เมื่อทฤษฎีควอนตัมต้องมาเจอกับคนกวนประสาท

"ถ้าคุณยังไม่เลิกเอาทฤษฎีสตริงมาอธิบายเรื่องการเลือกเมนูมื้อเที่ยง ผมสาบานเลยว่าผมจะเอาแก้วกาแฟนี้เทใส่แล็ปท็อปราคาแพงหูฉี่ของคุณเดี๋ยวนี้ครับ ดร.อคิน!" พายกระแทกมือถือลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวยาว เสียงดังปังจนคนในห้องสมุดวิจัยเงยหน้าขึ้นมองเป็นตาเดียว นัยน์ตาคมกริบของคนร่างสูงในชุดเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาอย่าง ดร.อคิน ไม่แม้แต่จะหันมามองคู่สนทนา เขาเพียงแค่ขยับแว่นสายตาแล้วรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดด้วยความเร็วระดับพายุหมุน "พายครับ ผมว่าเราคุยกันเรื่องโปรเจกต์กู้โลก ไม่ใช่เรื่องกะเพราไก่ไข่ดาวที่คุณกำลังพร่ำเพ้อถึงอยู่ ทฤษฎีสตริงมันมีนัยสำคัญมากกว่าที่คุณคิด หากคุณเข้าใจในระดับควอนตัม คุณจะรู้ว่าทุกทางเลือกมันมีผลลัพธ์มหาศาล และการกินอาหารขยะนั่นมันก็เป็นตัวแปรหนึ่งที่ลดประสิทธิภาพการประมวลผลของสมองคุณลงไปราวๆ 12.4% เลยนะครับ" "โอ๊ย! ผมจะบ้าตาย" พายยกมือขึ้นกุมขมับ พลางถอนหายใจยาวเหยียด "ฟังนะคุณด็อกเตอร์ นี่มันยุคไหนแล้ว ใครเขามานั่งพล่ามเรื่องตัวเลขเป๊ะๆ กับคนทำคอนเทนต์อย่างผม? ภารกิจที่รัฐบาลสั่งมาคือให้ผมทำคลิปให้คนเข้าใจเรื่องพลังงานสะอาด ไม่ใช่ให้มานั่งฟังเลคเชอร์ที่ทำเอาคนดูหลับคาจอมือถือตั้งแต่วินาทีแรก" อคินหยุดพิมพ์ เขาหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับพาย ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งเฉยราวกับหินสลักบัดนี้มีรอยย่นระหว่างคิ้วที่ชัดเจนขึ้น "ผมไม่ได้พล่าม แต่ผมกำลังสร้างรากฐานที่ถูกต้อง ถ้าคุณไม่อยากให้คลิปของคุณกลายเป็นแหล่งรวมความเข้าใจผิดทางวิทยาศาสตร์ระดับชาติ คุณก็ควรจะนั่งลงและฟังสิ่งที่ผมพูด" "ผมไม่นั่ง!" พายสวนทันควัน พลางหยิบมือถือขึ้นมาเปิดแอปแชตสีเขียวที่ค้างคาไว้ "เอาล่ะ อัจฉริยะผู้รอบรู้ ถ้าคุณคิดว่าคุณเก่งนัก งั้นก็ลองอธิบายให้ผมฟังแบบที่เด็กประถมยังต้องกดไลก์ภายในสามประโยค... ไม่สิ เอาแค่ประโยคเดียว เอาให้ผมเข้าใจว่าทำไมเราสองคนถึงต้องมาติดแหง็กอยู่ในโปรเจกต์ 'นิวตรอนกับโปรตอนกู้โลก' นี่!" อคินมองแชตในมือถือของพายที่กำลังเปิดค้างอยู่ พลางนึกถึงข้อความที่หัวหน้าโครงการส่งมาเมื่อครู่... *'อคิน คุณคือนักทฤษฎี ส่วนพายคือสะพานเชื่อมมวลชน ถ้าคุณสองคนเข้ากันไม่ได้ โลกก็เตรียมดับสูญได้เลย'* "เพราะว่า..." อคินเว้นจังหวะ สายตาคู่นั้นอ่อนแสงลงครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว "เพราะคุณคือสิ่งที่ขาดไปในการคำนวณของผม และผม... ก็อาจจะเป็นตัวแปรเดียวที่ทำให้คอนเทนต์ไร้สาระของคุณมันมีค่าพอจะช่วยโลกใบนี้ได้ครับ" พายชะงักไปเล็กน้อย จังหวะการหายใจของเขาเริ่มไม่เป็นจังหวะ นี่เขาไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม? อัจฉริยะหน้าตายที่เพิ่งด่าเขาเรื่องเมนูอาหารเมื่อกี้ กำลังพูดจาอะไรที่เหมือน... คำสารภาพ? "ไร้สาระ" พายแค่นหัวเราะ กลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่ใบหน้า "คุณนี่มันกวนประสาทกว่าที่ผมคิดไว้เยอะเลยนะ ดร.อคิน" "ผมไม่ได้กวนประสาท ผมแค่พูดตามความจริง" อคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเขาบดบังแสงไฟในห้องจนมืดมิด เขาเดินอ้อมโต๊ะเข้ามาหยุดอยู่ข้างหลังพาย กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นกระดาษเก่าและน้ำยาฆ่าเชื้อสะอาดๆ โชยเข้าจมูกพายจนเขาทำตัวไม่ถูก "เอาล่ะ พาย..." อคินโน้มตัวลงมาใกล้ข้างหูพาย จนลมหายใจอุ่นๆ รดต้นคอ "ถ้าคุณอยากรู้ว่าทำไมเราถึงต้องร่วมงานกัน ผมมีคำตอบให้ในไฟล์ที่ผมเพิ่งส่งเข้าแชตของคุณเมื่อกี้... อ้อ แล้วอย่าลืมเปิดดูแชตกลุ่มย่อยที่ผมเพิ่งสร้างขึ้นมาด้วยนะครับ" พายรีบกดเปิดหน้าจอแชตทันที นิ้วของเขาสั่นเล็กน้อยขณะเลื่อนดูข้อความที่อคินส่งมา 'ชื่อกลุ่ม: *สมการความรักที่ต้องกู้โลก (ฉบับทดลอง)*' 'สมาชิก: ดร.อคิน, พาย' พายเบิกตากว้าง หันขวับไปมองคนข้างหลังที่ยืนยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ "นี่คุณ! ตั้งชื่อกลุ่มแบบนี้หมายความว่าไง!" พายโวยวาย แต่ใบหน้ากลับแดงก่ำไปถึงใบหู "ผมไม่ยอมนะ! ไปเปลี่ยนชื่อเดี๋ยวนี้!" "เปลี่ยนไม่ได้หรอกครับ เพราะผมตั้งระบบ Auto-Lock ไว้แล้ว" อคินตอบหน้าตาย ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนหน้าผากเกือบชนกัน "และที่สำคัญ... ผมว่าชื่อนี้แหละครับ คือสมการที่ถูกต้องที่สุดสำหรับการกู้โลกของเราสองคน" พายอ้าปากค้าง สมองที่เคยประมวลผลเรื่องคอนเทนต์ไวระดับปรอทบัดนี้กลับชัตดาวน์สนิท มือถือในมือสั่นระริกด้วยแรงสั่นสะเทือนจากข้อความใหม่ที่เด้งเข้ามาในแชตส่วนตัวของอคิน *อคิน: "ถ้าคุณไม่ยอมรับชื่อกลุ่มนี้ ผมจะถือว่าคุณยอมรับเงื่อนไขข้อที่สอง... คือการเป็นแฟนผมจริงๆ เพื่อภารกิจกู้โลกครับ"* พายตาโต เขาพยายามจะพิมพ์ตอบปฏิเสธ แต่ด้วยความลนลาน นิ้วเจ้ากรรมดันไปกดปุ่มส่งข้อความเสียงที่บันทึกไว้ในจังหวะที่เขาถอนหายใจยาวที่สุด! ข้อความเสียงความยาว 3 วินาทีถูกส่งออกไป... อคินเลิกคิ้วขึ้นอย่างท้าทาย แล้วกดเปิดฟังต่อหน้าต่อตาเขา! ท่ามกลางความเงียบงันในห้องสมุด เสียงของพายที่บันทึกไว้เมื่อครู่ดังชัดเจนขึ้นมา "อคิน... คุณมันบ้าที่สุด... แต่ว่า... ผม..." พายหน้าซีดเผือด เขารีบตะครุบมือถือคืนมา แต่สายเกินไป อคินคว้าข้อมือเขาไว้แน่น พลางมองด้วยสายตาที่ลึกซึ้งจนพายแทบหยุดหายใจ "หึ... แปลว่าคุณยอมรับแล้วใช่ไหมครับ พาย?" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกของสมการความรักบทนี้ไปด้วยกันนะครับ!