จุดเดือดของโปรเจกต์

"ถ้าโปรเจกต์นี้พัง ค.ร.ม. ทั้งห้องประชุมเตรียมตัวเก็บกระเป๋าออกไปหางานใหม่ทำได้เลยครับ ไม่ใช่เพราะผมใจร้าย แต่เพราะตัวเลขในงบประมาณมันฟ้องอยู่โต้งๆ ว่าพวกคุณกำลังผลาญเงินบริษัทเล่นไปวันๆ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนน่าขนลุกก้องกังวานไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของสตูดิโอพัฒนาเกมยักษ์ใหญ่ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือเรียวที่กำปากกาแท่งโปรดไว้จนข้อต่อกระดูกขึ้นสีขาวโพลน เธอไม่อาจละสายตาจากกราฟแท่งสีแดงฉานบนจอโปรเจกต์เตอร์ได้เลย มันคือหลักฐานประจานความล้มเหลวของเดดไลน์งวดแรกที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่ถึงเดือน ในฐานะ Lead Game Developer ผู้แบกรับความคาดหวังทั้งหมดของทีม เธอทุ่มเทหยาดเหงื่อและเวลาเกือบครึ่งชีวิตให้กับโปรเจกต์ 'Chronos Online' เกมแนว MMORPG ฟอร์มยักษ์ที่เธอหมายมั่นปั้นมือว่าจะใช้ลบคำสบประมาทของพวกผู้ชายในวงการที่ชอบมองว่าผู้หญิงไม่มีทางเข้าใจกลไกความซับซ้อนของเกมระดับฮาร์ดคอร์ได้ แต่ตอนนี้ ปัญหาใหญ่ที่สุดไม่ได้อยู่ที่บั๊กของโค้ด หรือสเปกเซิร์ฟเวอร์ที่ไม่เสถียร แต่มันอยู่ที่ "ที่ปรึกษาพิเศษ" คนใหม่ที่ท่านประธานเพิ่งเซ็นสัญญาจ้างเข้ามาแบบฟ้าผ่าโดยไม่ปรึกษาทีมพัฒนาเลยสักคำ "คุณรินรดาครับ... ดูเหมือนว่าคุณจะมีสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก หวังว่าคุณจะไม่ได้กำลังคิดหาข้อแก้ตัวให้กับความผิดพลาดในส่วนของ Game Mechanics ที่พังไม่เป็นท่าแบบนี้นะครับ" น้ำเสียงกวนประสาทที่แฝงความเย้ยหยันเจืออยู่ในทีดังขึ้นอีกครั้ง รินรดาตวัดสายตากลับไปมองต้นเสียงด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด เธอเกลียดท่าทางสบายๆ ที่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ไขว่ห้าง และส่งยิ้มมุมปากส่งเดชมาให้เสียจริง ผู้ชายคนนี้ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย... ต่อให้เวลาจะผ่านไปนานหลายปีก็ตาม รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากสายตาของคนทั้งห้องนับสิบชีวิตไม่ได้ทำให้เธอหวั่นไหวเท่ากับการที่ต้องมาเผชิญหน้ากับผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะฝั่งตรงข้าม "ฉันไม่ได้กำลังหาข้อแก้ตัวค่ะ... เอ่อ หมายถึง ฉันไม่ได้กำลังหาข้อแก้ตัวครับท่านประธาน" รินรดาเผลอหลุดสรรพนามเดิมออกไปด้วยความคุ้นชิน แต่รีบแก้เกมอย่างรวดเร็วเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเธอกำลังอยู่ในโหมดการทำงานที่เป็นทางการ คินน์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นมันช่างน่าหมั่นไส้ในความรู้สึกของเธอเสียเหลือเกิน อดีตโปรเพลเยอร์ระดับตำนานที่ประกาศรีไทร์กะทันหันจนเป็นข่าวหน้าหนึ่งเมื่อสองปีก่อน บัดนี้กลับมาปรากฏกายในสูทสั่งตัดเข้ารูปราคาแพง เรือนผมสีดำสนิทถูกเซ็ตไว้อย่างเนี้ยบ ใบหน้าคมคายดั่งรูปสลักที่เคยทำให้สาวๆกรี๊ดสนั่นฮอลล์แข่งขัน e-Sports ทั่วประเทศ กำลังมองเธอด้วยแววตากรุ้มกริ่มราวกับกำลังสนุกสนานกับการได้เห็นเหยดดิ้นรนอยู่ในกำมือ "ครับ... เชิญคุณรินรดาอธิบายเหตุผลของคุณมาได้เลยครับ ผมพร้อมรับฟังความพินาศครั้งนี้อย่างใจจดใจจ่อเลยล่ะ" คินน์ประสานมือไว้ที่หน้าตัก ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นกวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยสายตาที่วิเคราะห์เจาะลึก ราวกับกำลังประเมินราคาชิ้นงานในตลาดมืด รินรดากำหมัดแน่น เล็บคมจิกเข้าที่ฝ่ามือเพื่อเรียกสติ เธอกวาดสายตาคมกริบมองสบตากับเขาตรงๆ ไม่มีหลบ "ระบบคอมแบทที่เราออกแบบไว้ มันถูกปรับจูนให้มีความสมดุลระหว่างความท้าทายและความสนุกตามหลักการที่เกมเมอร์ฮาร์ดคอร์ต้องการ ปัญหาไม่ได้อยู่ที่โค้ดหรือดีไซน์ แต่อยู่ที่คนบางคนที่ไม่เข้าใจแก่นแท้ของการเล่นเกมต่างหากล่ะคะ... เอ๊ย! ครับ!" เธอเกือบหลุดปากอีกรอบด้วยความโมโห คินน์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มมุมปากขยายกว้างขึ้นกว่าเดิม เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูททอดเงาทาบทับลงมาบนตัวเธอจนรินรดาต้องเงยหน้าขึ้นมอง "คนบางคนที่ว่าเนี่ย หมายถึงผมหรือเปล่าครับ?" คินน์ถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนหาเรื่อง เขาก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้โต๊ะประชุมฝั่งที่เธอยืนอยู่ทีละก้าว จังหวะการเดินที่มั่นคงและทรงพลังนั้นสร้างแรงกดดันรอบตัวให้ลดฮวบลงจนคนอื่นๆ ในห้องแทบไม่กล้าหายใจแรง รินรดาถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติเมื่อระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นบุคลิกเฉพาะตัวที่คุ้นเคยในความทรงจำเก่าๆ ลอยเข้าแตะจมูก มันทำให้หัวใจที่ควรจะเต้นด้วยความโกรธ กลับเริ่มรัวเร็วกلافประหลาดจนเธอต้องรีบดึงสติกลับมา "ถ้าคุณร้อนตัวขนาดนั้น จะรับไว้สักคนก็ไม่ว่ากันหรอกค่ะ... เอ่อ! ครับ!" รินรดาอยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ตายเสียตรงนั้น ทำไมเธอต้องมาพ่ายแพ้ให้กับความปากไวของตัวเองต่อหน้าไอ้บ้านี่ทุกทีด้วยนะ คินน์หยุดยืนห่างจากเธอไม่ถึงคืบ ดวงตาคมกริบคู่นั้นก้มลงมองเธอในระยะประชิด ใบหน้าของเขาโน้มลงมาเล็กน้อยจนลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้ากับหน้าผากของเธอ รินรดาผะงกตัวถอยหลังแต่สะโพกกลับชนเข้ากับขอบโต๊ะประชุมจนไปไหนไม่ได้ "ปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะ... รินรดา" คินน์กระซิบด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน ทว่ามันกลับชัดเจนก้องกังวานในโสตประสาทของเธอ รินรดาหน้าแดงซ่านด้วยความเคืองขุ่น เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาเขม็ง ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้อีกฝ่ายได้ใจเด็ดขาด "แล้วคุณล่ะคะ... เอ้ย! ครับ! สภาพหน้าตาดูไม่จืดเลยนี่คะ ตั้งแต่เลิกเล่นเกมไป สงสัยสมองคงฝืดเคืองจนต้องมานั่งจับผิดงานคนอื่นประทังชีวิตสินะคะ!" เธอย้อนกลับไปอย่างเจ็บแสบ คินน์หัวเราะในลำคอเบาๆ อีกครั้ง ดวงตาพราวระยับด้วยความสนุกสนาน ปราศจากความโกรธเคืองใดๆ ผิดกับเธอที่เดือดดาลจนแทบจะระเบิดเป็นจุล "หึ... สมองผมจะฝืดเคืองหรือเปล่าไม่รู้หรอกครับ แต่ที่แน่ๆ..." คินน์เว้นจังหวะเล็กน้อย เขายื่นมือหนาออกไปปัดปอยผมที่ตกลงมาปรگใบหน้าของเธอออกให้อย่างถือวิสาสะ สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วที่ปัดผ่านแก้มเนียนทำเอารินรดาตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน "คืนนี้คุณต้องอยู่เคลียร์ดีไซน์ระบบนี้ใหม่ทั้งหมดกับผมตัวต่อตัว จนกว่าจะได้ข้อสรุปที่น่าพอใจ... ไม่อย่างนั้น ผมจะใช้สิทธิ์ที่ปรึกษาพิเศษสั่งรื้อโปรเจกต์นี้ทิ้งตั้งแต่บรรทัดแรกเลยครับ" รินรดาเบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงกับคำประกาศิตหน้าตาเฉยนั้น เธอจะปฏิเสธก็ไม่ได้เพราะอำนาจอยู่ในมือเขาเต็มๆ ในจังหวะที่เธอกำลังจะอ้าปากด่ากราดด้วยถ้อยคำที่เผ็ดร้อนที่สุด ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับร่างของเลขาหน้าตาตื่นวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยสีหน้าซีดเผือด "คุณคินน์ครับ! คุณรินรดาครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... เซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัทกำลังถูกแฮกจากภายนอก ระบบฐานข้อมูลทั้งหมดกำลังจะล่มในอีกสามนาทีนี้ครับ!" -------------------------------------------------------------- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางระอุความเดือดไปกับบทแรกนี้ครับ - ปราณธาตุเก้าสุริยัน