ผลลัพธ์ที่ไม่คาดคิด

"ถ้าคิดว่าการย้ายมาที่นี่คือตั๋วผ่านทางไปสู่ความสำเร็จ คุณเข้าใจผิดถนัด อารินทร์" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังก้องขึ้นในห้องทำงานที่เงียบเชียบจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจของตัวเอง ผม—คีธ อัครเมธา—ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงที่ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยซ้ำ สมาธิของผมจดจ่ออยู่กับการจรดปากกาลงบนเอกสารงานวิจัยลับสุดยอด ความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศดูจะพ่ายแพ้ให้กับรังสีความกดดันที่ผมจงใจแผ่ออกไป อารินทร์ นักวิจัยสาวที่ใครต่อใครต่างยกย่องในความหัวรั้น เธอสูดลมหายใจเข้าลึกจนอกอิ่มนูนเด่นขึ้นภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ดูเรียบร้อยเกินไปสำหรับรสนิยมของผม "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อขอความสำเร็จค่ะ ศาสตราจารย์" เธอสวนกลับ น้ำเสียงนิ่งเรียบแต่แฝงด้วยแรงปะทะ "ฉันมาที่นี่เพราะงานวิจัยนี้ต้องการความเชี่ยวชาญของฉัน และคุณเองก็เป็นคนส่งคำเชิญมา" ผมวางปากกาลงช้าๆ ความเงียบที่ทอดตัวลงนานเกือบนาทีทำให้บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะกลายเป็นสุญญากาศ ผมค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบประสานกับดวงตากลมโตที่พยายามซ่อนความหวั่นเกรงเอาไว้ภายใต้ท่าทางองอาจ ผมยิ้ม... ยิ้มที่มุมปากเพียงเล็กน้อย แต่มันไม่ได้ไปถึงดวงตา "เชิญ? หึ..." ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังราคาแพง ร่างกายสูงโปร่งก้าวเดินอ้อมโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ไปหยุดอยู่ตรงหน้าเธอเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ บนตัวผมดูเหมือนจะทำให้สติสัมปชัญญะของเธอแกว่งไกวไปวูบหนึ่ง "จำใส่หัวไว้ให้ดี อารินทร์ ที่นี่ไม่มีคำว่าเชิญ มีเพียงคำสั่ง และคนที่คุณควรระวังให้มากที่สุด... ก็คือคนที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าคุณตอนนี้" อารินทร์ก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังของเธอกลับปะทะเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน แข็งทื่อและไม่มีทางหนี "คุณกำลังข่มขู่เพื่อนร่วมงาน" "ผมแค่กำลังจัดลำดับความสัมพันธ์" ผมเอื้อมมือไปเชยคางมนของเธอขึ้น บังคับให้เธอต้องสบตาผมตรงๆ นิ้วโป้งของผมลากผ่านริมฝีปากที่เม้มแน่นของเธออย่างถือวิสาสะ "ผมรู้เรื่องของคุณดี อารินทร์ เรื่องความล้มเหลวที่อดีตสถาบัน เรื่องหนี้สินที่คุณพยายามปกปิด... คุณคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างผมจะรับใครเข้ามาในทีมโดยไม่ตรวจสอบไส้ในให้ละเอียด?" ดวงตาของเธอเบิกกว้าง ความโกรธเคืองฉายชัดออกมาแทนที่ความกลัว "คุณมันสารเลว คีธ!" "ผมก็แค่คนฉลาดที่มองเห็นโอกาสในความอ่อนแอของคนอื่น" ผมกระซิบข้างใบหูของเธอ ความร้อนจากลมหายใจทำให้เธอขนลุกชัน "เดรคพยายามจะซื้อตัวคุณเพื่อเอาข้อมูลนี้ใช่ไหม? เขาเสนอเงินเท่าไหร่? หรือเขาสัญญาว่าจะลบประวัติเสียๆ หายๆ ของคุณให้หมดไป?" ร่างบางของเธอสั่นสะท้าน เธอพยายามเบี่ยงหน้าหนีแต่ผมใช้มืออีกข้างคว้าข้อมือของเธอไว้มั่น ล็อกรั้งไว้กับขอบโต๊ะ นี่ไม่ใช่แค่การสนทนา แต่มันคือการประกาศอาณาเขต "ปล่อยนะ!" "ผมจะปล่อย... แต่ต้องไม่ใช่ตอนนี้" ผมกดเสียงต่ำลงจนเกือบเป็นเสียงครางในลำคอ "คุณย้ายเข้ามาอยู่ในความดูแลของผมแล้ว ในฐานะนักวิจัยคุณมีหน้าที่ทำตามคำสั่ง และในฐานะ... ของเล่นชิ้นใหม่ที่ผมเพิ่งค้นพบ คุณมีหน้าที่ปรนเปรอความใคร่รู้ของผมในทุกแง่มุม" ผมโน้มตัวลงไปใกล้ขึ้นจนปลายจมูกเฉียดผ่านแก้มเนียน ความตึงเครียดในอากาศพุ่งสูงขึ้นจนเกือบถึงขีดสุด อารินทร์หอบหายใจถี่ เธอเป็นคนเก่ง เป็นคนหัวรั้น แต่ในวินาทีที่ผมกักขังเธอไว้ในวงแขนนี้ ผมเห็นรอยร้าวในความแข็งแกร่งนั้น... เธอเองก็ปรารถนาจะถูกทำลายภายใต้ความเย็นชาของผมเช่นกัน "ถ้าคุณคิดว่าจะใช้ความลับของฉันมาควบคุมฉันได้ง่ายๆ คุณคิดผิดแล้ว คีธ" เธอเค้นเสียงออกมาแม้ริมฝีปากจะสั่นระริก "ฉันจะทำให้คุณเห็นว่าการต่อกรกับฉัน... มันจะทำให้คุณเสียใจที่รับฉันเข้ามา" "งั้นก็เริ่มเลยสิ" ผมหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกระหาย "แสดงให้ผมเห็นว่าภายใต้ความดื้อรั้นนั่น คุณมีดีแค่ไหน" ทว่า ก่อนที่ผมจะได้ทำอะไรไปมากกว่าการกักขัง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจังหวะหนักๆ ตามมาด้วยการเปิดเข้ามาของ 'เดรค' ชายผู้เป็นศัตรูทางธุรกิจของผมที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันและเอกสารในมือที่ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะ คีธ" เดรคกวาดสายตามองผมกับอารินทร์ที่อยู่ในท่าทางล่อแหลม ก่อนจะยื่นเอกสารให้ "แต่ดูเหมือนข้อมูลที่คุณกำลังถือครองอยู่... จะไม่ใช่สมบัติของคุณเพียงคนเดียวอีกต่อไป เพราะผลเลือดล่าสุดที่เพิ่งออกมา กลับระบุชื่อ 'คนอื่น' เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์งานวิจัยนี้ ไม่ใช่ชื่อคุณ" ผมชะงัก สายตาที่เคยมองอารินทร์ด้วยความเหนือกว่าเปลี่ยนเป็นความเย็นชาเยือกแข็งทันทีที่เห็นตราประทับบนเอกสารนั่น... มันคือเกมที่ผมไม่ได้เป็นคนเริ่ม และดูเหมือนอารินทร์เองก็มีใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสนที่น่าเคลือบแคลงไม่แพ้กัน นี่ไม่ใช่แค่เรื่องงานวิจัย แต่มันคือกับดักที่ซับซ้อนกว่าที่ผมคาดคิดไว้มาก ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่เกมอำนาจและตัณหาในครั้งนี้ไปด้วยกันนะครับ ภาคินทร์เที่ยงคืนครับ