ฟื้นขึ้นมาในกระท่อมผุ

"นางนังสะใภ้สารเลว! มัวนอนตายอืดเป็นซากศพอยู่ได้! ตะวันจะตรงหัวแล้ว ข้าวปลาไม่ยอมทำ จะให้พวกเราอดตายกันทั้งบ้านหรืออย่างไร!" เสียงแหลมสูงปรี๊ดของสตรีวัยกลางคนดังทะลุผ่านความมึนงงราวกับใบมีดโกนบาดเข้าที่โสตประสาท หลินฟางเซียนสะดุ้งสุดตัว ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือกลิ่นอับชื้นของดินและไม้ผุที่อบอวลอยู่เต็มปอด ตามมาด้วยความเจ็บแปลบที่ท้ายทอยราวกับเพิ่งถูกกระแทกด้วยของแข็ง นางลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าคือฝ้าเพดานที่เต็มไปด้วยหยากไย่และรอยรั่วจนเห็นแสงแดดส่องลอดลงมาเป็นลำ สัมผัสที่หลังคือเสื่อฟางเก่าๆ ที่สากจนบาดผิวหนัง นี่ไม่ใช่ห้องครัวระดับมิชลินสตาร์ที่นางเพิ่งตรวจงานเมื่อคืน... นี่ไม่ใช่ที่ที่นางควรจะอยู่ "ยังไม่ลุกอีก! นึกว่านอนรอผัวทหารกลับมาแล้วจะเชิดหน้าชูตาได้รึไง? บอกไว้เลยนะหลินฟางเซียน ต่อให้ลูกชายข้ากลับมา เขาก็ไม่เหลือเยื่อใยให้ผู้หญิงไร้ค่าอย่างเจ้าหรอก!" แม่เฒ่าจ้าวเท้าสะเอวอยู่หน้าประตูกระท่อม สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ นางขยับตัวลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก ความทรงจำที่ไม่ใช่ของนางไหลทะลักเข้ามาดั่งกระแสน้ำป่า ทั้งความอดสู การถูกกดขี่ และความอ่อนแอของเจ้าของร่างเดิมที่เพิ่งจบชีวิตลงจากการตรอมใจและตรากตรำทำงานหนัก ฟางเซียนสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกดความโกรธเกรี้ยวให้ต่ำลง นางไม่ใช่หญิงสาวซื่อบื้อที่ยอมให้ใครโขกสับได้ตามใจชอบ ในฐานะเชฟมือทองที่ไต่เต้าจากศูนย์สู่จุดสูงสุด นางเรียนรู้ว่าการจะชนะศัตรู ไม่ใช่การกรีดร้อง แต่คือการนิ่งให้เป็นและเชือดให้คม "แม่ครับ..." ฟางเซียนเปล่งเสียงออกไป แม้จะแหบพร่าแต่กลับกังวานหนักแน่น "ที่ลูกนอนอยู่ เพราะเมื่อคืนลูกล้มหัวฟาดพื้นจากงานหนักที่แม่สั่งให้ไปหาฟืน... ตอนนี้มึนหัวจนลุกแทบไม่ไหว ถ้าแม่ยังอยากให้มีคนทำกับข้าวเย็นนี้ แม่ควรจะหาหยูกยามาให้ลูกสักหน่อย ไม่ใช่มายืนด่าให้เสียเวลาแบบนี้" แม่เฒ่าจ้าวชะงักไปเล็กน้อย นางคงไม่ชินกับการถูกสะใภ้ผู้นี้ตอบโต้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทิ่มแทงหัวใจเช่นนี้ ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "เจ้ากล้าดียังไงมาสอนข้า! ป่วยการงานการไม่ทำ วันๆ ดีแต่ผลาญข้าวสารในบ้าน!" ฟางเซียนแค่นยิ้มในใจ นางกวาดสายตามองไปรอบห้องที่ผุพังจนแทบไม่มีอะไรเหลือให้ผลาญ ก่อนจะเลื่อนสายตาไปที่โต๊ะไม้เก่าๆ มุมห้องที่วางไว้ด้วยตะกร้าใบหนึ่ง "ถ้าที่บ้านไม่มีข้าวสารจริงๆ อย่างที่แม่พูด งั้นเย็นนี้เราคงได้กินแค่ลมกันทั้งบ้าน เพราะในครัวเหลือแต่แกลบกับมันเน่าๆ แล้วครับ" ฟางเซียนกล่าวพลางยันกายลุกขึ้นช้าๆ สายตาของนางไม่ได้มีความหวาดกลัวแม่เฒ่าจ้าวแม้แต่น้อย "เจ้าพูดอะไรนะ!" แม่เฒ่าจ้าวโพล่งขึ้น ฟางเซียนไม่สนใจ นางเดินผ่านแม่เฒ่าจ้าวออกไปหน้ากระท่อม ภาพที่เห็นคือหมู่บ้านห่างไกลในยุค 80 ที่ดูแร้นแค้นและเต็มไปด้วยความหดหู่ ทว่าลึกๆ ในใจของนาง ความกระหายที่จะพลิกฟื้นชีวิตกลับปะทุขึ้นมา มิติคลังสมบัติที่นางเคยครอบครองก่อนเสียชีวิต... มันยังคงอยู่ที่นี่—อยู่ในตำแหน่งกลางหน้าอกของนาง ความร้อนผ่าวที่สัมผัสได้คือหลักประกันว่า ต่อแต่นี้ไป นางจะไม่ยอมอดตายหรือถูกใครกดขี่อีก "ถ้าอยากกินอิ่ม ก็หุบปากแล้วหลีกทางครับแม่" ฟางเซียนเอ่ยประโยคที่ทำให้แม่เฒ่าจ้าวถึงกับอ้าปากค้าง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นของรองเท้าบูททหารก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าหมู่บ้าน พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบที่เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นและหยาดเหงื่อ จ้าวเหวินหลงกลับมาแล้ว สายตาคมกริบของเขากวาดผ่านแม่ของเขามาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของฟางเซียนเพียงชั่วครู่ แววตาที่เคยเย็นชากลับสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยแผลที่ท้ายทอยของนาง เขาก้าวมาประชิดตัวฟางเซียน แผ่รังสีแห่งการปกป้องจนแม่เฒ่าจ้าวถอยกรูดไปด้านหลังโดยสัญชาตญาณ "ใครทำอะไรเจ้า?" เสียงของเหวินหลงทุ้มต่ำและดุดันราวกับพายุที่รอวันปะทุ เขายกมือขึ้นสัมผัสแผลที่ท้ายทอยของนางแผ่วเบา สัมผัสที่อบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความห่วงใยนั้นทำให้หัวใจของร่างที่นางสิงสู่อยู่เต้นรัว ฟางเซียนรู้ทันทีว่าคนผู้นี้คือ "ฐานที่มั่น" ที่นางจะใช้ยึดครองชีวิตใหม่นี้ และในวินาทีที่นางกำลังจะเอ่ยตอบ กลิ่นหอมประหลาดที่รุนแรงและเย้ายวนเกินกว่าจะมาจากกระท่อมผุพังแห่งนี้ ก็ลอยฟุ้งออกมาจากตะกร้าใบเก่าที่นางถือติดมือมาด้วย—กลิ่นของเครื่องเทศหายากที่ควรจะสูญหายไปนานแล้วในยุคนี้! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของฟางเซียนนะครับ หมอภัทรแก้ไขชะตาจะรังสรรค์ตอนต่อไปให้เข้มข้นกว่าเดิมครับ