ตื่นมาพร้อมแปลงผักเหี่ยวๆ และเสียงด่าทอหน้าประตู

ปัง! ปัง! ปัง! เสียงทุบประตูไม้เก่าจนสั่นสะเทือนไปถึงวงกบ ไม่ได้ขับไล่ความง่วงงุนให้จางหายไปได้เท่ากับแรงกระแทกจากความจริงอันน่ารังเกียจที่พุ่งเข้าใส่โสตประสาท เหมยหลันขมวดคิ้วแน่น เปลือกตาบางกะพริบปรับรับแสงสว่างที่ลอดผ่านรอยแตกของหลังคามุงจาก ทว่ากลิ่นอับของดินชื้นและกลิ่นสาบของบ้านไม้ทรุดโทรมกลับไม่ใช่ห้องชุดเพนต์เฮาส์สุดหรูหราพร้อมระบบปรับอากาศอัจฉริยะที่เธอควรจะนอนอยู่ "อีสะใภ้ตัวกาลกิณี! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! อย่าคิดว่าแกล้งทำเป็นตายแล้วจะหนีพ้นสัญญาซื้อขายที่ดินแปลงนั้นได้นะ!" เสียงแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตกแผดแผดสะท้อนมาจากหน้าบ้าน พร้อมกับเสียงถีบประตูซ้ำๆ จนบานพับแทบหลุดร่วง เหมยหลันสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอาการปวดหัวตุบๆ ความทรงจำแปลกปลอมไหลทะลักเข้าสู่สมองราวกับเขื่อนแตก—ร่างนี้คือ "เหมยหลัน" สะใภ้รองแห่งตระกูลไป๋ในยุค 80 หญิงสาวผู้อ่อนแอ ขี้ขลาดตาขาว และเพิ่งกินยาฆ่าตัวตายหนีความอัปยศหลังจากสามีที่เป็นนายทหารส่งเงินมาไม่ทัน และถูกป้าสะใภ้จอมเขมือบอย่าง "ป้าจาง" หลอกเซ็นสัญญาโอนที่ดินแปลงสุดท้ายเพื่อแลกกับแป้งสาลีครึ่งถุง *ช่างน่าสมเพชสิ้นดี... แต่ก็นั่นแหละ โชคดีที่ตอนนี้เจ้าของร่างเดิมยกพื้นที่ให้ฉันแล้ว* เหมยหลันแค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาที่เคยหม่นหมองบัดนี้ฉายประกายความเยือกเย็นและเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัด แอด... เสียงประตูไม้เปิดออกอย่างช้าๆ เหมยหลันก้าวเท้าออกมาเผชิญหน้ากับความวุ่นวาย ร่างเพชรในชุดเสื้อผ้าเก่าๆ ขาดวิ่น แต่แผ่นหลังกลับตั้งตรงสง่างาม ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองป้าจางที่ยืนเท้าสะเอวหน้าดำคร่ำเครียดอยู่หน้าบ้าน ด้านหลังมีลูกชายร่างท้วมและลูกสะใภ้ที่ถือเอกสารสัญญายับๆ รอท่าจะเข้ามารุมทึ้ง "แหกปากแต่เช้า เสียงดังรบกวนสุนัขข้างบ้านเขาไม่เกรงใจ หรือว่าที่บ้านไม่มีใครอบรมเรื่องมารยาทขั้นพื้นฐานมาให้?" เหมยหลันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่ทว่ากังวานและทรงพลังจนป้าจางที่กำลังอ้าปากเตรียมด่าถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง "นัง... นังเด็กปากดี! แกกล้าด่าฉันเหรอ!" ป้าจางหน้าดำคร่ำเครียด นิ้วอวบอูมชี้หน้าสั่นเทา "สัญญาอยู่ตรงนี้ แกเซ็นยอมยกที่ดินแปลงหลังบ้านให้ครอบครัวฉันเพื่อแลกกับหนี้สินที่สามีแกสร้างไว้เมื่อปีมะነር รีบพิมพ์มือลงไปซะ ไม่งั้นฉันจะประจานให้คนทั้งหมู่บ้านรู้ว่าสะใภ้บ้านไป๋เป็นอีตัวสำส่อน!" บรรยากาศรอบตัวเริ่มมีชาวบ้านทยอยมามุงดูความสนุก เหมยหลันไม่ได้แสดงอาการตื่นกลัวแม้แต่น้อย เธอกอดอกแล้วหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันทำให้ป้าจางรู้สึกขนลุกแปลกๆ "หนี้สิน? สามีฉันเป็นทหารรับใช้ชาติ เงินเดือนทุกหยอดส่งตรงเข้าบัญชีกลางและครอบครัวใหญ่ แล้วหนี้บ้าบออะไรที่ฉันต้องมารับผิดชอบ?" เหมยหลันก้าวเข้าไปใกล้ป้าจางทีละก้าว กดดันให้อีกฝ่ายต้องถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "อีกอย่าง ที่ดินแปลงนั้นเป็นสินสมรสที่ถูกต้องตามกฎหมาย และต่อให้ฉันจะยากจนข้นแค้นแค่ไหน ก็ไม่มีทางยกให้ปลิงดูดเลือดอย่างครอบครัวป้าเอาไปขายกินหรอกนะ" "แก! นังสารเลว กล้าดียังไงมาว่าฉันเป็นปลิง!" ป้าจางปรี่เข้าไปหมายจะตบสั่งสอน ทว่าเหมยหลันกลับคว้าข้อมือนั้นไว้ได้อย่างแม่นยำ แรงบีบที่จุดชีพจรทำให้ป้าจางร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดราวกับกระดูกจะแตก "จำไว้ให้ดีนะป้า... สมบัติทุกชิ้นในบ้านหลังนี้ แม้แต่เศษผักเน่าๆ บนดิน ฉันก็จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแย่งไปทั้งนั้น ถ้าอยากได้ที่ดินนัก ก็เอาเงินสดแปดร้อยหยวนมาวางตรงนี้ แล้วไสหัวไปให้พ้นหน้าบ้านฉัน!" เหมยหลันสะบัดมือออกอย่างรังเกียจ จนป้าจางเซถลาไปชนลูกชายเกือบล้มคว่ำ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ชาวบ้านที่มุงดูต่างอ้าปากค้าง ไม่เคยมีใครเห็นสะใภ้รองผู้เงียบงำและขี้ขลาดคนนี้กล้าต่อปากต่อคำกับป้าจางผู้ทรงอิทธิพลประจำหมู่บ้านมาก่อน แววตาของเหมยหลันในตอนนี้ช่างเฉียบคมและน่าเกรงขามเสียจนไม่มีใครกล้าสบตา ป้าจางหน้าซีดสลับแดงด้วยความโกรธจัด ชี้นิ้วสั่นเทาพาง10คำรามด้วยความแค้นเคือง "ดี! นังเหมยหลัน แกจำคำนี้ไว้! อย่าหาว่าฉันไม่เตือน แกจะไม่มีวันได้กินแม้แต่ข้าวต้มสักถ้วยในหมู่บ้านนี้!" ป้าจางสะบัดหน้าหนีพร้อมสมุนบริวารด้วยความโมโหจัด ทิ้งให้เหมยหลันยืนอยู่ท่ามกลางสายตาหลากหลายของชาวบ้าน เธอไม่ได้ใส่ใจคำขู่เหล่านั้นแม้แต่น้อย ดวงตาคู่สวยก้มมองผืนดินแห้งแล้งหลังบ้านที่เต็มไปด้วยวัชพืชและแปลงผักเหี่ยวเฉาใกล้ตาย ในวินาทีที่เหมยหลันถอนหายใจ ความรู้สึกเย็นวาบก็แล่นผ่านปลายนิ้ว พร้อมกับเสียงก้องกังวานลึกลับที่ดังขึ้นในห้วงความคิด—*[ยินดีต้อนรับสู่ระบบมิติลับเกษตรอัจฉริยะ ปลดล็อกแปลงผักระดับตำนาน เมล็ดพันธุ์ล็อตแรกพร้อมใช้งาน]*— ดวงตาของเหมยหลันเป็นประกายวาวโรจน์ มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ ในเมื่อยุค 80 นี้มันอยู่ยากนัก เธอก็จะใช้ระบบมิติลับนี่แหละพลิกฟื้นผืนดินให้กลายเป็นทองคำ และตบหน้าพวกคนโลภให้กระอักเลือดทีละคน! ทว่า... ก่อนที่เธอจะได้ทดลองใช้พลังวิเศษในมิติลับ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูรั้ว พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่ฝุ่นเกรอะกรัง ใบหน้าคมคายเคร่งขรึมไร้รอยยิ้ม ดวงตาคมกริบกวาดมองความวุ่นวายรอบบ้านก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เธอ ไป๋หรง... สามีหน้าตายผู้ไม่เคยปรากฏตัวในยามวิกฤต กลับก้าวเข้ามาประจันหน้ากับเธอในยามที่พายุลูกใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากความสนุกไป2พร้อมกับความแซ่บของเหมยหลันในตอนแรกนี้นะครับ