รอยร้าวในความเชื่อใจ

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำถูกปัดตกจากโต๊ะทำงาน เสียงของมันกระทบพื้นดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของปารมี หญิงสาวหอบหายใจถี่ สายตาของเธอจ้องมองชายหนุ่มที่ยืนพิงกรอบหน้าต่างกระจกบานใหญ่ มุมปากของเขาหยักยิ้มเล็กน้อย—รอยยิ้มที่เธอเกลียดชังพอๆ กับที่มันดึงดูดใจจนยากจะละสายตา "ฉันขอถอนตัว" ปารมีเอ่ยขึ้น เสียงของเธอสั่นพร่าแต่หนักแน่นราวกับคำพิพากษา "เกมของคุณมันเกินขอบเขตของกฎหมาย และที่สำคัญ... มันเริ่มทำลายความเป็นมนุษย์ในตัวฉันจนไม่เหลือชิ้นดี" กันต์ขยับตัวช้าๆ ก้าวผ่านเงามืดที่ทอดตัวลงบนพื้นห้องมาหยุดอยู่เบื้องหน้าเธอ กลิ่นกายของเขาที่เจือจางด้วยกลิ่นไม้สนและกระดาษเก่าทำให้นิยามของความปลอดภัยในใจปารมีสั่นคลอน "ความเป็นมนุษย์งั้นหรือครับปารมี? หรือคุณแค่กลัวว่าความจริงที่กำลังจะเปิดเผยออกมา จะทำให้เกราะป้องกันที่ชื่อว่า 'ทนายความผู้เที่ยงธรรม' ของคุณพังทลายลง" "อย่ามาพูดจาสั่งสอนฉัน!" เธอตะคอก มือบางกำแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ "สารวัตรธนาเตือนฉันแล้ว ว่าคุณมันก็แค่ตัวหมากที่หลอกใช้ความแค้นของคนอื่นเป็นเครื่องมือ" กันต์หัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตราย เขายื่นมือออกไปหยิบแฟ้มที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา นิ้วเรียวยาวของเขาลูบไล้ไปบนรอยพับของกระดาษเอกสารสีซีด—เอกสารชุดเดียวกับที่ปารมีใช้เวลาตามล่ามาตลอดสิบปีเพื่อสางปมคดีฆาตกรรมครอบครัวเธอเอง "คุณตามหาภาพถ่ายใบนี้มาทั้งชีวิต เพื่อที่จะพบว่าฆาตกรที่ฆ่าพ่อแม่คุณ ไม่ใช่แค่คนแปลกหน้าในเงามืด แต่มันคือโครงสร้างที่พยุงสังคมที่คุณกำลังรับใช้ต่างหาก" กันต์วางภาพถ่ายลงบนโต๊ะ ใบหน้าของเหยื่อที่ถูกพันธนาการด้วยหินสลักลายโบราณปรากฏชัดในแสงไฟสลัว "คุณจะถอนตัวตอนนี้ก็ได้นะ ผมไม่ว่า แต่ถ้าคุณเดินออกไปทางประตูนั้น... หลักฐานชิ้นนี้จะถูกเผาทิ้งทันที และความตายของพวกท่านก็จะกลายเป็นเพียงเศษธุลีในประวัติศาสตร์ที่ไม่มีใครจดจำ" ปารมีนิ่งงัน หัวใจเธอเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ความโกรธแค้นปะทะกับความหวาดกลัวอย่างรุนแรง เธอจ้องมองแววตาสีเทาของกันต์ มันไม่ใช่สายตาของผู้บริสุทธิ์ แต่เป็นสายตาของนักล่าที่วางกับดักไว้ล่วงหน้าอย่างแยบยล เธอรู้ดีว่านี่คือการชักจูงที่เหี้ยมโหดที่สุดเท่าที่เธอเคยพบมา "ทำไมต้องเป็นฉัน?" ปารมีถามเสียงเบาหวิว "เพราะในโลกที่เน่าเฟะใบนี้ มีเพียงคุณคนเดียวที่มองเห็นความมืดมิดในแบบที่ผมเห็น" กันต์โน้มตัวลงมาจนลมหายใจของเขารดรินอยู่ข้างใบหูเธอ "ความเชื่อใจมันเป็นรอยร้าวที่สวยงามเสมอ ตราบใดที่คุณยังพร้อมจะให้ผมเป็นคนสลักลวดลายลงไปบนนั้น" ปารมีขยับถอยหลัง แต่แผ่นหลังกลับปะทะเข้ากับขอบโต๊ะทำงานจนไร้ทางหนี สัมผัสจากปลายนิ้วของเขาสัมผัสที่คางของเธอแผ่วเบา เป็นการบังคับให้เธอต้องสบตาเขาอีกครั้ง ความเงียบในห้องบีบคั้นจนแทบขาดใจ ในห้วงเวลาที่เธอกำลังตัดสินใจเลือก ระหว่างการรักษาศักดิ์ศรีอันว่างเปล่า หรือการดำดิ่งลงไปสู่ก้นบึ้งของความจริงที่อาจทำลายทุกอย่าง ขณะที่เธออ้าปากกำลังจะโต้ตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านนอกห้อง ตามด้วยเสียงเคาะประตูที่รุนแรงจนบานประตูกระเทือน สารวัตรธนาตะโกนเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงร้อนรน "ปารมี! เปิดประตู! ฉันรู้ว่าเขายังอยู่ในนั้น... ออกมาเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป!" ปารมีสะดุ้งสุดตัว เธอหันไปมองประตูที่กำลังสั่นสะท้าน แล้วหันกลับมามองกันต์ที่ยังคงนิ่งสงบราวกับรูปปั้นสลัก ทันใดนั้น กันต์ก็หยิบซองจดหมายสีชาที่ซ่อนอยู่ออกมาเปิดออก แล้วดึงแผ่นกระดาษที่มีตราประทับสีแดงฉานออกมา... ตราประทับเดียวกับที่ปรากฏในบันทึกของฆาตกรหน้ากากหินที่เธอเพิ่งค้นพบเมื่อคืน เขายื่นมันให้เธอ พร้อมกับกระซิบด้วยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุน "ถ้าคุณเปิดประตูให้เขาตอนนี้ สิ่งที่คุณเห็นในจดหมายนี้คือสิ่งสุดท้ายที่คุณจะได้รู้... แต่ถ้าคุณล็อกกลอนและฟังผมต่อ คุณจะเป็นคนแรกที่ได้รู้ว่า ใครกันแน่ที่เป็นคนสั่งฆ่าพ่อแม่คุณในคืนนั้น" ปารมีมองที่ลูกบิดประตูที่หมุนคว้างด้วยความพยายามของผู้ที่อยู่ด้านนอก ก่อนจะหันกลับมาคว้าซองจดหมายนั้นไว้แน่น แววตาของเธอเปลี่ยนจากความสับสนกลายเป็นความมุ่งมั่นที่เยือกเย็น เธอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว... แล้วเอื้อมมือไปล็อกกลอนประตูให้แน่นหนาขึ้นกว่าเดิม ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ - เงาจันทราลี้ลับ