รอยร้าวบนท้องนภา

"เถ้าถ่าน… ไม่เคยมีความแค้น มันเพียงแค่หลงเหลือจากสิ่งที่เคยมีชีวิต" เสียงทุ้มต่ำหลุดจากลำคอของบุรุษผู้ยืนตระหง่านอยู่กลางซากปรักหักพังของสำนักวิหคเพลิง สองเท้าเหยียดยืนมั่นคงบนพื้นดินที่ครั้งหนึ่งเคยอาบย้อมด้วยโลหิตนับพันชีวิต เฟยหลงในยามนี้สวมอาภรณ์สีดำสนิทปักลายพยัคฆ์เงิน เส้นผมสีดำสนิทถูกมัดรวบไว้ด้วยปิ่นไม้ไผ่เรียบง่าย ทว่าทั่วร่างกลับแผ่ซ่านไอสังหารอันเย็นเยียบและทะนงตนราวกับกระบี่ที่ยังมิได้ชักออกจากฝัก นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองซากหินผาที่แตกละเอียด ระหว่างแผ่นอกของเขาซุกซ่อนป้ายวิญญาณไม้ที่ไหม้เกรียมไปครึ่งหนึ่ง มันคือสิ่งเดียวที่รอดพ้นจากเพลิงอสูรเมื่อสิบปีก่อน ศึกในวันนั้นพรากทุกสิ่งไปจากเขา พรากอาจารย์ พรากพี่น้องร่วมสำนัก และพรากความอบอุ่นสุดท้ายในวัยเยาว์ เหลือไว้เพียงวิถีกระบี่เดียวดายที่ต้องเดินหน้าฝืนลิขิตฟ้าดิน "เจ้ายังคงแบกรับอดีตอันหนักอึ้งนี้ไว้อีกหรือ... เฟยหลง" สุ้มเสียงไพเราะดั่งเสียงพิณสวรรค์ ทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งบนยอดเขาหมอกหิมะดังขึ้นจากด้านหลัง ฉิงเยว่ก้าวเท้าเดินผ่านซากเสาหินที่หักโคั่น นางสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ปักลวดลายดารา กิริยาท่าทางสง่างามราวกับเทพธิดาเดินดิน ใบหน้ารูปไข่ไร้ที่ติประดับด้วยความเย็นชาห่างเหินจากโลกีย์ ทว่ายามที่ดวงตาคู่สวยคู่นั้นกวาดมองเฟยหลง มันกลับเจือประกายความห่วงใยที่ซ่อนไว้อย่างลึกซึ้ง นางหยุดยืนเคียงข้างเขา กลิ่นอายความเย็นเยือกจากวิชาดรรชนีเหมันต์ผสานกับกลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมันต์ลอยกรุ่นอยู่ในบรรยากาศที่ถูกเผาไหม้ เฟยหลงไม่หันกลับไปมอง นางคือสโนว์โลตัสกลางหุบเขาหมอกหิมะ ผู้เดียวในยุทธภพที่กล้าเดินเคียงข้างกระบี่เดียวดายเช่นเขา "อดีตไม่ได้หนักอึ้ง ฉิงเยว่... มันเพียงแต่ฝังรากลึกอยู่ในกระดูก" เฟยหลงกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย นิ้วมือหยาบกร้านลูบไล้ด้ามกระบี่เหล็กนิลที่เหน็บอยู่ข้างเอว "หนี้เลือดสิบปีก่อน หากไม่ชำระด้วยโลหิตของผู้บงการ วิญญาณของคนสำนักวิหคเพลิงคงไม่สงบ" "ฟ้าดินมีทางเดินของมัน การฝืนลิขิตสวรรค์... มักต้องแลกมาด้วยความโดดเดี่ยว" ฉิงเยว่ทอดถอนหายใจแผ่วเบา ไอเย็นจากร่างนางทำให้ละอองเถ้าถ่านรอบกายปลิวว่อนอย่างเชื่องช้า นางยื่นมือเรียวขาวราวหยกออกไปหมายจะแตะไหล่เขา เพื่อถ่ายทอดไออุ่นแห่งคัมภีร์ดาราเข้าสู่จุดชีพจรของเขาที่ตึงเครียดมาตลอดการเดินทาง ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วของนางจะสัมผัสโดนตัวเฟยหลง *เปรี้ยง—!* เสียงคำรามกึกก้องรากสะเทือนเลื่อนลั่นดังมาจากส่วนลึกของผืนปฐพี ไม่ใช่เสียงฟ้าผ่าธรรมดา แต่มันคือเสียงกัมปนาทที่ทำให้แก้วหูของยอดฝีมือทั้งสองสั่นสะเทือน ปราณฟ้าดินโดยรอบแปรปรวนอย่างรุนแรงจนพายุดำทะมึนพัดโหมกระหน่ำเศษเถ้าถ่านขึ้นสู่เบื้องบนในชั่วพริบตา! "เกิดอะไรขึ้น?" ฉิงเยว่ชักมือกลับ ดวงตางามหรี่แคบลง นางเบนสายตาขึ้นมองท้องนภาเบื้องบนทันที เฟยหลงก้าวเท้าขึ้นมายืนบังหน้าingเยว่โดยสัญชาตญาณ มือขวาตวัดกุมด้ามกระบี่แน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน เขากวาดตามองไปยังผืนฟ้าที่แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต ณ ใจกลางท้องนภาที่มืดมิด เมฆฝนสีดำสนิทกำลังม้วนตัวเป็นเกลียวกลวงมหึมา ราวกับปากเหวแห่งขุมนรกที่กำลังอ้าปากกว้าง และสิ่งที่ทำให้หัวใจของยอดฝีมือทั้งสองต้องกระตุกวูบ คือ "รอยร้าว" ขนาดมหึมาที่ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า! รอยร้าวนั้นราวกับกระจกแก้วที่ถูกค้อนยักษ์ทุบจนแตกละเอียด มันแผ่ขยายออกเป็นทางยาวนับพันลี้ เผยให้เห็นห้วงมิติสีม่วงเข้มและประกายสายฟ้าสีทองแปลกประหลาดที่พุ่งพล่านอยู่ภายใน และที่น่ากลัวที่สุด... คือแรงกดดันจากเบื้องบนที่กดทับลงมา ราวกับมีมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่กำลังจ้องมองมนุษย์ตัวจ้อยในยุทธภพด้วยสายตาดูแคลน "นั่น... ไม่ใช่ปรากฏการณ์ธรรมชาติ" เสียงของฉิงเยว่สั่นเครือเล็กน้อย ความเย็นชาบนใบหน้าถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนก "รอยร้าวแห่งมิติ... ผืนฟ้ากำลังฉีกขาด!" เฟยหลงไม่เอ่ยคำใด เขากัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน ปราณกระบี่ในร่างระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม พลังลมปราณขอบเขตราชันย์กระบี่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าต้านทานแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวนั้น เลือดในกายของเขาเดือดพล่านขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ รอยแผลเป็นจากเพลิงนรกในอดีตที่หน้าอกกลับมาปวดแปลบราวกับถูกไฟแผดเผาอีกครั้ง เขารู้สึกได้ทันที... ว่าความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่กำลังจะเกิดขึ้นนี้ ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับสำนักวิหคเพลิง แต่EDอาจเป็นจุดเริ่มต้นของมหันตภัยที่ร้ายแรงยิ่งกว่าการล้างสำนักนับร้อยเท่า! ในวินาทีที่สายฟ้าสีทองเส้นหนึ่งผ่าทะลุรอยร้าวบนท้องฟ้าลงมาฟาดฟันใส่ยอดเขาเบื้องหน้าจนแหลกเป็น2ท่อน ท่ามกลางแสงสว่างวาบที่สะท้อนใบหน้าเคร่งเครียดของเฟยหลงและฉิงเยว่ เงาร่างปริศนาร่างหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมาจากรอยร้าวนั้น ราวกับดาวตกที่พุ่งตรงดิ่งมายังซากปรักหักพังที่พวกเขายืนอยู่! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่อันโดดเดี่ยวนี้ด้วยกันนะครับ พยัคฆ์ขาวคำราม