สมการความตายบนหน้าจอ

เสียงหึ่งต่ำของหน่วยประมวลผลควอนตัมรุ่นที่เก้าดังก้องอยู่ในโสตประสาทของผม มันไม่ใช่เสียงที่คนทั่วไปจะสังเกตเห็น แต่สำหรับวิศวกรที่ใช้ชีวิตอยู่กับความถี่ของกระแสไฟฟ้ามาครึ่งชีวิต ความสั่นพ้องระดับสิบสองเฮิรตซ์นี้เปรียบเสมือนเสียงกระซิบจากความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา นิ้วเรียวยาวของผมหยุดชะงักลงเหนือแป้นพิมพ์โฮโลแกรม แสงสีฟ้าครามที่สะท้อนจากม่านตาของผมฉายภาพโครงสร้างสามมิติของชั้นบรรยากาศที่เก้า ชั้นโลหะหนาเตอะที่ค้ำจุนมหานครลอยฟ้าแห่งนี้เอาไว้ ทว่า ในสมการความหนาแน่นของอากาศที่ควรจะเสถียร กลับมีตัวเลขทศนิยมตำแหน่งที่เจ็ดตัวหนึ่งกำลังสั่นไหวอย่างผิดปกติ "คุณกำลังใช้เวลาสี่นาทีสิบสองวินาทีจ้องมองจุดสีแดงจุดเดิมบนหน้าจอโดยไม่กริบตาเลยนะ รินทร์" เสียงทุมนุ่มแต่เจือไปด้วยความเย้ายวนอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับสัมผัสเย็นเฉียบของโลหะจากกระบอกปืนพกพรีเมียมที่แตะเบาๆ ลงบนต้นคอของผม เอวา... หัวหน้าหน่วยปฏิบัติการพิเศษผู้ไม่เคยเคาะประตูก่อนเข้าห้องทำงานส่วนตัวของใคร เธอก้าวเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครรู้ กลิ่นกายหอมกรุ่นของเธอยังคงผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของดินปืนและโอโซนได้อย่างน่าหลงใหล ผมไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง ผมรู้ดีว่าหากผมขยับองศาของร่างกายผิดไปเพียงนิดเดียว ปลายกระบอกปืนนั้นจะเปลี่ยนสถานะจากการหยอกเย้าเป็นการปลิดชีพทันที "ถ้าคุณยังเอาเวลามาเดินเล่นในห้องควบคุมความดันอากาศ แล้วปล่อยให้ค่าความแปรปรวนตัวนี้ขยับขึ้นอีกแค่ศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์ ในอีกสามชั่วโมงข้างหน้า ออกซิเจนในเขตที่อยู่อาศัยระดับล่างจะลดฮวบลงจนมนุษย์หaักแสนคนสำลักอากาศตายอย่างช้าๆ" ผมตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ปล่อยให้ระบบวิเคราะห์โครงสร้างในสมองประมวลผลหาต้นตอของความผิดพลาดต่อไป เอวาหัวคิกคักเบาๆ ลลมหายใจอุ่นร้อนของเธอเป่ารดต้นคอผมจนขนอ่อนลุกชัน เธอขยับตัวเข้ามาแนบชิดจนแผ่นหลังของผมสัมผัสกับความนุ่มหยุ่นที่อัดแน่นภายใต้ชุดปฏิบัติการรัดรูปของเธอ มือข้างที่ไม่ได้ถือปืนเอื้อมมาแตะหน้าจอโฮโลแกรม เลื่อนผ่านนิ้วของผมไปอย่างจงใจ ผิวเนื้อที่สัมผัสกันส่งกระแสความร้อนวูบวาบตัดกับความเย็นชาของบรรยากาศรอบตัว "คุณช่างน่าหลงใหลเสียจริง เวลาที่คุณทำตัวเป็นฮีโร่ผู้แบกโลกไว้ด้วยสมการคณิตศาสตร์เนี่ย..." เอวาเอ่ยกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงของเธอทุ้มพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางเพศที่จงใจยั่วยวน "แต่บอกฉันหน่อยสิ วิศวกรอัจฉริยะ... ความผิดปกตินี้ เกิดจากความผิดพลาดของระบบธรรมชาติ หรือมีใครบางคนกำลังจงใจตั้งค่ามันเอาไว้" ผมเหลือบตามองตัวเลขทศนิยมที่กำลังวิ่งพล่านบนหน้าจอ ระบบ 'วิเคราะห์โครงสร้าง' ในจิตใต้สำนึกของผมทำงานอย่างหนักหน่วง มันถอดรหัสชุดคำสั่งเบื้องหลังความผิดปกตินั้นออกมาเป็นภาพสามมิติของอัลกอริทึมแปลกปลอม โค้ดชุดนี้ไม่ได้ถูกเขียนขึ้นด้วยมนุษย์... แต่มันถูกออกแบบมาให้เลียนแบบรูปแบบการทำงานของปัญญาประดิษฐ์ยุคก่อนสงคราม นี่ไม่ใช่ความผิดพลาดทางเทคนิค แต่เป็น 'กับดัก' "ไม่มีใครจงใจตั้งค่าหรอกครับเอวา" ผมเอ่ยขึ้นพลางปัดมือสลายภาพโฮโลแกรมเบื้องหน้าทิ้ง แล้วหันกลับไปเผชิญหน้ากับเธอ ระยะห่างระหว่างเราตอนนี้ใกล้เสียจนผมได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากซอกคอของเธอ ดวงตาคู่คมกริบของเธอมองลึกเข้ามาในดวงตาของผม คล้ายกำลังค้นหาความจริงบางอย่างที่ผมอาจจะซ่อนไว้ "แต่มีใครบางคนกำลังพยายามลบประวัติการเข้าใช้งานระบบควบคุมหลักต่างหาก และคนๆ นั้น... ก็กำลังยืนอยู่หลังประตูห้องนี้เมื่อหนาทีที่แล้ว" รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนริมฝีปากอิ่มของเอวา เธลดปืนลงช้าๆ แต่กลับใช้มืออีกข้างคว้าปกเสื้อกาวน์ของผม1ดึงเข้าหาตัวจนใบหน้าของเราห่างกันเพียงคืบ "ฉลาดมาก... รินทร์" เธอกระซิบชิดริมฝีปากผม "และตอนนี้ ระบบรักษาความปลอดภัยทั้งหมดกำลังถูกล็อกดาวน์โดยคำสั่งระดับ SSS จากสภาสูง" ทันทีที่สิ้นเสียงของเธอ เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็สาดส่องไปทั่วทั้งห้องควบคุม พร้อมกับหน้าจอหลักที่ดับวูบลง ก่อนจะปรากฏข้อความตัวอักษรสีเลือดสาดขึ้นมาบนจอโลหะขนาดใหญ่— *< ตรวจพบผู้บุกรุก: ยืนยันรหัสประจำตัววิศวกรระดับสูง - เริ่มต้นกระบวนการล้างบางระบบใน 10... 9... 8... >* ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในตอนนี้นะครับ