การพบกันที่เหนือความคาดหมาย

"ปืนในมือคุณน่ะ... ลดลงต่ำกว่าระดับหัวใจเสียหน่อยเถอะครับ ผมไม่อยากให้พรมราคาแพงที่เพิ่งจ้างบริษัททำความสะอาดมา ต้องมาเปื้อนคราบเลือดของแขกที่ไม่ได้รับเชิญ" เสียงของรินราบเรียบและเย็นชาดุจน้ำแข็งที่ถูกแช่ไว้ในตู้แช่แข็งเกรดอุตสาหกรรม เขาไม่ได้หันกลับไปเผชิญหน้ากับผู้บุกรุกทันที แต่ใช้จังหวะที่หัวใจยังเต้นเป็นจังหวะปกติเหลือบมองผ่านเงาสะท้อนบนจอโฮโลแกรมของระบบเซิร์ฟเวอร์ที่ยังคงทำงานอยู่ รินเห็นร่างสูงใหญ่ในชุดแจ็กเก็ตหนังสีเข้มผ่านเงาสะท้อนนั้น ปืนกระบอกสีดำด้านถูกถือไว้อย่างมั่นคง แต่ทว่า... นิ้วชี้ที่วางอยู่ข้างโกร่งไกบ่งบอกถึงสัญชาตญาณของความเป็นมืออาชีพที่ไม่ได้มีความตั้งใจจะเหนี่ยวไกในทันที "ความปลอดภัยระดับปรมาจารย์ แต่กลับปล่อยให้คนแปลกหน้าเข้าถึงตัวได้ถึงในห้องนั่งเล่น... ผมเริ่มสงสัยแล้วสิว่าเรื่องที่เขาเล่าลือกันเกี่ยวกับคุณเป็นเรื่องจริงหรือแค่เรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความขี้ขลาด" เสียงทุ้มต่ำและกังวานที่คุ้นหูดังขึ้นจากมุมมืด รินค่อยๆ วางสมาร์ทโฟนลงบนโต๊ะไม้โอ๊คก่อนจะหมุนเก้าอี้กลับไปเผชิญหน้ากับผู้มาเยือน สารวัตรภูผายืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยรอยย่นจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ ดวงตาของเขาคมกริบราวกับพญาอินทรีที่กำลังประเมินเหยื่อ "สารวัตรภูผา" รินพึมพำขณะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "การบุกรุกเคหสถานในยามวิกาลของเจ้าหน้าที่รัฐ... ดูเหมือนกฎหมายจะเปลี่ยนไปเยอะเลยนะครับตั้งแต่ผมถอนตัวออกมา" "โลกมันเปลี่ยนไปเยอะกว่าที่คุณคิด ริน" ภูผาลดปืนลงและเก็บเข้าซองที่แนบอยู่ข้างเอวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยสายเคเบิลและแผงวงจรที่ระโยงระยาง "ที่นี่มันเหมือนรังหนูที่ถูกวางระบบไว้อย่างแยบยล... แต่ก็นั่นแหละ คุณเคยทำได้ดีกว่านี้ในอดีต" รินกระตุกยิ้มมุมปาก ความรู้สึกขมปร่าในอกแล่นพล่านขึ้นมาเหมือนสนิมที่เกาะกินหัวใจ เขาเดินไปที่บาร์เครื่องดื่มหยิบแก้วทรงสูงขึ้นมาสองใบโดยไม่ถามความสมัครใจของอีกฝ่าย ก่อนจะรินน้ำเปล่าสะอาดลงไป "ถ้าคุณมาเพื่อทวงถามถึงความผิดพลาดในอดีต ผมแนะนำให้กลับไปครับ เพราะนั่นคือเรื่องเดียวที่ผมไม่อยากคุยด้วย" "ผมไม่ได้มาคุยเรื่องอดีต" ภูผาเดินเข้ามาใกล้ จังหวะการก้าวเท้าของเขาหนักแน่นมั่นคง ผิดกับคนที่ใช้ชีวิตอยู่หลังจอคอมพิวเตอร์อย่างริน "ผมมาเพื่อขอความช่วยเหลือ... เรื่องที่ไม่มีใครในกรมตำรวจสามารถจัดการได้ เพราะมันไม่ใช่คดีฆาตกรรมธรรมดา แต่มันคือการหายตัวไปของข้อมูลที่อาจจะล่มสลายทั้งโครงสร้างความปลอดภัยของเมืองนี้ได้ภายในคืนเดียว" รินชะงักมือนิ่ง เขาวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะแรงกว่าปกติเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับชายผู้เป็นตัวแทนของความยุติธรรมที่เขาสุดแสนจะเกลียดชัง "ข้อมูลที่ล่มสลาย? สารวัตรครับ... คุณมีระบบป้องกันไซเบอร์ที่ดีที่สุดอยู่ในมือ ทำไมต้องมาหาโปรแกรมเมอร์นอกคอกที่ถูกสังคมตราหน้าว่าเป็นคนทำระบบพังเมื่อสามปีก่อน?" "เพราะไอ้ระบบที่ดีที่สุดที่ว่านั่นแหละ ที่ถูกเจาะเข้าไปเหมือนเนยสดที่โดนมีดร้อนๆ กรีดผ่าน" ภูผาหยิบแท็บเล็ตส่วนตัวออกมาแล้วโยนลงบนโต๊ะ ข้อมูลรหัสที่เรียงรายอยู่บนหน้าจอนั้นทำให้รินต้องหรี่ตาลงโดยอัตโนมัติ นั่นไม่ใช่รหัสปกติ มันคือโครงสร้างการเข้ารหัสแบบ 'Multi-Dimensional Encrypted Hash' ที่มีเพียงไม่กี่คนในโลกที่จะเขียนมันขึ้นมาได้ และที่น่าตกใจกว่านั้น คือสัญลักษณ์ปริศนาที่ปรากฏขึ้นที่มุมขวาของไฟล์ มันเป็นรูป 'ดวงตาที่ปิดสนิท' ซึ่งรินเคยเห็นเพียงครั้งเดียวในบันทึกเก่าขององค์กรลับที่เขาเคยตั้งใจจะทำลายทิ้ง "คุณไปเอาสิ่งนี้มาจากไหน?" เสียงของรินเปลี่ยนไป ความเย็นชาถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกที่พยายามเก็บซ่อนไว้ "มันส่งมาให้ผม... ผ่านทางระบบแจ้งเหตุฉุกเฉินของตำรวจโดยตรง แต่มันไม่ได้มาเป็นข้อความ มันมาเป็น 'เสียง'" ภูผาพูดพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของริน "มันเป็นเสียงเพลงกล่อมเด็กที่แม่คุณเคยร้อง... ริน" บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงระบบทำความเย็นของเซิร์ฟเวอร์ดังขึ้น รินรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น ร่างกายของเขาสั่นไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งขืนอีกครั้ง ความเป็นมืออาชีพที่เขาสั่งสมมาบอกให้เขารู้ว่า นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่นี่คือกับดักที่ถูกวางไว้อย่างประณีต "อย่าเอาเรื่องนั้นมาล้อเล่นนะครับ สารวัตร" รินกล่าวเสียงต่ำ "ผมไม่ได้ล้อเล่น และผมไม่ได้มาคนเดียว" ภูผาหันไปมองประตูทางเข้าที่เปิดแง้มอยู่ "คนที่ส่งไฟล์นี้มา... เขาบอกว่าถ้าผมอยากได้คำตอบ ให้พาคุณไปที่ 'จุดบอดของระบบ' ภายในสิบห้านาทีนี้" ในจังหวะที่รินกำลังจะเอ่ยปากถามถึงตัวตนของคนปริศนา จู่ๆ หน้าจอโฮโลแกรมทั่วทั้งห้องก็ดับวูบลงพร้อมกัน ทิ้งให้ห้องตกอยู่ในความมืดสนิท ก่อนที่เสียงสังเคราะห์อันเย็นเยือกจะดังขึ้นจากลำโพงรอบทิศทางที่รินไม่ได้เป็นคนติดตั้ง! *“การทดสอบเริ่มต้นขึ้นแล้ว... อดีตอัจฉริยะริน นายมีเวลา 60 วินาที ก่อนที่ห้องนี้จะกลายเป็นสุสานดิจิทัลของพวกนายสองคน”* ทันทีที่เสียงนั้นเงียบลง แสงไฟสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกับตัวเลขถอยหลังบนฝาผนังที่เริ่มนับจาก 60... 59... 58! และที่น่าสยดสยองยิ่งกว่า คือระบบรักษาความปลอดภัยของประตูที่ถูกล็อกสนิทจากภายนอกด้วยโปรโตคอลที่รินไม่เคยเขียนขึ้น! รินพุ่งตัวไปที่แผงควบคุมหลักทันที ปลายนิ้วรัวลงบนคีย์บอร์ดด้วยความเร็วระดับท็อปคลาส ทว่าสิ่งที่ปรากฏบนจอทำให้หัวใจเขาแทบหยุดเต้น [ระบบตรวจพบ: ภัยคุกคามระดับ SSS - 'Ghost Protocol' กำลังเข้ายึดครอง Root Access] [คำเตือน: คุณเหลือเวลาอีก 45 วินาที ก่อนที่ออกซิเจนในห้องจะถูกดูดออกจนหมดสิ้น!] "สารวัตร! หาทางเปิดประตูจากฝั่งคุณเร็ว!" รินตะโกนสุดเสียง ทว่าภูผากลับยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น เขาชี้ไปยังมุมหนึ่งของห้องที่เพิ่งปรากฏภาพโฮโลแกรมของหญิงสาวคนหนึ่งที่รินจำได้ดีที่สุด... ผู้หญิงที่ควรจะตายไปพร้อมกับความผิดพลาดในอดีตของเขาเมื่อสามปีก่อน! "ริน... ช่วยฉันด้วย" หญิงสาวในโฮโลแกรมเอ่ยขึ้นพร้อมน้ำตาที่ไหลริน รินหยุดนิ้วที่กำลังพิมพ์โค้ดค้างไว้ทันที ลมหายใจขาดห้วง เมื่อคนที่ตายไปแล้วกำลังร้องขอความช่วยเหลือจากความตาย... ในขณะที่เวลาถอยหลังเหลือเพียง 30 วินาทีสุดท้าย! หวังว่าตอนที่ 2 นี้จะสร้างความตื่นเต้นให้คุณผู้อ่านได้จุใจนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!