แสงไฟที่ไร้เงา

กลิ่นอายของสเปรย์จัดแต่งทรงผมผสมกับความตึงเครียดระดับรุนแรงในห้องแต่งตัวหลังเวทีคอนเสิร์ตใหญ่ ทำให้เรย์เกือบจะลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ "เรย์ อีกสามนาทีสแตนด์บายข้างเวทีนะลูก เช็ดเหงื่อหน่อย เดี๋ยวหน้ามันระหว่างแสดง" เสียงผู้จัดการวงดังลอดผ่านกระจกเงาบานใหญ่ที่ประดับด้วยหลอดไฟปิงปองสีส้มอุ่น แต่มันไม่ได้ช่วยให้ความหนาวเหน็บที่วิ่งพล่านอยู่ตามกระดูกสันหลังของเรย์ลดลงเลยแม้แต่น้อย ไอดอลหนุ่มอัจฉริยะแห่งปี วัยสิบเก้าปี ผู้กุมหัวใจแฟนคลับนับล้าน กำลังใช้ปลายนิ้วเย็นเฉียบกดขยับสร้อยข้อมือเงินแท้ใต้แขนเสื้อ เพื่อสะกดกลั้นอาการมือสั่นที่เริ่มลามไปถึงข้อศอก ไม่ใช่เพราะความกดดันจากการแสดงต่อหน้าผู้ชมหมื่นกว่าคน... แต่เป็นเพราะสิ่งที่สะท้อนอยู่ในกระจกเงาบานนั้นต่างหาก ในโลกที่คนอื่นมองเห็นเพียงความงดงามของแสงสี เสียงกรี๊ดสนั่น และภาพลักษณ์ไอดอลผู้ไร้ที่ติ เรย์กลับมองเห็นอีกมิติหนึ่งที่บิดเบี้ยวและน่าสะพรึงกลัว ดวงตาสองสีที่ซ่อนอยู่ภายใต้คอนแทคเลนส์แฟชั่นกำลังทำหน้าที่เกินกว่ามนุษย์ทั่วไป ดวงตาที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยพันธุกรรมลี้ลับและภาระหน้าที่ซึ่งเขาไม่เคยร้องขอ *เงาสีดำทึบ* มันไม่ได้มีรูปร่างเป็นมนุษย์ชัดเจน แต่มันเป็นกลุ่มก้อนควันสีนิลที่กำลังบิดเร้าอยู่ตรงมุมห้อง ใกล้กับราวแขวนชุดสูทเพชรสำหรับโชว์เดี่ยวของเขา ออร่าความตายระดับรุนแรงแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลงอย่างกะทันหัน กลิ่นอายของดินกลบศพและดอกไม้จันทน์จางๆ ลอยแตะจมูก ทั้งที่เครื่องปรับอากาศในห้องแต่งตัวกำลังทำงานอย่างเต็มกำลัง เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย สมองอันชาญฉลาดและผ่านการคำนวณมาอย่างเป็นระบบพยายามประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ตรรกะบอกว่ามันอาจจะเป็นภาพหลอนจากความเหนื่อยล้าสะสมและการนอนไม่พอติดต่อกันสามวัน แต่สัญชาตญาณและการเต้นระรัวของชีพจรกลับยืนยันหนักแน่นว่า... สิ่งนั้นมีตัวตนจริง และมันกำลังจ้องมองมาที่เขาด้วยความอาฆาตมาดร้าย "เรย์ เป็นอะไรหรือเปล่า หน้าซีดมากเลยนะ" ทีมงานสาวคนเดิมชะงักฝีเท้าเมื่อเดินผ่านมาเห็นสีหน้าของเขาผ่านกระจก เธอทำท่าจะยื่นมือเข้ามาแตะไหล่ด้วยความห่วงใย "อย่าเข้ามาใกล้ตรงนั้นครับ!" เรย์หลุดปากอุทานด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาดและดังเกินกว่าปกติ จนอีกฝ่ายชะựngก้าวเท้าค้างกลางอากาศด้วยความตกใจ ไอดอลหนุ่มรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์และละลายใจคนมองถูกยกขึ้นประดับริมฝีปากอย่างมืออาชีพ แม้ว่าข้างในจะปั่นป่วนราวกับมีพายุเฮอร์ริเคนพัดผ่านก็ตาม "ผมแค่นอนไม่พอน่ะครับพี่ นั่งสมาธิแป๊บเดียวน่าจะดีขึ้น รบกวนเวลาอีกสองนาทีนะครับ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและสุภาพเป็นกันเองตามเคย เพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ ทีมงานสาวยิ้มเจื่อนๆ พยักหน้ารับแล้วเดินเลี่ยงออกไป ปิดประตูห้องแต่งตัวให้สนิท เหลือเพียงเรย์ที่ยืนอยู่ลำพังกับเงาปริศนานั้นอีกครั้ง ความเงียบงันเข้ามาปกคลุม ทว่าเสียงดนตรีประกอบอินโทรคอนเสิร์ตด้านนอกเริ่มดังตุบๆ สะเทือนเข้ามาถึงผนังห้อง เรย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ มือขวาเอื้อมไปหยิบการ์ดกระดาษแข็งขนาดเล็กที่พกติดตัวไว้ตลอดเวลาออกมาจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต มันคือไพ่ทาโรต์สำรับโบราณที่ได้รับมาจากอาจารย์สาวผู้ลึกลับ... อิงฟ้า ผู้หญิงคนนั้นบอกไว้เสมอว่า ไสยเวทไม่ใช่เรื่องงมงาย แต่มันคือวิทยาศาสตร์แขนงหนึ่งที่มนุษย์ยังไม่เข้าใจ และไพ่ทาโรต์ก็คือสมการคณิตศาสตร์ที่ใช้ถอดรหัสพลังงานด้านลบเหล่านั้น เรย์ใช้นิ้วโป้งลูบผิวสัมผัสของการ์ดใบที่อยู่บนสุด ดวงตาคมกริบจ้องตรงไปยังกลุ่มก้อนควันสีดำที่ตอนนี้เริ่มขยายตัวและลอยสูงขึ้น จนบังแสงไฟจากหลอดไฟหน้ากระจกจนมืดสนิท กลายเป็น "แสงไฟที่ไร้เงา" อย่างแท้จริง ทันใดนั้นเอง กลุ่มก้อนควันสีดำก็พุ่งเข้าใส่เงาของเรย์ในกระจกเงาอย่างรวดเร็วราวกับกระสุนปืน! เรย์ไม่รอช้า เขาดีดตัวหลบไปด้านข้างตามสัญชาตญาณ พร้อมกับสะบัดไพ่ทาโรต์ในมือออกไปปะทะกับอากาศว่างเปล่าอย่างแม่นยำ เสียงหวีดหิวโหยดังขึ้นบาดแก้วหู แรงปะทะทำให้กระจกแต่งตัวร้าวเป็นทางยาวราวกับใยแมงมุม แต่ก่อนที่เรย์จะได้ตั้งรับการโจมตีระลอกที่สอง ประตูห้องแต่งตัวก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างระหงของหญิงสาวในชุดโค้ทกันหนาวสีดำสนิท เส้นผมยาวสลวยปลิวไสวเล็กน้อย ดวงตากลมโตคมปลาบกวาดตามองรอบห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เธอจะสะบัดข้อมือโปรยผงสมุนไพรสีทองลงบนพื้นห้องจนเกิดประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบ "บอกแล้วไงคะว่าเด็กดื้ออย่างคุณ... มักจะหาเรื่องใส่ตัวก่อนขึ้นคอนเสิร์ตเสมอ" เสียงหวานทุบกระชากความตึงเครียดให้ลดลงครึ่งหนึ่ง แต่อิงฟ้าไม่ได้ส่งยิ้มให้เขาเลยแม้แต่น้อย เธอกลับดึงไพ่ทาโรต์ใบใหญ่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ท ดวงตาคู่สวยหันมามองเรย์ด้วยแววตาตำหนิปนเอ็นดูเล็กน้อย "อาจารย์..." เรย์ผ่อนลมหายใจยาวเหยียด ความรู้สึกโล่งอกไหล่ตกลงชั่วขณะ แต่อิงฟ้ากลับยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากเป็นเชิงห้ามปราม สีหน้าของเธอกลับเคร่งเครียดขึ้นอย่างฉับพลันเมื่อมองทะลุกระจกที่แตกละเอียดออกไปด้านนอกหน้าต่างห้องแต่งตัวที่อยู่สูงจากพื้นดินสิบชั้น "อย่าเพิ่งโล่งใจไปค่ะ เรย์..." อิงฟ้าเอ่ยเสียงเบาหวิว แต่ก้องกังวานในความรู้สึก "เพราะสิ่งที่คุณเห็นเมื่อครู่นี้... มันไม่ใช่ภูตผีเร่ร่อนทั่วไป" เธอยื่นมือถือสมาร์ทโฟนหน้าจอเปิดค้างไว้มาตรงหน้าเขา บนหน้าจอปรากฏภาพถ่ายดาว卫星และแผนผังพลังงานเวทมนตร์ของสเตเดียมแห่งนี้ ซึ่งเส้นออร่าความตายสีดำไม่ได้มีแค่จุดเดียวในห้องนี้ แต่มันกำลังเชื่อมโยงกันเป็นตาข่ายขนาดมหึมา ล้อมรอบตัวอาคารเอาไว้ทั้งหมดราวกับรังของแมงมุมยักษ์ และจุดศูนย์กลางของตาข่ายอาคมนั้น... อยู่ใต้ฝ่าเท้าของผู้ชมหมื่นกว่าคนที่กำลังส่งเสียงเชียร์ชื่อของเรย์ดังสนั่นมาจากฮอลล์ด้านนอก สมองของเรย์ประมวลผลข้อมูลมหาศาลนั้นในเสี้ยววินาที ความตระหนักรู้สายหนึ่งวิ่งวาบเข้ามาในหัวใจจนหนาวเยือก นี่ไม่ใช่แค่การกลั่นแกล้งทางไสยศาสตร์ธรรมดา แต่เป็นพิธีกรรมบูชาัญด้วยพลังงานชีวิตของคนนับหมื่น... ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นพร้อมกับเสียงเพลงเปิดตัวของเขาเอง! ก่อนที่เรย์จะได้เอ่ยปากถามอะไร เสียงประกาศเรียกตัวเขาให้ขึ้นสู่เวทีหลักก็ดังขึ้นผ่านลำโพงบลูทูธในห้องแต่งตัว *(ประกาศ: ขอเชิญศิลปินหลัก เรย์ เตรียมตัวขึ้นสู่เวทีในอีก 30 วินาที...)* พร้อมกันนั้น หน้าจอสมาร์ตโฟนในมือของอิงฟ้าก็กะพริบแสงสีแดงวาบ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบสืบสวนไสยเวทที่ดังขึ้นตัดความเงียบ... *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบภารกิจลับระดับ SSS - "คอนเสิร์ตมรณะ: ถอดรหัสยันต์วิญญาณพันศพ" เงื่อนไขเวลา: 180 วินาทีก่อนการแสดงเริ่ม มิฉะนั้นผู้ชมทั้งหมดจะกลายเป็นภาชนะรองรับวิญญาณอาฆาต]* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมไขปริศนาไปด้วยกันนะคะ ขวัญเนตรทายใจหวังว่าตอนแรกนี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นและพร้อมลุยไปกับเรย์และอิงฟ้าในตอนต่อไปค่ะ