ความเงียบของเสือร้าย

"เซอร์ไพรส์ไหมคะ คุณหนูรินรดา? ของขวัญที่ฉันเตรียมไว้ให้คุณ... มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นนะ" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของ ‘พิม ภาวิณี’ ยังคงก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาท ขณะที่หน้าจอสมาร์ทโฟนราคาสูงในมือของรินรดากำลังสั่นไหวด้วยข้อความข่มขู่และภาพตัดต่อที่ถูกส่งตรงมาจากสำนักข่าวซุบซิบชื่อดัง ข่าวลือเรื่องการทุจริตในงานประมูลการกุศลเมื่อคืนก่อนถูกปั้นแต่งขึ้นใหม่จนเละเทะ ราวกับตั้งใจจะเหวี่ยงโคลนตมเข้าใส่ตระกูลและชื่อเสียงที่เธอกู้คืนมาด้วยหยาดเหงื่อและเม็ดเงินมหาศาลจากระบบสายเปย์ รินรดาเพียงแค่ปรายตามองหน้าจอนั้นด้วยมุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อย ความโกรธเกรี้ยวหรือความตื่นตระหนกที่พิมคาดหวังจะให้เกิดขึ้น... ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวเดียวในแววตาคู่สวยนั้น "เล่นตื้นเขินเสียจริงนะคะ" รินรดาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังวิจารณ์ละครน้ำเน่าฉากหนึ่งที่ดูน่าเบื่อหน่ายมากกว่าจะเป็นวิกฤตชีวิต ในโลกก่อน รินรดาคนเก่าคงวิ่งวุ่นร้องไห้ฟูมฟายและตกหลุมพรางของเกมสกปรกเหล่านี้จนหมดอนาคตไปแล้ว แต่นี่คือรินรดาคนใหม่—ผู้หญิงที่ใช้เงินสิบล้านฟาดหน้าพวกปากหอยปากปูมาแล้ว และเป็นผู้หญิงที่ถือครองบัตรเครดิตสีดำไร้วงเงินซึ่งพร้อมจะซื้อตึกทั้งแถบเพื่อไล่ตะردพวกไร้น้ำยาให้ออกไปจากชีวิตได้ในพริบตา แต่ทว่า... ก่อนที่นิเรียวเรียวจะได้แตะหน้าจอเพื่อกดเปิดระบบโอนเงินกวาดซื้อหุ้นของสำนักข่าวเจ้าปัญหาเพื่อทำการ "ปิดปาก" แบบถาวร ประตูห้องทำงานส่วนตัวของเธอก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่10ได้เคาะขออนุญาต ร่างสูงโปรดของ ‘ศิลา’ ก้าวเข้ามาในห้องด้วยบรรยากาศที่แผ่รังสีความเย็นยะเยือกออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างน่าใจหาย นัยน์ตาคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นกวาดตามองหน้าจอโทรศัพท์ในมือภรรยาแวบเดียวก่อนที่ความมืดมนระดับอันตรายจะฉายชัดขึ้นในดวงตา ไม่มีคำพูดทักทาย ไม่มีรอยยิ้มอ่อนโยนที่เขามักจะมีให้เธอเสมอเวลาอยู่กันตามลำพัง มีเพียงความเงียบสงบอันน่าสะพรึงกลัว—ความเงียบของเสือร้ายที่กำลังซุ่มมองเหยื่อก่อนจะขย้ำให้แหลกคามือ "ใครเป็นคนทำ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบสนิท ทว่ากลับเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนคนที่ได้ยินต้องหายใจไม่ทั่วท้อง รินรดาชะงักไปเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับสามีผู้ทรงอิทธิพล พลันหัวใจดวงน้อยก็เต้นแรงขึ้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ศิลายามนี้ช่างแตกต่างจากชายหนุ่มผู้คลั่งรักที่คอยตามเอาใจเธอราวกับลูกน้อยอย่างสิ้นเชิง เขากลับคืนร่างเป็นเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ผู้กุมเศรษฐกิจในมือ—ผู้ชายที่พร้อมจะทำลายล้างทุกคนที่กล้าแม้แต่จะทำให้รินรดาต้องระคายเคืองผิว "คุณ... รู้เรื่องนี้ได้ยังไงคะ?" รินรดาลดโทรศัพท์ลง ถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามซ่อนความประหลาดใจไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งสงบ "ข่าวขยะพวกนั้นส่งตรงมาถึงโต๊ะทำงานของผมก่อนที่คุณจะอ่านมันเสียอีก ริน..." ศิลาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว ฝ่ามือหนาเอื้อมมาแตะที่ปลายคางมนของเธอเบาๆ นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเบาๆ ที่พวงแก้มเนียน น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเพียงเล็กน้อยเมื่อพูดกับเธอ แต่นัยน์ตากลับลุกโชนด้วยไฟแห่งโทสะ "ผมบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอว่า... ใครก็ตามที่บังอาจทำให้คุณไม่พอใจ มันผู้นั้นไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหายใจอยู่บนผืนแผ่นดินนี้" รินรดากะพริบตาปริบๆ หัวใจที่เคยแข็งกระด้างจากการต่อสู้ในโลกธุรกิจ กลับไหววูบอย่างห้ามไม่อยู่กับความคลั่งรักที่ดิบเถื่อนและจริงจังของสามีคนนี้ เธอรู้ดีว่าศิลาไม่ได้พูดเล่น... อำนาจมืดในมือของเขามันน่ากลัวเกินกว่าที่พิมและพวกพ้องจะจินตนาการถึง "ฉันจัดการเองได้ค่ะ คุณก็รู้ว่าฉันมีทั้งเงินและระบบ..." "เงินซื้อความยุติธรรมได้ริน แต่ความสะใจที่ได้เหยียบย่ำพวกมันให้จมดิน... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของสามีคุณเถอะครับ" ศิลาตัดบทด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด เขาไม่ได้ใช้คำพูดห้ามปราม แต่เป็นการประกาศิต รินรดาถอนหายใจเบาๆ อย่างจนใจ เธอยิ้มมุมปาก ยอมรับความหวังดีที่รุนแรงนี้ด้วยความพึงพอใจ "ตามใจคุณค่ะ แต่อย่ารุนแรงเกินไปนะคะ ฉันยังอยากเห็นพวกมันดิ้นรนก่อนตายอยู่" ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง เขากดโทรศัพท์มือถือของตนเองแนบหู ออกคำสั่งสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นเพียงไม่กี่คำ "จัดการเก็บกวาดให้หมด... เริ่มจากสำนักข่าวบ้านั่น แล้วลากตัวคนที่ชื่อพิม ภาวิณี มาคุกเข่าขอโทษภรรยาผมที่นี่ ภายในหนึ่งชั่วโมง" วางสายเสร็จ ศิลาก็หันกลับมาหารินรดา ดึงร่างบางเข้ามาโอบกอดไว้แนบอกราวกับต้องการปกป้องเธอจากโลกทั้งใบ รินรดากอดตอบเขาแน่น ซุกหน้าลงกับแผงอกกว้างสูดกลิ่นกายคุ้นเคย พร้อมกับคิดในใจว่า... การมีสามีที่รวย บ้าอำนาจ และคลั่งรักเธอยิ่งกว่าสิ่งใดในโลก มันช่างเป็นคอมโบที่สะใจที่สุดในชีวิตใหม่ของเธอจริงๆ ทว่า ความเงียบสงบในอ้อมกอดนั้นกลับถูกทำลายลงอย่างกะทันหัน เมื่อเสียงแจ้งเตือนข้อความจากระบบสายเปย์ในหัวของรินรดาดังขึ้นพร้อมกับตัวเลขยอดเงินที่พุ่งสูงขึ้นอย่างไร้เหตุผล—ไม่ใช่ยอดเงินของเธอ แต่เป็นสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินจากระบบความปลอดภัยของคฤหาสน์ศิลา *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! ตรวจพบความผิดปกติ: มีการเจาะระบบเครือข่ายภายในบ้านโดยบุคคลภายนอก และ... เป้าหมายกำลังมุ่งตรงมาที่ห้องทำงานนี้* รินรดาผละออกจากอ้อมอกของศิลาทันที นัยน์ตาทอประกายความเฉียบคมขึ้นมาอีกครั้ง ขณะที่ศิลาหรี่ตาลงมองไปที่ประตูห้องที่ปิดสนิท ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างจงใจ ท่ามกลางความเงียบงัดของห้องทำงานชั้นบนสุด และก่อนที่ทั้งสองจะทันได้เอ่ยปากอนุญาต ประตูบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นร่างของชายชราคนหนึ่งในชุดสูทสั่งตัดพิเศษ—ผู้ชายที่รินรดาคิดว่าตายไปตั้งแต่ชาติก่อนแล้ว... และเป็นคนที่กุมความลับทั้งหมดของตระกูลเธอ! ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะคะ แล้วมาลุ้นระทึกกับบทต่อไปด้วยกันนะคะ!