศรษฐีแก่ๆ เพื่อแลกกับเงินไม่กี่บาท!" เสียงตะคอกหยาบโลนของ 'เสี่ยชัย' ดังลั่นห้องอาหารกึ่งคาเฟ่สุดหรูใจกลางย่านธุรกิจ แม้สถานที่แห่งนี้จะตกแต่งด้วยสไตล์มินิมอลโมเดิร์นที่ดูแพงระยับ แต่กิริยาและคำพูดของชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยสวมทองเส้นเท่าโซ่ล่ามควายกลับทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะวีไอพีกลายเป็นตลาดสดชั้นต่ำในพริบตา ลินินวางแก้วชาออร์แกนิกราคาแพงลงบนจานรองอย่างเชื่องช้า เสียงกระทบกันเบาหวิวของเซรามิกเนื้อดีตัดกับความเงียบงัดที่เธอจงใจสร้างขึ้น เธอยังคงรักษาท่าทีสง่างาม ใบหน้ารูปไข่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบาแต่เฉี่ยวคม ดวงตากลมโตคู่สวยไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันระยิบระยับด้วยประกายความขบขันราวกับกำลังมองดูลิงในสวนสัตว์ที่กำลังดิ้นรน ในชาติก่อน... ผู้ชายคนนี้คือฝันร้ายที่สุดในชีวิตช่วงที่ครอบครัวล้มละลาย เสี่ยชัยเป็นเจ้าหนี้เงินกู้นอกระบบที่ตามราวี ข่มขู่ และทำลายศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของเธอจนแทบไม่เหลือชิ้นดี มันเคยฉีกกระชากเอกสารทรัพย์สินชิ้นสุดท้ายของแม่เธอต่อหน้าต่อตา และหัวเราะเยาะด้วยความสะใจเมื่อเห็นเธอคุกเข่าร้องขอความเมตตา แต่ทว่า ในชาตินี้... เกมมันเปลี่ยนไปแล้วค่ะ "พูดจบหรือยังคะ, เสี่ยชัย?" ลินินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากกลับทำให้คนมองรู้สึกหนาวสันหลังวาบอย่างประหลาด "อีเด็กนี่! แกกล้าดียังไงมาทำหน้าแบบนี้ใส่ฉัน! เงินสิบล้านพร้อมดอกเบี้ยเบ็ดเสร็จวันนี้ ถ้าไม่มีจ่าย ก็เตรียมตัวเอาตัวเข้าขัดดอกซะดีๆ!" เสี่ยชัยตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ลูกน้องร่างยักษ์อีกสองคนที่ยืนประกบอยู่ด้านหลังขยับตัวเข้ามาใกล้ ทำท่าจะเอื้อมมือมาคว้าไหล่บอบบางของเธอ ทว่า... ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วหยาบกร้านนั้นจะแตะโดนเนื้อตัวของลินิน ร่างสูงสง่าของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางอย่างรวดเร็ว "ถ้ารังเกียจที่จะใช้มือสกปรกนั่นหยิบเงิน ก็ลองใช้มือข้างนั้นหยิบเศษเหรียญจากพื้นดินดูไหมล่ะครับ เผื่อสมองทึบๆ ของพวกคุณจะคิดอะไรได้ดีขึ้น" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจแต่เย็นเยียบจนถึงกระดูกดำดังขึ้น พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจากตัว 'คิรากร' ชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปเนี๊ยบกริบ เขาปรายตามองลูกน้องของเสี่ยชัยด้วยแววตาดุจพญาอินทรีที่กำลังมองเหยื่อ นิ่งสนิทแต่น่ากลัวจนอีกฝ่ายต้องชักมือกลับโดยอัตโนมัติ ลินินช้อนตามองชายหนุ่มที่ยืนบังลมบังฝนให้เธออยู่ข้างกาย มุมปากหยักลึกของคิรากรที่มักจะเรียบตึงเสมอ บัดนี้กลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยยามที่หันมาสบตากับเธอ เป็นรอยยิ้มที่มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่ามันซ่อนความคลั่ง รักและความดุดันระดับไหนไว้เบื้องหลัง "คุณ... คุณมันใครวะ! อย่ามาเสือกเรื่องนี้! นี่มันหนี้สินระหว่างกู―" เสี่ยชัยชี้หน้าคิรากรด้วยความโมโห แต่ยังพูดไม่ทันจบประโยค ประตูห้องอาหารส่วนตัวก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับกลุ่มชายชุดดำนับสิบคนที่เดินเรียงแถวเข้ามาปิดล้อมพื้นที่ทั้งหมดไว้ในพริบตา ตามด้วยชายวัยกลางคนสวมแว่นตา กรอบทอง ท่าทางเป็นนักกฎหมายมืออาชีพ ที่เดินตรงเข้ามาโค้งคำนับให้ลินินอย่างนอบน้อม "คุณลินินครับ เอกสารการซื้อหนี้ทั้งหมด และคำสั่งอายัดทรัพย์สินของบริษัท 'ชัยวัฒน์ คอนสตรัคชัน' ถูกดำเนินการเสร็จสิ้นตามที่คุณต้องการแล้วครับ" ทนายความหนุ่มยื่นแฟ้มเอกสารสีดำสนิทให้ ลินินรับมาเปิดดูผ่านๆ ดวงตาคู่สวยกวาดมองตัวเลขและตราประทับทางกฎหมายด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเสี่ยชัยที่ตอนนี้ใบเริ่มซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มกรอบหน้า "สะ... เส้นสายอะไรวะ? เป็นไปไม่ได้! แกเป็นแค่เด็กกระจอก..." เสี่ยชัยละล่ำละลักเสียงสั่น "เด็กกระจอกอย่างฉัน... ตอนนี้คงมีปัญญาซื้อบริษัทรับเหมาห่วยๆ ของเสี่ยได้ทั้งบริษัทด้วยเงินสดในบัญชีล่ะมั้งคะ" ลินินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอก้าวเข้าไปใกล้เสี่ยชัยทีละก้าว ช้าๆ ทว่ามั่นคง กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมผสานกับออร่าความมั่งคั่งแผ่กระจายจนอีกฝ่ายต้องถอยหลังกรูด "จำได้ไหมคะ... ที่เสี่ยเคยพูดไว้ว่า คนเราถ้าไม่มีเงิน ก็ไม่ต่างอะไรกับสุนัขข้างถนน..." ลินินหยุดยืนตรงหน้าเขา รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏชัดบนใบหน้าสวยเฉี่ยว "ตอนนี้เสี่ยลองก้มลงมองตัวเองในกระจกเงาสิคะ ว่าระหว่างฉันกับเสี่ย ใครกันแน่ที่กำลังจะกลายเป็นหมาข้างถนนตัวจริง" "แก... อีเด็กเวร!" เสี่ยชัยบันดาลโทสะ เงื้อมมือหมายจะตบลงบนใบหน้าของลินินด้วยความคับแค้นใจ *พรึ่บ!* หมัดเหล็กของคิรากรคว้าข้อมือของเสี่ยชัยไว้กลางอากาศได้อย่างแม่นยำ แรงบีบที่หนักหน่วงทำเอาเสียงโหยหวนหลุดออกจากปากชายพุงพลุ้ยทันที กระดูกข้อมือแทบจะแหลกคามือของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล "ถ้าไม่อยากให้มือข้างนี้ใช้งานไม่ได้ไปตลอดชีวิต ก็ไสหัวออกไปจากสายตาของเธอซะ" คิรากรสะบัดข้อมือของเสี่ยชัยออกอย่างไร้เยื่อใยราวกับปัดฝุ่น เสี่ยชัยเซถลาล้มไม่เป็นท่า ลูกน้องรีบเข้าไปประคองนายของตนด้วยความลนลาน ลินินมองภาพนั้นด้วยแววตาเย็นชา ไร้ความสงสาร ไร้ความเห็นใจ มีเพียงความสะใจที่ได้ชำระบัญชีแค้นในอดีตอย่างงดงาม "อ้อ เกือบลืมไปค่ะ..." ลินินเอ่ยขึ้นเบาๆ ขณะที่เสี่ยชัยกำลังจะถูกลากตัวออกไป "ดอกเบี้ยที่เสี่ยเคยขูดรีดฉันไว้เมื่อชาติ... อ๋อ หมายถึงเมื่อก่อนหน้านี้ ฉันขอคิดทบต้นทบดอกคืนให้หมดเลยนะคะ หวังว่าบริษัทใหม่ที่ฉันเพิ่งซื้อต่อจากหนี้ของเสี่ย จะพอเอาไว้ให้เสี่ยประทังชีวิตไปได้สักอาทิตย์สองอาทิตย์นะ" เสี่ยชัยหันกลับมามองเธอลอดแว่นตาที่เบี้ยว เบ้าหน้าบิดเบี้ยวด้วยความแค้นเคืองและหวาดกลัวสุดขีด เขากัดฟันกรอดแต่ไม่กล้าแม้แต่จะเอמהอะไออกมาอีกเมื่อสบเข้ากับสายตาดุจมัจจุราชของคิรากรที่ยืนซ้อนหลังลินินอยู่ เมื่อกลุ่มคนน่ารำคาญถอยร่นออกไปจนลับตา บรรยากาศในห้องอาหารก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ลินินถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ความอึดอัดที่สะสมมานานนับปีในที่สุดก็ถูกปลดปล่อยออกไปจนหมดสิ้น เธอหันกลับไปมองชายหนุ่มผู้เป็นสามีในนาม (แต่พฤติกรรมเกินเลยไปไกลแล้ว) คิรากรกำลังมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา มุมปากหยักระบายยิ้มอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย มือหนายื่นมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาเคลียแก้มให้อย่างเบามือ "จัดการคนพวกนี้เสร็จแล้ว... สนใจไปเซ็นสัญญาซื้อเกาะส่วนตัวเป็นของขวัญฉลองความรวยเพิ่มอีกสักแห่งไหมครับ คุณหญิงภรรยา?" ลินินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอเอียงแก้มแนบฝ่ามืออุ่นของเขาอย่างเป็นกันเอง ดวงตาคู่คมประกายระยับด้วยความท้าทาย "ถ้าเป็นคุณเป็นคนเปย์... ฉันไม่เคยปฏิเสธอยู่แล้วค่ะ" ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะหวานซึ้ง เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าจากโทรศัพท์มือถือราคาแพงบนโต๊ะก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* ลินินหยิบมันขึ้นมาเปิดดูเพียงแวบเดียว รอยยิ้มบนใบหน้าก็ชะงักค้างทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งและภาพถ่ายที่แนบมากับข้อความ นั่นคือภาพของ 'นลินดา' นางเอกโลกสวยที่ควรจะหมดอนาคตไปแล้ว กำลังยืนถือเอกสารสำคัญบางอย่างอยู่หน้าห้องทำงานส่วนตัวของเธอ พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ส่งตรงเข้ามาขู่ขวัญ... *[ระวังตัวไว้ให้ดีนะลินิน ของมีค่าที่สุดในพอร์ตหุ้นหมื่นล้านของคุณ... ตอนนี้มาอยู่ในมือฉันเรียบร้อยแล้ว]* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ชาเขียวแก้วร้าย" มาโดยตลอดนะคะ!