ยินดีต้อนรับสู่โลกที่เวทมนตร์คือเศษส่วน

"ศูนย์คะแนน... อีกแล้วงั้นเหรอ คีธ?" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย็นชาดังขึ้นเหนือหัว ร่างโปร่งระหงของหญิงสาวในชุดคลุมสีดำสนิทขอบดิ้นเงินก้าวเข้ามาใกล้ แผ่นกระดาษในมือของเธอสะบัดเบาๆ ก่อนจะถูกวางลงบนโต๊ะไม้ที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนตรงหน้าฉัน ฉัน—หรือคีธที่เพิ่งจะลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างนี้ได้ไม่ถึงสิบนาที—กะพริบตาปริบๆ มองตัวเลขสีแดงฉานบนกระดาษสอบที่ระบุว่า 'วิชาคำนวณเวทมนตร์ขั้นต้น' มันไม่ใช่เลขศูนย์ธรรมดา แต่เป็นศูนย์ที่มีเครื่องหมายกากบาทคาดทับอย่างประชดประชัน "อาจารย์เอลีน่า... ผมว่าผมอาจจะแค่ลืมใส่ค่าตัวแปรในสมการฝั่งซ้ายน่ะค่ะ" ฉันเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเนือยๆ พยายามปรับตัวให้เข้ากับสภาวะแวดล้อมที่ดูแปลกประหลาดนี้ โลกนี้ไม่ใช่โลกที่ฉันรู้จัก แต่กลับมีกลิ่นอายของ 'คณิตศาสตร์' เจือปนอยู่ในทุกอณูของเวทมนตร์ เอลีน่าหรี่ตาลง ใบหน้าเรียวสวยของเธอฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด "ลืมใส่ค่าตัวแปร? คีธ เธอเรียกการร่ายเวทจุดไฟให้กลายเป็นระเบิดทำลายห้องสมุดว่าเป็นแค่การลืมตัวแปรอย่างนั้นหรือ? พรสวรรค์ของเธอมีค่าติดลบยิ่งกว่าเศษส่วนที่เธอชอบเขียนเล่นบนกระดานเสียอีก" ฉันไม่ได้โต้ตอบ แต่สายตาของฉันกลับจับจ้องไปที่อากาศธาตุเบื้องหน้า ภาพโปร่งใสบางอย่างที่ปรากฏขึ้นมาในสายตาฉันเพียงผู้เดียว [ระบบวิเคราะห์เวทมนตร์ประยุกต์: เริ่มต้นการติดตั้ง...] [สถานะเป้าหมาย: คีธ (ร่างต้น)] [ตรวจพบความผิดปกติของโครงสร้างเวทมนตร์ในสภาพแวดล้อม: พบความสัมพันธ์เชิงสมการที่ซับซ้อนเกินกว่าหลักสูตรทั่วไป] หัวใจของฉันเริ่มเต้นรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความตื่นเต้น หากเวทมนตร์คือสมการ การที่คนพวกนี้ใช้พลังแบบสุ่มสี่สุ่มห้าโดยไม่เข้าใจค่าคงที่ของโลก ก็ไม่ต่างจากการคำนวณแคลคูลัสด้วยนิ้วมือ "อาจารย์คะ" ฉันเงยหน้าขึ้น สบตาคู่สวยที่ดุจดั่งน้ำแข็งของเอลีน่า "ถ้าหนูบอกว่าสมการที่อาจารย์สอนมัน 'ไม่สมบูรณ์' อาจารย์จะเชื่อไหมคะ?" บรรยากาศในห้องเรียนเงียบกริบลงทันที นักเรียนคนอื่นๆ ที่กำลังซุบซิบกันอยู่ต่างหยุดชะงัก เอลีน่าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ "เธอเพิ่งสอบตกได้ศูนย์คะแนน และเธอกำลังบอกว่าหลักสูตรที่สืบทอดกันมานับพันปีของสถาบันเวทมนตร์ชั้นนำแห่งนี้... 'ไม่สมบูรณ์'?" ฉันลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินไปที่กระดานดำ คว้าชอล์กขึ้นมาขีดเขียนด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายตาใครจะติดตาม มันไม่ใช่ตัวอักษรรูนโบราณ แต่มันคือสมการฟังก์ชันที่ฉันใช้เวลาถอดรหัสจากโลกก่อนเพียงไม่กี่วินาที "เวทมนตร์ของที่นี่อาศัย 'พลังจิต' เป็นตัวขับเคลื่อน ซึ่งมันสิ้นเปลืองพลังงานเกินความจำเป็น" ฉันเอ่ยขณะจรดปลายชอล์ก "แต่ถ้าเราเพิ่มตัวแปร 'ค่าความหนาแน่นของมานาในอากาศ' เข้าไปในรูปแบบสมการพหุนามของเวทสายไฟ... ผลลัพธ์ที่ได้จะไม่ใช่แค่เปลวไฟธรรมดา แต่จะเป็นพลังงานบริสุทธิ์ที่ควบคุมได้แม่นยำร้อยเปอร์เซ็นต์" เอลีน่ามองดูตัวเลขและสัญลักษณ์ประหลาดที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นบนกระดาน ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย จากความโกรธเกรี้ยวเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความตระหนก... และความหลงใหลที่ซ่อนลึก "นี่มัน... เป็นไปไม่ได้ พลังงานมานาถูกกำหนดโดยขีดจำกัดของวงจรเวทมนตร์ในร่าง เธอจะแทรกแซงตัวแปรอิสระเหล่านั้นได้อย่างไร?" "ไม่ใช่แทรกแซงค่ะอาจารย์" ฉันวางชอล์กลง ก่อนจะหันมาส่งยิ้มบางๆ ให้เธอ "แค่ 'คำนวณใหม่' ให้มันคุ้มค่ากับเวลาที่เสียไปก็พอ" ทันใดนั้น เสียงเตือนจากระบบที่เงียบหายไปก็ดังขึ้นในหัวอีกครั้ง คราวนี้เป็นสัญญาณสีแดงฉานที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบคลื่นพลังงานจาก 'เขตหวงห้าม'!] [ภารกิจระดับ SSS: กู้คืนสมดุลแห่งสมการที่พังทลาย ก่อนที่มานาส่วนเกินจะฉีกกระชากมิติของสถาบัน] [เงื่อนไข: หากล้มเหลว ค่าตัวแปรชีวิตของคุณจะกลายเป็นศูนย์อย่างถาวร] หน้าต่างระบบเด้งขึ้นมาตรงหน้า พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ดังมาจากภายนอกห้องเรียน แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้เพดานหินเริ่มร้าว พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นไหวราวกับมีสัตว์ร้ายบางอย่างที่ถูกขังไว้กำลังตื่นจากการหลับใหลที่ยาวนาน เอลีน่าคว้าไม้กายสิทธิ์ของเธอขึ้นมาทันที แววตาที่เคยมองฉันด้วยความสมเพชบัดนี้กลับกลายเป็นความระแวดระวังอย่างถึงขีดสุด "คีธ... นี่เธอไปกระตุ้นอะไรเข้า?" ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าที่เคยเป็นสีครามบัดนี้กลับถูกย้อมด้วยสีม่วงเข้มของรอยแยกมิติที่กำลังฉีกออก และที่นั่น... ดวงตาขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์ที่บิดเบี้ยว กำลังจ้องมองลงมาที่ตัวฉัน นี่ไม่ใช่แค่การสอบตกธรรมดาเสียแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกที่ทุกอย่างเป็นสมการไปกับแอสทริดธาตุมนต์นะคะ