สมการที่ผิดพลาด

"ศูนย์จุดศูนย์สองเปอร์เซ็นต์..." เสียงพึมพำลอดผ่านริมฝีปากแห้งผากของเซน ขณะที่ดวงตาคู่คมกริบจ้องมองกลุ่มตัวเลขสีฟ้าเรืองแสงที่กำลังลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ หน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงสะท้อนเงาใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ขอบตาดำคล้ำบ่งบอกถึงการอดนอนติดต่อกันหลายสัปดาห์ แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าความอ่อนล้าทางร่างกาย คือความจริงที่ว่า... ตัวเลขชุดนี้ไม่ควรปรากฏขึ้นมาเป็นครั้งที่พันแปดร้อย ติ๊ด! เสียงแจ้งเตือนความถี่ต่ำดังขึ้นในโสตประสาท พร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่สลักทับลงบนชุดข้อมูลเดิมอย่างไร้ความปรานี [ระบบลูปเวลา: ตรวจพบความเบี่ยงเบนของตัวแปร T-0] [สถานะ: เริ่มต้นกระบวนการรีเซ็ตระบบในอีก 10... 9... 8...] เซนกัดฟันกรอด มือซ้ายกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน สมองอันปราดเปรื่องของนักคำนวณหนุ่มกำลังประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง ในโลกแห่ง "เนโอ-โซลาริส" ที่ทุกอย่างขับเคลื่อนด้วยอัลกอริทึมและความน่าจะเป็น ความผิดพลาดคือสิ่งที่ไม่ควรมีอยู่จริง แต่เขากำลังติดอยู่ในวงจรอุบาทว์ที่วนกลับมาจุดเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกครั้งที่เขายับยั้งโศกนาฏกรรมสำเร็จ ตัวระบบกลับโยนเขากลับมายังจุดเริ่มต้นของวันนี้—วันที่ศาสตราจารย์สาวผู้กุมความลับทั้งหมดหายตัวไป "นายยังคำนวณแบบเดิมอยู่อีกเหรอ เซน" เสียงหวานนุ่มทว่าราบเรียบราとสายน้ำไหลผ่านหน้าผา ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องปฏิบัติการ เซนสะดุ้งเล็กน้อย—ปฏิกิริยาที่รวดเร็วเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะทำได้—ก่อนจะหันขวับไปมอง ร่างเพรียวบางของหญิงสาวในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาปรากฏขึ้น รินยืนพิงกรอบหน้าต่าง ปลายนิ้วเรียวยาวกำลังหมุนปากกาควอนตัมรุ่นเก่าเล่นอย่างใจเย็น ดวงตาสีอำพันคู่นั้นสะท้อนแสงไฟนีออนอ่อนๆ มองตรงมาที่เขาด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ระหว่างความผิดหวังและความเอ็นดูระคนกัน "ริน... เธอ..." เซนขมวดคิ้วแน่น ก้าวเข้าไปหาเธอสามก้าว "นี่คือรอบที่พันแปดร้อยสิบสอง ทำไมเธอถึงยังจำเรื่องราวในลูปก่อนหน้านี้ได้? ตามทฤษฎีควอนตัม ความทรงจำควรถูกลบเลือนทุกครั้งที่ระบบดีดตัวกลับสิ!" รinระบายยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความลับและความอบอุ่นในคราเดียวกัน เธอเดินผ่านหน้าจอโฮโลแกรมที่กำลังนับถอยหลังอย่างไม่รีบร้อน ราวกับเวลาไม่ได้มีความหมายใดๆ สำหรับเธอเลย "บางทีนะ เซน..." รินหยุดยืนตรงหน้าเขา ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงแค่คืบ กลิ่นจางๆ ของกระดาษเก่าและโอโซนลอยแตะจมูก "นายอาจจะพยายามมองหาความสมบูรณ์แบบในสมการที่ถูกออกแบบมาให้ 'ผิดพลาด' ตั้งแต่แรกก็ได้" "หมายความว่ายังไง?" "หมายความว่า... นายกำลังใช้เหตุผลแก้ปัญหาที่ต้องใช้ 'หัวใจ' ยังไงล่ะ" [3... 2... 1... รีเซ็ตระบบ] แสงสีขาวเจิดจ้าแผดเผาทัศนียภาพทั้งหมดจนกลายเป็นสีโพลน ความรู้สึกไร้น้ำหนักเข้าเกาะกุมร่างของเซนอีกครั้ง ประสาทสัมผัสทุกส่วนดับวูบลงชั่วขณะ ก่อนที่สติสัมปชัญญะจะถูกกระชากกลับมาด้วยความเย็นเฉียบของแผ่นโลหะใต้ร่าง เฮือก! เซนสะุกตัวลุกขึ้นนั่ง หอบหายใจโยนถี่ เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม สายตาปรับโฟกัสอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินสถานการณ์รอบตัว กลิ่นอับของห้องใต้ดินและเสียงหึ่งๆ ของเครื่องคอมพิวเตอร์ควอนตัมรุ่นโบราณ... เขากลับมาแล้ว กลับมายังจุดเริ่มต้นของวันที่ทุกอย่างเริ่มต้นพังทลาย มือหนายกขึ้นเสยผมลวกๆ พลางกวาดสายตามองไปรอบห้องอย่างเคยชิน ทว่า... มีบางอย่างไม่ถูกต้อง บรรยากาศเงียบสงบเกินไป ไม่มีเสียงแจ้งเตือนสีแดง ไม่มีหน้าต่างโฮโลแกรมลอยเคว้ง และที่สำคัญที่สุด... บนโต๊ะทำงานตรงหน้า มีกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งวางอยู่ ทั้งที่ในลูปก่อนๆ ไม่เคยมีมันมาก่อน เซนก้าวเข้าไปใกล้ด้วยฝีเท้าเงียบกริบ สัญชาตญาณนักคำนวณเตือนภัยระดับสูงสุด หัวใจเต้นรัวเป็นจังหวะเร่งเร้า เขาใช้ปลายนิ้วคีบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ลายมือชื่อคุ้นเคยตวัดอยู่บนกระดาษแผ่นนั้น เป็นลายมือของริน... แต่เป็นลายมือที่เขียนไว้เมื่อไหร่ก็ไม่มีใครรู้ *“ถ้าอ่านข้อความนี้ แสดงว่านายรอดพ้นจากลูปที่พันแปดร้อยสิบสองมาได้แล้วสินะ เซน... จำไว้อย่ามองหาฉันที่จุดเริ่มต้น แต่จงมองหาฉันในบรรทัดสุดท้ายของอัลกอริทึมที่นายเป็นคนเขียนขึ้นเอง”* ยังไม่ทันที่เซนจะได้วิเคราะห์ความหมายของประโยคปริศนา เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องปฏิบัติการ... เสียงที่ไม่มีทางเกิดขึ้นในเวลานี้ของไทม์ไลน์เดิม แกร๊ก! ลูกบิดประตูหมุนช้าๆ พร้อมกับเงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามา พร้อมรอยยิ้มเยียบเย็นที่ถูกส่งตรงมายังเขาผ่านความมืดมิด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับบทแรกนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ—ควอนตัมคอร์