จุดบกพร่องในโลกสมบูรณ์แบบ

“ค่าความเสียหายติดลบ... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?” ผมพึมพำกับตัวเองขณะจ้องมองหน้าต่างสถานะโปร่งแสงที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ตัวเลขสีแดงฉานที่ควรจะแสดงพลังโจมตีของดาบเหล็กกล้าธรรมดาในมือนั้น กลับบิดเบี้ยวกลายเป็นชุดคำสั่ง ‘0x4F5244’ ที่ไหลวนราวกับเส้นเลือดของจักรวาลดิจิทัล นี่ไม่ใช่บั๊กกราฟิกทั่วไป แต่มันคือโครงสร้างพื้นฐานของโลกใบนี้ที่กำลังถูกแยกส่วนออกเป็นชิ้นๆ ต่อหน้าต่อตาผม เร็น สูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของอากาศที่นี่สดชื่นกว่าโลกแห่งความเป็นจริงที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันและจอภาพทึมๆ แต่มันกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด—ความรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนแผ่นน้ำแข็งที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ “ขยับสิ...” ผมออกคำสั่งกับระบบในใจ สัญชาตญาณของนักโปรแกรมเมอร์ที่เคยอยู่กับโค้ดมาทั้งชีวิตบอกให้ผมลอง ‘เจาะ’ เข้าไปในบรรทัดคำสั่งนั้น ทันใดนั้น โลกทั้งใบก็เปลี่ยนไป เส้นสายสีเขียวมรกตเริ่มถักทอจากพื้นดินพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าเหมือนรากไม้แห่งแสงสว่าง ผมเห็นโครงสร้างของมอนสเตอร์ที่อยู่ห่างออกไปสามสิบเมตร มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิต แต่มันคือชุดอัลกอริทึมที่ถูกตั้งค่าให้ ‘ดุร้าย’ และ ‘ไร้เหตุผล’ “ถอยไป” น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลัง ผมหันกลับไปพบหญิงสาวร่างโปร่งในชุดเกราะหนังที่ดูผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชน เธอคือ ‘เซรา’ นักดาบสายบัฟที่ใครๆ ต่างตราหน้าว่าไร้ประโยชน์ที่สุดในกิลด์ เธอไม่ได้ดูดีใจหรือหวาดกลัว ดวงตาสีเทาหม่นของเธอมองมาที่ผม ก่อนจะเบนไปทางฝูงมอนสเตอร์ที่กำลังกรูเข้ามา เธอไม่ได้ชักดาบออกมา แต่กลับวางมือลงบนไหล่ของผม นิ้วเรียวยาวสัมผัสเบาๆ และทันใดนั้น... ข้อมูลมหาศาลก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองผม [ระบบตรวจพบการแทรกแซงจากผู้ใช้งาน: พลังแฝง ‘Oracle’s Touch’ ถูกกระตุ้น] ผมนิ่งงัน หัวใจเต้นรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะตอนนี้ผมเห็นทุกอย่างชัดเจนขึ้น เซราไม่ได้แค่เพิ่มพลังให้ผม แต่เธอกำลังเปิดช่องโหว่ในโครงสร้างของโลกที่ถูกล็อกไว้ด้วยกฎเกณฑ์ที่ไร้ความหมาย เธอซ่อนความสามารถในการแก้ไขค่าสถานะของคนรอบข้างไว้ภายใต้ใบหน้าที่เย็นชาเนิ่นนานเพียงใด? “คุณเห็นมันใช่ไหม?” เซราเอ่ยถาม เสียงของเธอยังคงนิ่งสนิท ราวกับว่านี่คือการสนทนาเรื่องสภาพอากาศไม่ใช่การเผชิญหน้ากับความตาย “ใช่... ฉันเห็นโค้ดทั้งหมดที่ประกอบขึ้นเป็นโลกนี้” ผมตอบพลางยกดาบขึ้นในระดับสายตา “เธอกำลังบอกให้ฉันลบตัวคูณความเสียหายของเจ้าพวกนั้นทิ้งงั้นรึ?” “ถ้าคุณทำได้... ฉันก็จะยอมร่วมทางไปกับคุณจนถึงจุดสิ้นสุดของอัลกอริทึมนี้” ผมยิ้มมุมปาก ความตื่นเต้นที่ไม่ได้สัมผัสมานานเริ่มพลุ่งพล่านในกระแสเลือด นี่ไม่ใช่แค่การเล่นเกมแล้ว แต่มันคือการรื้อสร้างระบบใหม่ด้วยสองมือ ผมจรดปลายนิ้วลงบนอากาศว่างเปล่า รวบรวมสมาธิเพื่อแฮ็กผ่านชั้นป้องกันของระบบเกมที่แน่นหนาประหนึ่งกำแพงเหล็ก เมื่อผมสัมผัสถึงรอยแตกของอัลกอริทึม นิ้วของผมก็กรีดผ่านอากาศด้วยความเร็วที่เหนือกว่าการมองเห็นของคนทั่วไป ทันทีที่เส้นโค้ดสุดท้ายถูกแก้ไข เสียงประกาศที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณก็ดังขึ้นในหัว [คำเตือน: ตรวจพบการเข้าถึงสิทธิ์ผู้ดูแลระบบระดับพระเจ้า] [สถานะผู้เล่น ‘เร็น’ ถูกปรับเปลี่ยน: ทำลายขีดจำกัดสูงสุดของระบบ] [ภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น: ‘ผู้ปลดปล่อยรหัสแห่งโชคชะตา’] ท้องฟ้าเหนือป่าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเลือด พื้นดินสั่นสะเทือนจนเกิดรอยแยกกว้างมหาศาล สิ่งที่พุ่งออกมาจากรอยแยกนั้นไม่ใช่บอสทั่วไปที่เกมเคยสร้างขึ้น แต่มันคือ ‘มังกรแห่งความผิดพลาด’ (The Glitch Dragon) สิ่งมีชีวิตที่ถูกลบออกจากเกมไปตั้งแต่เวอร์ชันเบต้า แต่มันกลับถูกปลุกขึ้นมาเพราะการกระทำของผม ดวงตาขนาดมหึมาของมันจ้องมองมาที่เราสองคน แรงกดดันมหาศาลทำให้ป่ารอบข้างราบเป็นหน้ากลอง เซราขยับเข้ามาใกล้ผมมากขึ้น ปลายดาบของเธอเริ่มเรืองแสงสีทองเจิดจ้า “ดูเหมือนว่า...” เซรากระซิบด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหวเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น “...เราเพิ่งจะเปลี่ยนความหมายของคำว่า ‘จุดจบ’ ไปตลอดกาลแล้วล่ะ เร็น” มังกรตัวนั้นอ้าปากกว้าง เสียงคำรามของมันไม่ใช่เสียงของสัตว์ร้าย แต่เป็นเสียงของไฟล์ข้อมูลที่กำลังแตกสลายและแทรกแซงทุกอย่างในรัศมีร้อยเมตร ผมก้าวออกมาข้างหน้า ยืนเคียงข้างหญิงสาวผู้เป็นกุญแจสำคัญคนเดียวที่เข้าใจความวิปริตของโลกใบนี้ และในวินาทีที่เปลวไฟสีดำเริ่มรวมตัวกันในลำคอของมังกรนั้นเอง หน้าต่างข้อความสีทองสว่างวาบขึ้นตรงหน้าผม [คำเตือนสุดท้าย: ระบบกำลังจะล่มสลายใน 60 วินาที... ต้องการให้ผู้เล่น ‘เร็น’ ทำการ Format โลกใบนี้หรือไม่?] ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนะครับ รี้ดเดอร์ทุกท่าน กิลด์มาสเตอร์เอส