มรดกที่ถูกลืมในร้านของเก่า

“หยิบของกระจอกงอกง่อยพวกนี้ออกไปให้พ้นหน้าผม แล้วไสหัวไปซะ อย่าให้เห็นหน้าในบริษัทนี้อีก” เสียงตะคอกของ ‘ชัยวัฒน์’ หัวหน้าแผนกจัดซื้อดังลั่นไปทั่วโถงออฟฟิศ รินทร์ยืนนิ่ง แผ่นหลังตรงราวกับเหล็กกล้า สายตาของเขามองกองเอกสารประเมินมูลค่าโบราณวัตถุที่ถูกปัดกระจัดกระจายอยู่บนพื้น ทั้งหมดคือหยาดเหงื่อแรงงานที่เขาพยายามพิสูจน์ความจริงเกี่ยวกับของปลอมในคลังของบริษัท แต่ดูเหมือนความจริงจะเป็นสิ่งที่คนมีอำนาจไม่ต้องการรับฟัง “ผมแค่เตือนด้วยความหวังดี ว่าไอ้รูปปั้นศิลาที่ท่านประธานประมูลมานั่นน่ะ ของปลอมจากแหล่งผลิตย่านฝั่งธนฯ ถ้าปล่อยไว้ ชื่อเสียงบริษัทพินาศแน่ครับ” รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความเยือกเย็นที่ทำเอาคนที่กำลังโกรธจัดถึงกับชะงัก “หุบปาก! แกมันก็แค่ไอ้นักโบราณคดีตกอับที่ไม่มีใครจ้าง! ออกไป!” รินทร์ไม่ตอบโต้ เขาเพียงแค่ก้มลงเก็บกล่องของใช้ส่วนตัวใบเดียวที่เหลืออยู่ สายตาเหลือบไปเห็น ‘เหรียญตราโลหะสีสนิมเขรอะ’ ที่เขาเคยซื้อติดมือมาจากร้านขายของเก่าท้ายตลาดเพื่อนำมาศึกษาลวดลายตามความหลงใหลส่วนตัว มันหลุดออกมาจากกล่องและกลิ้งไปหยุดแทบเท้าของเขา ชายหนุ่มก้มลงหยิบเหรียญนั้นขึ้นมา ในวินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสผิวโลหะที่เย็นเฉียบ ความรู้สึกแปลกประหลาดดุจกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่านร่างเขาทั้งร่าง เสียงกังวานใสราวกับระฆังแก้วดังขึ้นในโสตประสาท *‘ตรวจพบมรดกแห่งอารยธรรมที่สาบสูญ... ระบบขุมทรัพย์อดีต เริ่มต้นการวิเคราะห์’* โลกทั้งใบของรินทร์เหมือนหมุนคว้าง ข้อมูลตัวเลขและประวัติศาสตร์ที่ไม่เคยมีบันทึกในหน้าตำราเล่มไหนไหลทะลักเข้าสู่สมองราวกับเขื่อนแตก ภาพลักษณ์ของเหรียญก้อนสนิมนี้เปลี่ยนไปในสายตาของเขา มันไม่ใช่ขยะ แต่เป็นกุญแจสำคัญที่กุมชะตาของเศรษฐกิจในศตวรรษที่ 19 เอาไว้ รินทร์ก้าวออกมาจากตึกสูงระฟ้าใจกลางเมืองด้วยใบหน้าเรียบเฉย เขาไม่ได้เดินโซเซเหมือนคนตกงาน แต่เขากำลังเดินก้าวเข้าสู่สมรภูมิที่เขาเป็นผู้กำหนดกฎเกณฑ์เอง ลินิน ยืนรอเขาอยู่ที่ลานจอดรถ เธอยืนพิงรถสปอร์ตคันหรูด้วยท่าทีที่ดูผิดวิสัยคนทั่วไป เมื่อเห็นรินทร์เดินออกมา เธอก็ขยับตัวเข้ามาใกล้ ดวงตาคู่สวยคู่นั้นกวาดมองแววตาของเขา ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่รู้ทัน “โดนไล่ออกแล้วสินะคะ... อ้อ ขออภัยครับ ผมลืมไปว่าคุณไม่ชอบให้ใครสงสาร” ลินินขยับแว่นกันแดดเล็กน้อย ก่อนจะกระซิบต่อ “แต่อยากจะบอกว่า ของในมือคุณน่ะ... ราคามันสูงกว่าค่าชดเชยที่บริษัทขยะนั่นจะจ่ายให้คุณสิบเท่าตัวเลยนะครับ” รินทร์เหลือบมองหญิงสาวตรงหน้า เขาจำได้ว่าเธอคือทายาทตระกูลนักสะสมที่เคยพยายามซื้อเหรียญนี้จากเขาเมื่อสามเดือนก่อน แต่เขาปฏิเสธไป “คุณรู้ได้ยังไงว่าผมมีอะไร” “สายตาของคุณมันฟ้องครับ รินทร์... สัญชาตญาณนักล่าที่ถูกกดทับมานาน กำลังจะตื่นขึ้น” ลินินยื่นสมาร์ทโฟนให้เขา บนหน้าจอปรากฏยอดเงินในบัญชีที่พุ่งทะลุเกินกว่าที่คนทั่วไปจะจินตนาการได้ “นี่คือค่าตอบแทนเบื้องต้น หากคุณยอมให้ตระกูลของผมเป็นพันธมิตรในการปลดล็อกปริศนาที่อยู่ในมือคุณ” รินทร์มองตัวเลขมหาศาลบนหน้าจอ ก่อนจะเปลี่ยนมามองเหรียญในมือที่ตอนนี้เริ่มเปล่งประกายสีทองอ่อนๆ ออกมาตามแรงอารมณ์ของเขา ความแค้นที่ถูกหักหลังเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความกระหายที่จะทวงคืนทุกอย่างที่ควรจะเป็นของเขา “ผมไม่ชอบการเป็นเบี้ยล่างใคร” รินทร์เอ่ยพลางยัดเหรียญลงในกระเป๋ากางเกง “งั้นเราก็มาเป็น ‘ผู้คุมเกม’ ด้วยกันสิครับ” ลินินยิ้มมุมปาก ก่อนจะชี้ไปที่เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่กำลังลดระดับลงมายังลานกว้างข้างๆ อย่างอุกอาจ เสียงใบพัดตีอากาศดังสนั่นหวั่นไหว แรงลมมหาศาลพัดผ่านจนผู้คนที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดมองด้วยความตื่นตระหนก รินทร์ก้าวขึ้นไปบนเฮลิคอปเตอร์โดยไม่หันกลับไปมองซากปรักหักพังของชีวิตเดิมอีก สายตาของเขามองออกไปที่ตึกของบริษัทที่เขาเพิ่งถูกไล่ออกมา มือเรียวสวยควักบัตรเครดิตโลหะสีดำสนิทที่เขาเพิ่งสร้างขึ้นจากระบบขุมทรัพย์อดีตออกมา ทันใดนั้น เสียงเตือนจากระบบดังขึ้นพร้อมกับข้อความที่ทำให้เขากระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างเหี้ยมเกรียม *‘ตรวจพบธุรกรรมโอนย้ายสินทรัพย์ทั้งหมดของบริษัทคู่แค้นเข้าสู่บัญชีสำรองของท่าน... การชำระแค้นเริ่มต้นใน 3... 2... 1...’* รินทร์รูดบัตรผ่านเครื่องอ่านข้อมูลในเฮลิคอปเตอร์ เสียงสัญญาณอนุมัติการทำธุรกรรมดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง... ตี๊ด... ตี๊ด... ตี๊ด... การกว้านซื้อหุ้นบริษัทที่เคยเหยียบย่ำเขาเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที จนกระทั่งหน้าจอแสดงสถานะ ‘เจ้าของกิจการรายใหม่’ วินาทีนั้นเอง ชายชุดดำกลุ่มใหญ่ที่ตามมาคุมตัวเขาก็ถอยร่นแทบเท้า ทันใดนั้นประตูเฮลิคอปเตอร์เปิดออก เสียงประกาศก้องจากปลายสายโทรศัพท์ดังขึ้น “ท่านประธานคนใหม่ครับ... พวกเขากำลังรอท่านไปเซ็นใบไล่ออกของ ‘ชัยวัฒน์’ ในที่ประชุมใหญ่ครับ” ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในจุดเริ่มต้นของตำนานบทนี้ครับ นะครับ