กฎเหล็กข้อที่หนึ่ง: ห้ามป่วน

หน้าจอคอมพิวเตอร์สเปกแรงระเบิดในห้องสตูดิโอส่วนตัวกำลังสว่างวาบด้วยแสงสีฟ้าเข้มจากแชทบ็อกซ์ที่ไหลทะลักเข้ามาดั่งพายุคลั่ง ยอดผู้ชมพุ่งทะลุสองแสนคนในเวลาไม่ถึงสิบนาทีหลังการสตรีมเกม "Aether Online" รอบดึกจบลงด้วยสถิติการแบกทีมแบบไร้รอยแผล วินเซนต์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้เกมing chair ราคาแพงระยับ นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะกระจกเป็นจังหวะเพลงร็อกกระแทกกระทั้น ใบหน้าสวยเฉี่ยวเชิดขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตคมกริบกวาดมองข้อความวิ่งผ่านตาด้วยความเบื่อหน่ายปนสะใจ "ไอ้พวกส머ร์ฟกากๆ นั่นยังกล้าส่งข้อความมาท้าดวลอีกเหรอวะ คิดว่าซื้อไอดีเวลตันแล้วจะเล่นเก่งขึ้นหรือไง น่าสมเพชชะมัด" น้ำเสียงใสแต่เจือความเย้ยหยันถูกพ่นออกมาผ่านไมโครโฟนคุณภาพสูง วินเซนต์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยมองยอดเงินโดเนทที่หลั่งไหลเข้ามาเหมือนสายน้ำท่วมทุ่ง แต่เขากลับไม่ได้สนใจตัวเลขพวกนั้นแม้แต่น้อย สิ่งที่ทำให้ริมฝีปากอิ่มได้รูปยกย่องขึ้นคือความสะใจที่ได้ตบหน้าพวกโปรเพลเยอร์เกรดบีที่เคยปากดีใส่เขาเมื่อสัปดาห์ก่อน แต่แล้ว บรรยากาศสนุกสนานในสตรีมก็ต้องสะดุดกึกลง เมื่อหน้าจอเกมที่ควรจะตัดเข้าสู่หน้าต่างหลัก กลับปรากฏข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานขนาดใหญ่พาดผ่านกลางจอ *ระบบ: คุณได้รับการเชิญเข้าสู่ "Party Room" ส่วนตัว* *ผู้เชิญ: [K_KEY_OFFICIAL]* แชทบ็อกซ์ระเบิดเสียงกรี๊ดกร๊าดของเหล่าคนดูทันที ชื่อนี้ไม่มีใครไม่รู้จักในวงการอีสปอร์ตระดับโลก คีย์—กัปตันทีม "PHOENIX" ผู้กวาดแชมป์มาแล้วทุกทวีป ชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชา ไร้ความรู้สึก และเกลียดการสตรีมป่วนเปรี้ยงปร้างยิ่งกว่าอะไรดี วินเซนต์หรี่ตาลง รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปาก เขาไม่ได้กดรับทันที แต่กลับจงใจปล่อยให้เวลานับถอยหลังเดินไปเรื่อยๆ จนเหลือสามวินาทีสุดท้าย ถึงค่อยกดคลิกเข้าร่วม เสียงดนตรีประกอบในห้องปาร์ตี้ส่วนตัวเงียบสนิท มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาผ่านไมโครโฟนของอีกฝั่ง "ดึกดื่นคื่นแบบนี้ โปรเพลเยอร์มือหนึ่งเขาไม่นอนกอดหมอนข้างเหรอครับ หรือว่าคิดถึงลีลาการแบกทีมของผมจนนอนไม่หลับ ถึงต้องบุกมาลากตัวผมดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้" วินเซนต์เปิดฉากยิงคำถามใส่ทันที น้ำเสียงเจือแววเย้าแหย่แต่แฝงความระแวดระวังเต็มพิกัด ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำ นุ่มลึกแต่น่าเกรงขามจะเอ่ยลอดออกมา "ปากดีแบบนี้ในสตรีม... น่าจับมาตัดลิ้นนัก" "อุ๊ย แรงจังครับ ระวังนะ พูดแบบนี้เดี๋ยวแฟนคลับคุณเขาจะหาว่ากัปตันผู้แสนIcyคนนี้กำลังหึงผมที่โชว์เทพกลบรัศมีในทัวร์นาเมนต์เมื่อวาน" วินเซนต์ตอบกลับทันควันโดยไม่ยอมปล่อยให้เสียจังหวะ ดวงตาเป็นประกายวาวด้วยความท้าทาย "นายเล่นผิดกติกา" คีย์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์ แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล "การแทรกแซงแรงก์การแข่งขันระดับโปรด้วยการสตรีมป่วนแบบนั้น มันทำให้ระบบรวนหมด" "โอ๊ะ โอ๋... กติกาไหนเหรอครับ? ผมเล่นตามระบบของเกมทุกอย่าง หรือว่ากัปตันคีย์กลัวว่าถ้าผมยังสตรีมแบบนี้ต่อไป สปอนเซอร์ทีมคุณจะเทแล้วหันมาซัพพอร์ตสตรีมเมอร์หน้าตาดีอย่างผมแทน?" วินเซนต์หัวเราะในลำคอ ท่าทีลอยชายและกวนประสาททำเอาคนฟังที่อยู่หลังไมค์แทบจะกำหมัดแน่น "วันพรุ่งนี้แปดโมงเช้า เตรียมกระเป๋าซะ" คีย์สั่งเสียงเข้ม ห้วน และเด็ดขาด วินเซนต์ขมวดคิ้วฉับ ความขี้เล่นในแววตาหายวับไปทันที "เดี๋ยวนะครับ พูดเรื่องอะไร ใครจะไปไหนกับคุณ" "สัญญาในฐานะสตรีมเมอร์รับเชิญพิเศษของทีม PHOENIX นายเซ็นรับมันผ่านระบบอัตโนมัติไปแล้วตั้งแต่กดเข้าห้องปาร์ตี้เมื่อสามนาทีที่แล้ว" วินเซนต์เบิกตากว้าง รีบกวาดสายตาไปที่หน้าต่างข้อความระบบที่เด้งขึ้นมามุมจอซ้ายล่าง ตัวหนังสือสีทองอร่ามระบุชัดเจนว่าเขาได้ตกลงเข้าร่วมเป็นสมาชิกเสริมของทีมอีสปอร์ตระดับโลกเรียบร้อยแล้ว โดยมีเงื่อนไขผูกมัดทางกฎหมายที่หากยกเลิกจะต้องจ่ายค่าปรับมหาศาล "ไอ้... ไอ้คนเจ้าเล่ห์!" วินเซนต์สบถลั่นลืมภาพลักษณ์สตรีมเมอร์ชื่อดังไปชั่วขณะ "คุณหลอกผม!" "ฉันแค่ทำตามขั้นตอน" คีย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่ชวนให้โมโหที่สุด "และหวังว่าพรุ่งนี้ นายจะตรงต่อเวลา... วินเซนต์" ก่อนที่วินเซนต์จะทันได้พ่นคำด่าชุดใหญ่ใส่หน้าไมโครโฟน เสียงสัญญาณตัดสายก็ดังขึ้นพร้อมกับหน้าจอเกมที่ถูกบังคับปิดตัวลงอย่างไร้ความปรานี วินเซนต์นั่งอึ้งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ดับสนิท เงาของตัวเองสะท้อนอยู่บนกระจกหน้าจอที่มืดมิด ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความเจ็บใจที่โดนตลบหลังอย่างเจ็บแสบ "คิดเหว่ารวบตัวผมได้ง่ายๆ งั้นเหรอ... คีย์ นายเจอดีแน่" วินเซนต์พึมพำกับความมืดในห้อง ดวงตาคู่สวยฉายแววเอาชนะอย่างชัดเจน ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปเปิดสวิตช์ไฟโต๊ะทำงาน เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ สามครั้งจากระเบียงห้องนอนชั้นสิบสองก็ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบสงัดยามวิกาล ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... วินเซนต์สะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองที่ผ้าม่านโปร่งบางที่ปิดสนิท หัวใจกระตุกวูบด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่แล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลัง ในชั้นสิบสองที่ไม่มีระเบียงเชื่อมต่อ... ใครหน้าไหนจะมาเคาะกระจกตอนตีสองครึ่ง? มือเรียวค่อยๆ เลื่อนลงจากเมาส์ เอื้อมไปหยิบประแจเหล็กพกพาใต้โต๊ะอย่างระมัดระวัง ฝีเท้าก้าวเข้าไปใกล้หน้าต่างทีละน้อยอย่างเงียบเชียบที่สุด ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก กกระชากผ้าม่านออกด้วยความรวดเร็ว— ทว่าภาพเบื้องหลังกระจกใสกลับทำให้ลมหายใจของเขาติดอยู่ที่ลำคอ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อพบร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดฮู้ดสีดำสนิทกำลังยืนพิงกรอบหน้าต่างอย่างไร้ความเกรงกลัวความสูง พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ส่งตรงมาให้ท่ามกลางความมืดมิด "ยินดีต้อนรับสู่ทีม... ตัวแสบ" คีย์เอ่ยเสียงกระซิบเบาๆ ผ่านกระจกใส ขณะที่มือหนายกขึ้นเคาะกระจกอีกครั้ง ก่อนจะดันมันเปิดออกด้วยรหัสผ่านที่วินเซนต์ไม่เคยบอกใคร ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากความป่วนครั้งนี้ไปด้วยกันนะครับ!