เงาสะท้อนในวันฝนพรำ

กลิ่นอายของความอัปยศในอดีตไม่ได้จางหายไปไหน มันเพียงแค่เปลี่ยนรูปสถานะกลายเป็นความเย็นชาที่ฝังรากลึกอยู่ใต้ผิวหนังของคฤหาสน์ตระกูลภาคิน เสียงฝนที่โหมกระหน่ำซัดสาดลงบนหลังคากระจกทรงโดมของห้องโถงใหญ่ ดังก้องกังวานคล้ายเสียงคำรามจากขุมนรก หยาดน้ำฝนที่เกาะพราวบนกระจกบานยักษ์สะท้อนภาพเงาของหญิงสาวผู้หนึ่งให้บิดเบี้ยวจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม รัญธิดาก้าวขาเข้ามาทีละก้าว... ส้นสูงปลายแหลมกระทบพื้นหินอ่อนขัดมันจนเกิดเสียง ‘กริ๊ก’ หนักหน่วง สะท้อนก้องกังวานไปทั่วความเงียบงันที่ถูกปกคลุมด้วยบรรยากาศกดดัน ไม่มีการต้อนรับ ไม่มีเสียงทักทาย มีเพียงสายตานับสิบคู่ของเหล่าแม่บ้านและบอดี้ที่ยืนเรียงรายด้วยความหวาดหวั่น พวกเขารู้จักผู้หญิงคนนี้ดี... อดีตภรรยาผู้เคยถูกขับไล่ออกไปอย่างไร้ค่าในคืนที่ฝนตกหนักไม่ต่างจากวันนี้ ทว่า วันนี้ รัญธิดาในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท กลับไม่ได้เดินเข้ามาด้วยน้ำตานองหน้าเหมือนวันเก่า ดวงตากลมโตคู่นั้นนิ่งสงบ เยียบเย็น และไร้ซึ่งร่องรอยของความหวาดกลัว ราวกับวิญญาณอาฆาตที่หลุดพ้นจากพันธนาการแห่งความเจ็บปวด “คุณเข้ามาได้อย่างไร!” เสียงตวาดทรงอำนาจดังขึ้นจากมุมมืดของบันไดวน ภาคินก้าวลงมาจากชั้นบนด้วยท่าทีเร่งรีบ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและรอยยิ้มเยาะเย้ยในอดีต บัดนี้กลับซีดเผือด ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงราวกับกำลังเห็นผีสางเทวดากลางวันแสกๆ เขาหยุดยืนอยู่ที่ขั้นบันไดขั้นสุดท้าย ลมหายใจสะดุดกักค้างอยู่ในลำคอเมื่อปะทะเข้ากับสายตาคู่นั้น สายตาที่เคยมองเขาด้วยความรัก ความเวทนา และความอ้อนวอน แต่วันนี้... มันกลับว่างเปล่า เย็นชา และเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ถูกกักเก็บไว้จนสุกงอม “แปลกใจนักหรือคะ คุณภาคิน” รัญธิดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่ากลับบาดลึกเสียดแทงหัวใจคนฟังจนชาหนึบ เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องโถงที่คุ้นเคย ราวกับกำลังสำรวจซากศพของความทรงจำที่เธอเป็นคนลงมือเผาทำลายด้วยมือตัวเอง “ฉันก้าวเข้ามาทางประตูหน้า... เหมือนอย่างที่แขกผู้มีเกียรติเขาทำกันไงคะ หรือว่ากฎของตระกูลภาคิน ห้ามไม่ให้สุนัขที่เคยถูกเตะไส.ว... กลับมาเหยียบที่นี่อีก?” คำพูดเชือดเฉือนนั้นทำให้กรามของภาคินขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน เขาพยายามควบคุมเสียงสั่นพร่าของตัวเองไม่ให้แสดงความอ่อนแอออกมาต่อหน้าเธอและบริวาร “ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เธอควรจะมา... ธาร ออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะให้คนลากตัวเธอออกไป” “ลากฉันงั้นหรือคะ?” รัญธิดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันงดงามและน่ากลัวเสียจนภาคินรู้สึกหนสันหลังวาบ เธอก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระเหยปะปนกับกลิ่นอายความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ “ลองดูสิคะว่าใครกันแน่ที่จะต้องเป็นฝ่ายคลานออกไปจากบ้านหลังนี้” เธอยกเอกสารในมือขึ้นมาเล็กน้อย มันคือแฟ้มหนังสีดำสนิทที่ซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้ ความลับที่จะสั่นคลอนรากฐานของตระกูลภาคินให้พังทลายลงในชั่วข้ามคืน ภาคินจ้องมองเอกสารนั้นด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจอย่างประหลาด ความเย่อหยิ่งที่เคยมีพังทลายลงไม่เป็นท่าเมื่อเขาตระหนักได้ว่า ผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่รัญธิดาคนเดิมที่เขาเคยย่ำยีหัวใจจนแหลกสลายอีกต่อไปแล้ว “คุณต้องการอะไร... ธาร เงินทอง หรืออะไรที่มากกว่านั้น บอกฉันมาสิ ฉันจะชดใช้ให้...” ภาคินเอ่ยเสียงแผ่วเบa ความเย่อหยิ่งทระนงตนถูกกลืนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความสำนึกผิดที่สายเกินแก้ และความหวาดกลัวที่กำลังกัดกินขั้วหัวใจ รัญธิดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ความสุข ช่างเย็นเยียบและบาดลึก “ชดใช้? ของบางอย่างต่อให้คุณเอาชีวิตเข้าแลก ก็ไม่มีวันซื้อคืนมาได้หรอกค่ะ คุณภาคิน” เธอยื่นมือเรียวบางออกไปผลักอกแกร่งของอดีสามีเบาๆ ทว่ากลับทำให้เขาก้าวถอยหลังไปสองก้าวด้วยความตกตะลึง ก่อนที่รัญธิดาจะก้าวผ่านตัวเขาไปอย่างไร้เยื่อใย มุ่งตรงไปยังห้องทำงานส่วนตัวของประธานตระกูลภาคินที่ห้ามใครเข้าเด็ดขาด ภาคินหันขวับกลับไปมองตามร่างระหงที่เดินหายลับไปหลังบานประตูไม้สักทอง เขายืนนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น หัวใจเต้นรัวระรัวด้วยความหวาดวิตกราวกับมีลางสังหรณ์ว่ามหันตภัยครั้งใหญ่กำลังจะมาเยือน แต่ทว่า... ในจังหวะที่รัญธิดาก้าวพ้นประตูห้องโถงใหญ่ไป เสียงฝีเท้าเล็กๆ ของเด็กชายวัยสี่ขวบคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านหลัง พร้อมกับเสียงใสแจ๋วที่เอ่ยเรียกชื่อต้องห้ามขึ้นมากลางอากาศ “คุณแม่ครับ... ฝนตกหนักมากเลย คุณแม่เปียกฝนไหมครับ?” ภาคินชะงักกึก เลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน เขากวาดสายตามองตามเสียงนั้นไป ก่อนที่นัยน์ตาคมกริบจะเบิกกว้างขึ้นสุดขีดเมื่อเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กชายตัวน้อย... ใบหน้าถอดแบบพิมพ์เดียวกันกับเขาออกมาอย่างไร้ที่ติ ราวกับส่องกระจกดูตัวเองในวัยเด็กเมื่อหลายสิบปีก่อน! ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดิ่งลึกสู่ความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ