มื้อค่ำที่น่าจดจำ

ความเงียบงันที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ของธามัน ทำเอาบรรดาญาติผู้พี่และตัวแทนจากตระกูลฝั่งสามีที่ตั้งใจมาหาเรื่องถึงสวนออร์แกนิกถึงกับกลืนน้ำลายไม่ลงคอ รังสีความกดดันที่แผร่ออกมาจากนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศผู้นี้ ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะรับมือไหว รินรดายืนมองแผ่นหลังกว้างที่ก้าวออกมาบังเธอไว้โดยสัญชาตญาณ ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นริ้วขึ้นมาในอกอย่างประหลาด "คุณ... ถอยไปก่อนเถอะค่ะ ดิฉันจัดการเองได้" รินรดากระซิบเบาๆ พร้อมกับยื่นมือไปแตะชายเสื้อของเขา แต่นอกจากธามันจะไม่ขยับ เขากลับเอื้อมมือมาคว้ามือเรียวของเธอไว้ หลวมๆ แต่แน่นหนาพอที่จะส่งผ่านความมั่นคงมาให้ "คนพวกนี้ไม่คู่ควรให้คุณต้องเปลืองแรงพูดด้วยหรอกค่ะริน" ธามันเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่กังวาน ชัดเจนทุกถ้อยคำจนคนที่มาหาเรื่องหน้าเสียไปตามๆ กัน ก่อนที่เขาจะหันไปเผชิญหน้ากับป้าสะใภ้จอมจุ้นจ้านที่อ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ "ถ้าพวกท่านยังไม่รีบไสหัวออกไปจากเขตพื้นที่ส่วนบุคคลของภรรยาผม ผมคงต้องให้ทนายความส่วนตัวจัดการส่งหมายศาลข้อหาบุกรุกและหมิ่นประมาทภายในห้านาทีนี้เลย" สิ้นเสียงประกาศกร้าว วงแตกฮืออย่างรวดเร็วยิ่งกว่าผึ้งแตกรัง พวกมันพากันถอยร่นขึ้นรถกระบะคันเก่าด้วยความทุรักทุเ러 พร้อมกับส่งสายตาอาฆาตมาดร้ายทิ้งท้าย แต่มีหรือที่ธามันจะใส่ใจ ชายหนุ่มปรายตามองฝุ่นที่ตลบฟุ้งจากการออกตัวของรถคันนั้นด้วยรอยเหยียดหยามมุมปาก ก่อนจะหันกลับมาหารินรดาด้วยแววตาที่อ่อนลงจนแทบจะเป็นคนละคน "จัดการเสร็จแล้วค่ะ... หิวหรือยังคะคนเก่ง" ธามันเปลี่ยนโหมดจากเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพลมาเป็นสามีสายเปย์ผู้คลั่งรักในพริบตา จนรินรดาเผลอหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ความตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น "คุณนี่นะ... ทำเป็นดุไปได้" รินรดาส่ายหัวเบาๆ ด้วยความระอาแกมเอ็นดู "แต่ก็... ขอบคุณนะคะที่ปกป้อง" "เรื่องแค่นี้เองค่ะ สำหรับคุณแล้ว ต่อให้ต้องชนกับคนทั้งโลก ผมก็ไม่กลัว" ธามันยักคิ้วให้อย่างทะเล้น ทำเอาแก้มใสของอดีตเชฟสาวขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ "ไหนๆ เรื่องกวนใจก็จบไปแล้ว เย็นนี้ผมขอมื้อพิเศษฝีมือคุณเชฟรินหน่อยได้ไหมครับ พอดีผมมีวัตถุดิบชั้นยอดที่เพิ่งขนมา" บรรยากาศยามเย็นในสวนส้มปลายฟ้าเปลี่ยนเป็นความรื่นรมย์ แสงไฟสีส้มอบอวลถูกเปิดประดับไว้ใต้ซุ้าองุ่น รินรดากำลังงละมุนอยู่กับการเตรียมอาหารในครัวเปิดโล่ง กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและสมุนไพรสดๆ จากแปลงออร์แกนิก ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ เรียกน้ำย่อยในกระเพาะให้ทำงานอย่างขันแข็ง วันนี้เธอตั้งใจทำเมนูพิเศษเพื่อตอบแทนความกล้าหาญของสามีจำเป็น 'ซี่โครงหมูอบซอสผลไม้รวม' ที่เคี่ยวด้วยน้ำส้มคั้นสดๆ จากสวน ผสมผสานกับน้ำผึ้งป่าแท้และไวน์แดงชั้นดี เนื้อหมูตุ๋นจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก ราดด้วยซอสรสชาติกลมกล่อมที่ทั้งหวานอมเปรี้ยวและหอมกลิ่นควันไม้จางๆ ธามันนั่งมองภรรยาคนสวยงละมุนอยู่หน้าเตา ดวงตาคมกริบทอประกายความอบอุ่นล้ำลึก ภาพความเหนื่อยล้าจากการทำงานในเมืองกรุงมลายหายไปสิ้นเมื่อได้มาอยู่ ณ จุดนี้ ที่ที่มีรินรดา มีกลิ่นดินกลิ่นหญ้า และมีอาหารฝีมือเธอบำเรอท้อง "เสร็จแล้วค่ะ!" รินรดายกจานกระเบื้องเคลือบสีขาวลายครามที่บรรจุซี่โครงหมูอบซอสสีอำพันเงางามออกมาเสิร์ฟ พร้อมด้วยข้าวกล้องหอมมะลิร้อนๆ และซุปไก่ตุ๋นยาจีนใส่เห็ดหอมดอกโตจากมิติลับของเธอ "ลองชิมดูสิคะ ว่าถูกปากไหม" ธามันไม่รอช้า เขาใช้ช้อนและส้อมตัดเนื้อซี่โครงที่เปื่อยนุ่มจนหลุดออกจากกระดูกอย่างง่ายดาย ส่งเข้าปากแล้วเคี้ยวช้าๆ เพื่อซึมซับรสชาติ ดวงตาของชายหนุ่มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รสชาติเปรี้ยวหวานกลมกล่อมที่ระเบิดอยู่ในปาก ผสมผสานกับความหอมละมุนของสมุนไพรและเนื้อหมูที่นุ่มละมุน มันไม่ใช่แค่อร่อย แต่imbued ไปด้วยความใส่ใจและความตั้งใจของคนทำ "อร่อยที่สุดในโลกเลยค่ะ" ธามันเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ ตรงๆ แววตาคู่นั้นจริงจังจนรินรดาต้องหลบตา "ไม่ใช่แค่เพราะรสชาติอาหารหรอกนะริน... แต่เป็นเพราะผมรู้ว่าคุณตั้งใจทำมันให้ผม" รินรดานิ่งงัน หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างผิดจังหวะ เธอนั่งลงฝั่งตรงข้าม พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ "ก็... ตอบแทนที่คุณช่วยไล่พวกน่ารำคาญออกไปต่างหากล่ะค่ะ" "แค่นั้นเองเหรอคะ?" ธามันโน้มตัวข้ามโต๊ะมาใกล้ขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนมุมปาก "ผมไม่ได้อยากเป็นแค่คนช่วยไล่แขกไม่ได้รับเชิญหรอกนะริน... ผมอยากเป็นเจ้าของพื้นที่ตรงนี้ เจ้าของบ้านหลังนี้ และ..." เขาเว้นจังหวะ สายตาคมกวาดมองตั้งแต่ริมฝีปากอิ่มที่เปื้อนซอสเล็กน้อย ไล่ขึ้นไปสบตาเตร็งตรง "...และเป็นเจ้าของหัวใจคุณด้วย" คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างตรงไปตรงมาท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบของสวนส้ม ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนหายใจไม่ทั่วท้อง ความร้อนผ่าวแล่นลามขึ้นมาถึงใบ หู สมองอื้ออึงไปชั่วขณะ เธออ้าปากจะเอ่ยปฏิเสธหรือหาเรื่องกลบเกลื่อนตามนิสัยปากแข็ง แต่ยังไม่ทันที่คำพูดใดจะหลุดจากเรียวปาก เสียงเคาะประตูรั้วหน้าบ้านก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ธามันขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกมารผจญขัดจังหวะเวลาสำคัญ รินรดาฉวยโอกาสนั้นรีบผุดลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่ประตูเพื่อดูว่าใครมาในยามวิกาลเช่นนี้ เมื่อเธอเปิดประตูออกไป ภาพของชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐานที่ยืนหอบหายใจจนตัวโยน พร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ ก็ทำให้รินรดาต้องชะงัก "คุณรินรดาครับ!แย่แล้วครับ... โครงการรีสอร์ทฝั่งโน้น... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" คำพูดประโยคเดียวจากปากผู้ช่วยหนุ่ม ทำให้รินรดาและธามันหันมาสบตากันด้วยความตกใจ ความสุขสงบเมื่อครู่พังทลายลงในพริบตา เมื่อภัยมืดระลอกใหม่กำลังคืบคลานเข้ามาประชิดตัว! -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "สวนส้มปลายฟ้า" เสมอมานะคะ!