กลิ่นเลือดและกลิ่นสมุนไพร

"ถ้าจวนแม่ทัพของท่านผู้บัญชาการหลี่ จะมีกลิ่นอายความเน่าเฟะคละคลุ้งรุนแรงถึงเพียงนี้ เกรงว่าต่อให้ใช้โสมภูเขาพันปีอีกสักสิบต้น ก็คงช่วยล้างความสกปรกโสมมใต้พื้นหินศิลาเหล่านี้ไม่ได้หรอกเพคะ" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่แฝงไว้ด้วยรอยยเยาะหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันระดับเป่าสากภายในเรือนรับรอง เซี่ยอวี้หลานไม่ได้แม้แต่จะชายตามองร่างสูงสง่าในชุดเกราะประดับลวดลายพยัคฆ์ที่เพิ่งก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงธรณีประตู ปลายนิ้วเรียวระหงของนางยังคงคีบเข็มเงินเล่มบางจุ่มลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบสีนวล ซึ่งภายในบรรจุของเหลวสีคล้ำส่งกลิ่นคาวชวนคลื่นไส้ ปฏิกิริยาของโลหะที่เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทในทันทีคือหลักฐานชิ้นดีที่ตะโกนก้องฟ้องความจริงอย่างไร้เสียง หลี่จิ่งเหอขบกรามแน่นจนสันกรามคมคายขึ้นรูปนูนชัด แววตาคู่คมดุจเหยี่ยวของแม่ทัพผู้กุมอำนาจครึ่งค่อนแผ่นดินหรี่แคบลงอย่างอันตราย รังสีสังหารแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบกายลดฮวบลงราวกับฤดูหนาวมาเยือนก่อนกำหนด เขาก้าวประชิดตัวนางในระยะประชิดอย่างรวดเร็วดั่งพยัคฆ์ตะครุบเหยื่อ มือหนาเอื้อมคว้าข้อมือเรียวของนางไว้แน่นด้วยแรงมหาศาลจนอวี้หลานต้องนิ่วหน้าเล็กน้อย แต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยความท้าทาย ไร้ซึ่งร่องรอยของความหวาดกลัวแม้แต่น้อย "เจ้าเป็นใคร กล้าดีอย่างไรถึงบุกรุกเข้ามาในเขตหวงห้ามของจวนแม่ทัพ แถมยังกล้ากล่าววาจาอุบาทว์ใส่ร้ายคนในจวนของข้า!" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอدرลอดไรฟันออกมาทีละคำ แฝงความเยือกเย็นที่พร้อมจะบดขยี้กระดูกคนให้แหลกคามือ อวี้หลานแค่นหัวเราะในลำคอ นางไม่ดิ้นรนขัดขืน ทว่ากลับเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน ปลายจมูกโด่งรั้นของนางแทบจะชนเข้ากับปลายจมูกคมสันของเขา เคมีอันตรายบางอย่างประทุเปรี้ยงขึ้นกลางอากาศราวกับประกายไฟกระทบกับน้ำมันพืช "ส้ายร้ายหรือเพคะ ท่านแม่ทัพหลี่ผู้ยิ่งใหญ่" อวี้หลานเอ่ยด้วยน้ำเสียงลากยาว เย้ายวนแต่นัยน์ตากลับคมกริบดั่งใบมีด "พิษอัคคีโลหิตที่ผสมอยู่ในน้ำชาต้อนรับแขกเมื่อครู่ แม้แต่สุนัขกินเข้าไปยังล้มตึงภายในสามลมหายใจ ท่านกล้าเอาหัวของท่านเป็นประกันไหมล่ะว่า คนในจวนของท่านมือสะอาดพอที่จะไม่รู้เห็นเป็นใจกับเรื่องนี้?" "บัง-อาจ!" หลี่จิ่งเหอกลอกตาด้วยความกรุ่นโกรธ ผู้หญิงคนนี้ไม่เพียงแต่ปากคอเราะร้าย แต่นางยังกล้าท้าทายอำนาจของเขาซึ่งๆ หน้า ในจวนที่เต็มไปด้วยสายลับและคนขององค์ชายสาม นางกลับโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้แถมยังจี้ถูกจุดอ่อนที่สุดของเขาอย่างแม่นยำ "คิดว่ามีป้ายคำสั่งหมอเทวดาติดตัวแล้วข้าจะทำอะไรเจ้าไม่ได้อย่างนั้นรึ?" "ถ้าข้าตายในจวนของท่าน รับรองว่าพรุ่งนี้ชื่อเสียงของท่านแม่ทัพผู้เก่งกาจคงกลายเป็นหัวข้อสนทนาสนุกปากของคนทั้งเมืองหลวง ว่าเลี้ยงดูคนทรยศแถมยังฆ่าปิดปากหมอหลวงผู้บริสุทธิ์เพื่อปกปิดความผิดพลาดของตัวเอง" นางยักไหล่เบาๆ ท่าทางกวนประสาทนั้นทำเอาหลี่จิ่งเหอแทบคลั่ง นิ้วมือที่บีบข้อมือนางอยู่เปลี่ยนเป็นปลดล็อกและรวบเอวบางเข้าหาตัวโดยไม่ทันตั้งตัว อวี้หลานอุทานเบาๆ ด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อแผ่นหลังถูกดันจนชิดติดกับเสาไม้เนื้อแข็ง ขณะที่ร่างสูงใหญ่กักขังนางไว้ในอ้อมแขน ใบหน้าของเขาโน้มลงมาใกล้จนเกือบชิด ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดข้างแก้ม "ปากเก่งนักนะ... แม่หมอเซี่ย" หลี่จิ่งเหอแค่นยิ้มหยันที่มุมปาก ดวงตาคมกาลมองสำรวจใบหน้างดงามที่เชิดขึ้นอย่างถือดี "ในเมื่อเจ้าเก่งนักเรื่องการหาพิษ งั้นก็ลองบอกข้าหน่อยสิว่า พิษในตัวข้าตอนนี้... เจ้ามีปัญญาแก้หรือเปล่า?" อวี้หลานชะงักไปชั่วขณะเมื่อปลายนิ้วที่สัมผัสโดนชีพจรบริเวณข้อมือของเขาเมื่อครู่ส่งกระแสความผิดปกติบางอย่างแล่นพล่าน นางก้มมองแผ่นอกกว้างที่กระเพื่อมไหวภายใต้ชุดเกราะ ก่อนจะพบว่ารอยคล้ำจางๆ บริเวณลำคอของเขากำลังแผ่ขยายขึ้นอย่างช้าๆ รอยยิ้มเยาะบนริมฝีปากของนางเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาตื่นตะลึงระคนเคร่งเครียด นี่ไม่ใช่พิษธรรมดา... แต่มมันคือพิษสลายวิญญาณที่องค์ชายสามใช้ควบคุมมือสังหาร! ก่อนที่อวี้หลานจะได้อ้าปากเอ่ยอันใด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังขึ้นรัวเร็วที่หน้าประตูเรือน พร้อมกับเสียงตะโกนก้องด้วยความตกใจของพ่อบ้านที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา "ท่านแม่ทัพพ่ะย่ะค่ะ! องครักษ์หลวง... องครักษ์หลวงจากตำหนักองค์ชายสามนำกำลังมาปิดล้อมจวนเราแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" หลี่จิ่งเหอผละออกจากร่างบางทันที แววตาคมกาลวาบประกายความเยือกเย็นอำมหิตขึ้นมาวูบหนึ่ง เขากวาดสายตามองหน้าอวี้หลานที่ตอนนี้สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดจริงจัง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของนางเย็นเฉียบ "ดูท่า... เราคงต้องร่วมมือกันแก้ปัญหาเฉพาะหน้า ก่อนที่คนพวกนั้นจะเข้ามาเห็น 'หลักฐาน' คารังซะแล้วล่ะนะ" ขอบคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกและร่วมเดินทางไปกับความแซ่บนี้ด้วยกันนะคะ เสี่ยวเถาฮวาซาบซึ้งใจจริงๆ ค่ะ!