เงาที่ไม่มีวันหายไป

"โลกใบนี้ช่างเปราะบางเสียเหลือينะครับ... อาเรีย" เสียงทุ้มต่ำที่ลอยละล่องอยู่ท่ามกลางความเงียบงันของยอดหอคอยบัญชาการสูงสุด ไม่ได้ต้องการคำตอบ มันเป็นเพียงการพึมพำกับสายลมที่พัดผ่านรอยแยกมิติ ซึ่งบัดนี้ได้ปิดตายลงอย่างสมบูรณ์แล้ว ร่างสูงโปรดในชุดโค้ทสีดำสนิททอดสายตามองลงไปยังมหานครเบื้องล่าง แสงไฟระยิบระยับของตึกสูงระฟ้าดูราวกับกลุ่มดาวที่ถูกมนุษย์กักขังไว้บนพื้นดิน ไม่มีใครรู้ ไม่มีใครจำได้อีกแล้วว่าเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน มนุษยชาติเพิ่งยืนอยู่บนปากเหวแห่งการสูญพันธุ์ อาเรีย ในชุดฮันเตอร์แรงก์ A ที่บัดนี้ไร้ซึ่งคราบเลือดและรอยแผลเป็นจากการต่อสู้ เธอยืนพิงกำแพงหินอ่อนเย็นเฉียบ แววตาคู่สวยมองแผ่นหลังกว้างที่แบกรับภาระของจักรวาลไว้ทั้งหมดด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะบรรยาย "นายกําลังทำให้ตัวเองกลายเป็นตำนานที่ถูกลืมนะ เรย์" เสียงของเธอนุ่มนวล แต่แฝงด้วยความกังวลจางๆ "พวกสมาคมฮันเตอร์กำลังสร้างอนุสาวรีย์ทองคำเพื่อสดุดี 'ผู้กอบกู้' แต่เจ้าของชื่อจริงๆ กลับยืนหลบอยู่แต่ในเงา... นายไม่รู้สึกอะไรเลยหรือ?" เรย์ค่อยๆ หันกลับมา รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตาสสีดำสนิทคู่นั้นยังคงลุ่มลึกและว่างเปล่า ราวกับห้วงอวกาศที่ไม่มีวันสิ้นสุด "อนุสาวรีย์สร้างขึ้นเพื่อให้คนเป็นมีความหวัง อาเรีย... ไม่ใช่ให้คนตายได้พักผ่อน" เรย์ก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาใกล้ "ผมพอแล้วกับคำสรรเสริญเยินยอ ตอนที่ผมเป็นแค่ฮันเตอร์แรงก์ F ขยะที่พวกมันเหยียบย่ำ ไม่มีใครแม้แต่จะชายตาแล... โลกใบนี้ยุติธรรมเสมอ มันรักผู้ชนะ และเกลียดความอ่อนแอ ผมแค่วางตัวให้อยู่ในจุดที่เหมาะสม" "จุดที่เหมาะสม... คือการเป็นเงาที่คอยค้ำจุนโลกที่โง่เขลานี้เอาไว้เนี่ยนะ?" อาเรียถอนหายใจยาวนาน เธอยื่นมือไปแตะแขนเสื้อสีดำของเขาเบื้องหน้า "นายเปลี่ยนไปมากเรย์ จากเด็กหนุ่มที่เต็มไปด้วยความแค้น... ตอนนี้ นายกลายเป็นอะไรไปแล้ว?" "ผมก็ยังเป็นผม... แค่มีภาระที่ต้องดูแลเพิ่มขึ้นเท่านั้นเองครับ" เรย์ตอบรับสั้นๆ ก่อนที่เงาเบื้องหลังของเขาจะเริ่มสั่นไหว กองทัพเงาที่เคยบดขยี้กองทัพปีศาจจากมิติที่ 9 ค่อยๆ ละลายหายไปกับพื้นดิน ราวกับพวกมันไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง ยกเว้นเพียงเงาร่างของอัศวินและมังกรที่ยังคงซ่อนเร้นอยู่ในมิติเร้นลับเพื่อรอคอยคำสั่ง บรรยากาศรอบตัวเงียบงันลงอีกครั้ง ความกดดันมหาศาลจากระบบที่เคยบังคับให้เรย์ต้องฆ่าเพื่อความอยู่รอด บัดนี้ได้มลายหายไป สเตตัสวินโดว์สีฟ้าที่เคยกระพริบเตือนด้วยความตาย ได้ถูกแทนที่ด้วยความว่างเปล่าที่อิสระเสรี ระบบถูกลบ2ล้างด้วยมือของเขาเองแล้ว เรย์ไม่ใช่ทาสของระบบอีกต่อไป แต่เขาคือผู้กำหนดกฎเกณฑ์แห่งเงาด้วยตนเอง หลายเดือนผ่านไป... ชื่อของ "เรย์" กลายเป็นเพียงตำนานเล่าขานในหมู่ฮันเตอร์รุ่นใหม่ เด็กหนุ่มสาวต่างพากันกราบไหว้รูปปั้นทองคำของฮันเตอร์ปริศนาผู้ปิดผนึกประตูมิติสุดท้าย ทว่าไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า ในยามวิกาลที่ความมืดโรยรา ร่างในชุดโค้ทสีดำจะปรากฏตัวขึ้นเงียบๆ บนยอดตึกสูง เพื่อคอยกวาดล้างภัยคุกคามระดับประเทศที่เล็ดลอดเข้ามา ก่อนที่สมาคมฮันเตอร์จะทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำ ไม่มีชื่อ ไม่มีรางวัล ไม่มีแม้แต่คำขอบคุณ แต่เรย์ไม่ต้องการสิ่งเหล่านั้น เขายืนอยู่ ณ จุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารของจักรวาล ไม่ใช่ในฐานะผู้ปกครองที่ใช้อำนาจกดขี่ แต่เป็น "ผู้เฝ้ามอง" ที่คอยปกป้องสมดุลของโลกใบนี้จากในมุมมืดที่ไม่มีใครเอื้อมถึง อาเรียเลือกที่จะเดินออกจากวงการฮันเตอร์ เธอกลายเป็นอาจารย์สอนพิเศษคอยอบรมฮันเตอร์รุ่นใหม่ให้รู้จักความเมตตาและความแข็งแกร่งที่แท้จริง โดยที่เธอก็ยังคงแอบส่งข่าวคราวให้เรย์อยู่เสมอ แม้จะรู้ดีว่า ชายหนุ่มคนนี้มองทะลุผ่านทุกสิ่งไปถึงอนาคตหมดแล้ว ในค่ำคืนที่ดวงจันทร์เต็มดวง เรย์นั่งไขว่ห้างอยู่บนบัลลังก์แห่งเงาที่ซ้อนทับอยู่มิติคู่ขนาน สายตาคมกริบมองทะลุกำแพงแห่งกาลเวลาไปยังจักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาล ที่ซึ่งยังมีดวงดาวอีกนับล้านดวงและความมืดมิดอีกมากมายรอคอยการพิพากษา กองทัพเงายังคงสงบนิ่งอยู่เบื้องหลัง ความภักดีของพวกมันไม่มีวันเสื่อมคลาย เช่นเดียวกับคำสัญญาที่เรย์ให้ไว้กับตัวเอง "ไม่ว่าความมืดจะคืบคลานมาจากมุมไหนของจักรวาล..." เรย์พึมพำกับความว่างเปล่า รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้า "...พวกมันจะต้องผ่านเงาของผมไปให้ได้เสียก่อน" และนั่นคือเรื่องราวทั้งหมด... ตำนานของฮันเตอร์ขยะที่ก้าวขึ้นสู่บัลลังก์จ้าวแห่งกองทัพไร้เงา ผู้ซึ่งเลือกที่จะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในการเป็น 'เงา' ที่โลกไม่มีวันลืมเลือน ตราบจนนิรันดร์ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและความมืดมิดมาด้วยกันจนถึงหน้าสุดท้ายนี้นะครับ