ศพที่ปราศจากวันตาย

กลิ่นฟอร์มาลีนที่อบอวลอยู่ในอากาศยามค่ำคืนของห้องดับจิตแห่งนี้ไม่เคยทำให้ ดร.กวินท์ รู้สึกระคายจมูกเท่ากับ 'กลิ่น' อื่นที่เขากำลังสัมผัสได้ในวินาทีนี้ มันไม่ใช่กลิ่นความตายที่คุ้นเคย แต่มันคือกลิ่นของกำยานเก่าเก็บผสมกับสนิมเหล็กที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่รอบเตียงเหล็กเย็นเฉียบ เขาก้มลงมองร่างบนเตียงด้วยสายตาที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง มือภายใต้ถุงมือยางสีขาวสะอาดสะอ้านแตะลงบนผิวหนังสีซีดเผือดของผู้ตาย ชายวัยกลางคนผู้นี้ไม่มีรอยฟกช้ำ ไม่มีบาดแผลฉกรรจ์ ไม่มีการแตกหักของกระดูก และที่สำคัญที่สุด... ดวงตาคู่นั้นยังคงเบิกโพลง ราวกับกำลังเพ่งมองบางสิ่งที่อยู่เหนือเพดานห้องขึ้นไปอีกชั้นหนึ่ง "คุณกำลังมองหาสาเหตุการตายจากมวลสารทางชีวภาพอยู่หรือคะ ดร.กวินท์?" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย้าแหย่ดังมาจากมุมมืดของห้อง กวินท์ไม่ได้สะดุ้ง เขาขยับแว่นสายตาเพียงเล็กน้อยก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดที่ดูไม่เข้ากับสถานที่แห่งนี้เลยแม้แต่น้อย "ผมไม่ได้มองหาสิ่งที่ 'หาไม่เจอ' ครับ เรย์" กวินท์เอ่ยเสียงเรียบ "ผมกำลังพิจารณาความผิดปกติของชั้นผิวหนัง รอยสักพวกนี้... มันไม่ได้ถูกสักด้วยเข็มธรรมดา" เรย์ก้าวออกมาจากเงามืด แสงไฟนีออนที่กะพริบถี่ๆ สะท้อนให้เห็นรอยยิ้มที่มุมปากอย่างผู้มีชัย เขาเดินวนรอบเตียงช้าๆ เหมือนนักล่าที่กำลังหยอกเย้าเหยื่อ ก่อนจะหยุดลงตรงหน้ากวินท์ ระยะห่างที่ใกล้เกินควรทำให้กวินท์ต้องขยับตัวถอยหลังหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ "อักขระพันธนาการดวงวิญญาณ" เรย์กระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าและเปี่ยมด้วยนัยยะลึกลับ "ไม่ใช่รอยสัก แต่มันคือ 'การจารึก' บนชั้นเนื้อเยื่อชั้นในสุด คนผู้นี้ไม่ได้ตายด้วยหัวใจหยุดเต้น หรือสารพิษในกระแสเลือดหรอกค่ะดร. แต่เขาตายเพราะ 'ถูกพรากตัวตน' ออกไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงเปลือกที่เปื้อนหมึกอาคม" "นั่นเป็นคำอธิบายของคนที่ไม่มีตรรกะรองรับ" กวินท์แค่นยิ้ม มุมปากของเขาเหยียดออกเป็นเส้นตรงที่แสดงถึงความดูแคลน "ทุกอย่างในโลกนี้มีที่มาที่ไป หากร่างกายไม่มีบาดแผล นั่นหมายความว่ากลไกบางอย่างทำให้ระบบประสาทสั่งการหยุดทำงานกะทันหัน ผมจะพิสูจน์มันด้วยการตรวจทางนิติเวช ไม่ใช่นิทานพื้นบ้านที่คุณพร่ำบอก" เรย์หัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูขัดแย้งกับบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัว "วิทยาศาสตร์ของคุณน่ะยอดเยี่ยมค่ะ แต่มันน่าเสียดายที่กฎของโลกใบนี้ไม่ได้ถูกเขียนขึ้นด้วยสมการเพียงอย่างเดียว ดูที่ใต้ลิ้นของเขาสิคะ ถ้าคุณกล้าพอจะแหวกมันดู คุณจะเห็นคำตอบที่ทำให้โลกทัศน์ของคุณพังทลาย" กวินท์ชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเขากระตุกวูบ ความทรงจำในวัยเด็กที่เขาพยายามฝังกลบไว้ใต้กองหนังสือวิชาการกำลังกรีดร้อง เขาเกลียดความรู้สึกนี้... ความรู้สึกที่ว่าทุกอย่างที่เขาเชื่อมั่นกำลังถูกท้าทายด้วยสิ่งที่อยู่เหนือเหตุผล เขาสูดหายใจลึก ก้าวเข้าไปหาศพอีกครั้ง มือที่สั่นเทาเล็กน้อยหยิบอุปกรณ์ผ่าศพขึ้นมา เขาใช้คีมเหล็กค่อยๆ ง้างขากรรไกรของศพออก ความเย็นเยียบของศพส่งผ่านมาถึงถุงมือยาง กวินท์ส่องไฟฉายเข้าไปในช่องปากที่มืดมิด สิ่งที่ไม่ควรจะอยู่ตรงนั้นกำลังปรากฏแก่สายตา... ไม่ใช่เพียงแค่ลิ้นที่แข็งทื่อ แต่มีบางอย่างขยับไหวอยู่ใต้รอยแยกของเส้นเอ็น มันเป็นก้อนเนื้อที่เต้นตุบๆ ราวกับมีหัวใจขนาดจิ๋วฝังอยู่ภายใน และเมื่อเขาเพ่งมองให้ชัดขึ้น กวินท์ก็แทบหยุดหายใจ ลายเส้นอักขระสีดำสนิทที่เขาเห็นบนผิวหนังภายนอก กำลัง 'ไหล' เข้าสู่ใจกลางของก้อนเนื้อนั้นราวกับกระแสน้ำวนที่กำลังกลืนกินชีวิต "นั่นไม่ใช่รอยสัก" เรย์โน้มตัวลงมากระซิบข้างหูเขา กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาจากตัวเรย์ทำเอากวินท์มึนศีรษะ "แต่มันคือประตู และตอนนี้... ประตูนั่นกำลังถูกเปิดออก" ทันใดนั้นเอง ศพที่ควรจะไร้ซึ่งความรู้สึกกลับขยับเปลือกตาขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาที่เคยไร้แววบัดนี้มีม่านตาซ้อนกันสามชั้นสีแดงฉาน มันจ้องเขม็งมาที่กวินท์ พร้อมกับเสียงกระดูกลั่นดัง 'กรอบ' ไปทั่วทั้งห้อง กวินท์ก้าวถอยหลังจนชนกับรถเข็นเครื่องมือแพทย์เสียงดังโครมคราม แต่สิ่งที่ทำให้เขาแทบสิ้นสติไม่ใช่การที่ศพขยับได้ ทว่าเป็นเสียงที่ดังออกมาจากลำคอของศพนั้น... เสียงที่แหบแห้ง สั่นประสาน และคุ้นเคยอย่างประหลาด "ยัง... ไม่... ถึง... เวลา... ของ... เจ้า... กวินท์" แสงไฟในห้องดับจิตดับพรึบลงเหลือเพียงความมืดมิดสนิท มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสามคน—หนึ่งในนั้นคือคนตาย—ที่แข่งกันดังสะท้อนอยู่ในความว่างเปล่า ก่อนที่มือเย็นเฉียบดุจน้ำแข็งจะเอื้อมมาคว้าข้อมือของกวินท์ไว้แน่น "อย่าปล่อยมือฉันนะคะ" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ในความมืดมิดนั้น กวินท์สัมผัสได้ถึงความเย็นที่แผ่ซ่านเข้ามาในกระแสเลือด พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาพวกเขาจากทางเดินด้านนอก... ฝีเท้าที่จังหวะการเดินนั้น ไม่ใช่ของมนุษย์ทั่วไป ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่เงามืดไปกับนภากระซิบผีในตอนแรกนี้นะคะ