ศิลา ผู้ชายที่น่าสนใจกว่าศัตรู

ประโยคสั้นๆ นั้นยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิต ทว่ารินรดากลับไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกอย่างที่คนตระกูลเก่าของเธอคงจะคาดหวัง หญิงสาวเพียงแต่ยกเรียวปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่เคลือบด้วยพิษร้ายของชาเขียวชั้นดี ทว่าดวงตาคู่สวยกลับฉายแววเยียบเย็นจนน่ากลัว "ตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อนอย่างนั้นหรือคะ..." รินรดาทวนคำ เสียงพึมพำนั้นราวกับเสียงกระซิบของมัจจุราช "น่าเสียดายจังนะคะที่นรกคงไม่ยอมรับคนประเภทนั้น สวรรค์ถึงได้ปล่อยให้กลับมาเดินดินสร้างความรำคาญใจให้อีก" ศิลาเหลือบมองหญิงสาวข้างกายด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ภายใต้กรอบแว่นสายตาและชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปราคาแพงระยับ ร่างสูงใหญ่สง่างามราวกับพญาเสือซุ่มเงียบ ทว่าไอความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับมีไว้เพื่อรินรดาเพียงผู้เดียวเท่านั้น นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะเบาๆ บนพนักเก้าอี้วีไอพีในห้องรับรองพิเศษของงานประมูลอัญมณีระดับโลก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่น่าฟัง "ถ้าคุณรำคาญ... ผมสั่งให้คนกวาดล้างออกไปให้พ้นทางตอนนี้เลยดีไหมครับ... อ่า ขอโทษทีค่ะ ฉันหมายถึง... ฉันจัดการให้ได้เสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้นค่ะ" ศิลาแก้คำพูดอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นหางตาคมกริบของรinรดาตวัดมอง เขายอมกลืนคำพูดดิบเถื่อนของตัวเองลงคอทันทีเมื่อเห็นรอยยิ้มพึงพอใจของภรรยา นี่คือความสัมพันธ์ที่แปลกประหลาดแต่มันช่างเร้าใจเหลือเกินในสายตาของชาเขียวแก้วร้าย... รินรดาไม่ได้ต้องการผู้ชายที่จะมาปกป้องเธอจากโลกใบนี้ เพราะเธอมีเงินมหาศาลจากระบบและมันสมองที่เฉียบคมพอจะซื้อโลกทั้งใบได้อยู่แล้ว แต่ศิลา... ผู้ชายคนนี้กลับเลือกที่จะยืนอยู่ข้างหลัง คอยส่งกระสุน คอยยื่นบัตรเครดิตวงเงินไม่จำกัด และพร้อมจะเหยียบย่ำทุกคนที่กล้าทำให้เธอมองด้วยสายตาไม่พอใจ "อย่าเพิ่งใจร้อนสิคะศิลา" รินรดายกแก้วแชมเปญขึ้นจิบเบาๆ ไข่มุกสีชมพูบนคอของเธอสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ มูลค่าของมันมากกว่าบ้านเดี่ยวใจกลางเมืองหลังใหญ่เสียอีก "ปลาตัวโตที่อุตส่าห์ว่ายทวนน้ำมาติดอวนด้วยตัวเอง จะรีบไล่กลับไปได้ยังไงกันคะ มันต้องต้อนให้จนมุม แล้วค่อยๆ เชือดให้ดูทรมานเล่นทีละนิดต่างหาก ถึงจะเรียกว่าความบันเทิงที่แท้จริง" เสียงเพลงคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ ในห้องประมูลอัญมณีล้ำค่า แสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคריส탈ส่องกระทบกับเพชรเม็ดโตนับพันที่จัดแสดงอยู่ ทว่าบรรยากาศรอบตัวรินรดากลับร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆ เมื่อบานประตูไม้สักทองสลักลายวิจิตรค่อยๆ ถูกผลักออก ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพง แม้จะพยายามรักษาท่าทีเย่อหยิ่งไว้แค่ไหน แต่เม็ดเหงื่อที่ผุดพรายตามไรผมและดวงตาที่ลุกลี้ลุกลนก็ฟ้องชัดเจนว่าเขากำลังตื่นตระหนก ชายคนนั้นคือ 'คุณชายรองแห่งตระกูลอัครเดชา'—ตระกูลที่เคยประกาศตัดขาดและขับไล่รินรดาออกไปอย่างไร้เยื่อใยเมื่อห้าปีก่อน ด้วยข้อหาว่าเธอเป็นตัวกาลกินีที่ทำให้ธุรกิจของครอบครัวเกือบพังทลาย และคนที่ก้าวตามหลังมาติดๆ... คือชายหนุ่มร่างสูงโปรด ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน ทว่าบัดนี้กลับซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งความมั่นใจใดๆ หลงเหลืออยู่ ดวงตาสั่นระริกคู่นั้นเบิกกว้างเมื่อกวาดสายตามาพบกับหญิงสาวที่เขานึกว่ากลายเป็นขอทานข้างถนนไปนานแล้ว 'คุณ... รินรดา?' เสียงแหบพร่าหลุดออกจากริมฝีปากของอดีตคู่หมั้นหนุ่มที่เคยเหยียดหยามเธอสารพัด รินรดาไม่ได้ลุกขึ้นยืนต้อนรับ เธอเพียงแต่เอียงคอมองคนทั้งสองด้วยแววตาราวกับกำลังมองมดปลวกตัวจ้อยที่บังEิญไต่ขึ้นมาบนโต๊ะอาหารหรูหรา มือเรียวบางวางแก้วแชมเปญลงกระทบโต๊ะหินอ่อนเบาๆ เสียงนั้นกังวานชัดท่ามกลางความเงียบที่เริ่มปกคลุมรอบบริเวณ "อ้าว นึกว่าใคร..." เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นอย่างไม่สะทกสะทอん "คุณชายรองผู้สูงส่ง กับคุณชายใหญ่ผู้... เอ๊ะ ไหนเขาลือกันว่าตายสนิทกลายเป็นผีเฝ้ารากมะม่วงไปแล้วไม่ใช่หรือคะ หรือว่าผีสมัยนี้มันกินอิ่มนอนหลับดี ถึงได้หน้าตาอ้วนทสมบูรณ์แถมยังมีหน้ามาเดินในงานประมูลระดับร้อยล้านได้อีก" คำพูดเจ็บแสบที่พ่นออกมาอย่างไร้ความเกรงใจทำให้ใบหน้าของอดีตคู่หมั้นหนุ่มบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ทว่าเขาก็ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามเมื่อหันไปสบเข้ากับดวงตาคมปลาบดั่งใบมีดโกนของศิลา ที่นั่งไขว่ห้างประสานมือไว้อย่างผ่อนคลาย แต่มันแผ่รังสีอำมหิตออกมาจนคนขนลุกซู่ "รินรดา! เธอกล้าดียังไงมาพูดจาแบบนี้!" คุณชายรองตระกูลอัครเดชาตะคอกเสียงสั่น "พวกเราเป็นครอบครัวเ..." "หยุด!" รินรดายกมือขึ้นห้าม ปลายนิ้วเรียวสวมแหวนเพชรเม็ดเป้งชี้หน้าอีกฝ่ายตรงๆ รอยยิ้มบนเรียวปากสวยหายวับไปกับตา กลายเป็นความเย็นชาที่เฉียบคมจนน่าขนลุก "คำว่าครอบครัว... มันหมดอายุไปตั้งแต่ห้าปีก่อน ตอนที่คุณพ่อผู้ใจบุญของคุณเซ็นชื่อขับไล่ฉันออกจากตระกูล และยึดทุกอย่างแม้กระทั่งแหวนแต่งงานของคุณแม่ฉันไปแล้วค่ะ" ความเงียบเข้าปกคลุมรอบบริเวณอีกครั้ง ผู้ทรงอิทธิพลและเศรษฐีหลายคนที่มาร่วมงานประมูลเริ่มหันมาซุบซิบและมองด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น ข่าวฉาวของตระกูลอัครเดชาเมื่ออดีตถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้งในเสี้ยววินาที ศิลาขยับตัวเล็กน้อย เขาเอื้อมมือไปกุมมือเรียวของรินรดาขึ้นมาสัมผัสเบาๆ ปลายนิ้วอุ่นจัดของชายหนุ่มช่วยคลายความเย็นเยียบในใจของหญิงสาวได้เป็นอย่างดี ศิลาไม่ได้เอ่ยคำขู่ที่รุนแรง แต่สายตาที่เขามองไปยังสองพ่อลูกตระกูลอัครเดชานั้น ราวกับกำลังมองซากศพที่รอเวลาถูกฝัง "ดูเหมือนว่า... เงินบริจาคสามสิบล้านที่ผมเพิ่งเทให้มูลนิธิการกุศลไปเมื่อเช้า จะยังไม่สะใจพอที่จะทำให้พวกคุณเจียมตัวสินะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังจนอดีตคู่หมั้นหนุ่มเข่าแทบทรุด "คุณ... คุณศิลา! นี่มันเรื่องในครอบครัวของเรา..." "ครอบครัว?" ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ "ภรรยาของผม เป็นเจ้าของเครืออัญมณีและอสังหาริมทรัพย์ครึ่งหนึ่งของประเทศในตอนนี้ และเธอกำลังจะประมูลเพชรเม็ดเอก 'The Heart of Ocean' มูลค่าสองพันล้านในอีกห้าดินาทีข้างหน้า... คนอย่างพวกคุณ มีสิทธิ์อะไรมาใช้คำว่าครอบครัวกับเธอครับ?" สิ้นคำพูดของศิลา หน้าจอ LED ขนาดใหญ่กลางห้องประมูลก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับตัวเลขประมูลที่พุ่งทะยานจากหลักร้อยล้านไปสู่สองพันล้านในพริบตาเดียว ด้วยการกดปุ่มเพียงครั้งเดียวจากแท็บเล็ตสีดำสนิทที่วางอยู่ตรงหน้าของรินรดา เสียงฮือฮาดังสนั่นไปทั่วห้อง ทุกสายตาจับจ้องมาที่หญิงสาวร่างระหงผู้ถือครองความมั่งคั่งมหาศาล อดีตคู่หมั้นหนุ่มหน้าซีดเผือดจนเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นต่อหน้าธารกำนัล ร่างกายสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนกและสิ้นหวัง ทว่า ในจังหวะที่ทุกคนกำลังตะลึงงันกับความใจถึงพึ่งได้ของรินรดา ประตูทางเข้าด้านหลังห้องประมูลก็เปิดผางออกอีกครั้ง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มชายชุดดำกลุ่มใหญ่ที่เดินเรียงแถวเข้ามา ชายชราคนหนึ่งก้าวออกมาจากแถว—ใบหน้าเหี่ยวย่นตามกาลเวลาแต่แววตากลับคมกริบดั่งเหยี่ยว เขากวาดสายตามองมารินรดาด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้แม้แต่ลมหายใจของศิลาต้องสะดุดกຶก "ไม่เจอ原材料กันนานเลยนะ... ลูกสาวตัวดีของพ่อ คิดไม่ถึงเลยสินะว่าฉันจะยังมีชีวิตอยู่เพื่อมาทวง 'สมบัติทั้งหมด' คืนจากแกในวันนี้!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามความแซ่บไปด้วยกันนะคะ!